Top 5 – Toekomstige CDA-vergaderlocaties

Mensen zijn van nature geneigd altijd het slechte te denken. Zo krijg ik vaak de vraag voorgelegd waarom ik zo anti-CDA ben. ‘Ik anti-CDA?’, is dan steevast mijn reactie. Werkelijk onbegrijpelijk. Als er één partij is die m’n sympathie kan wegdragen, is het het CDA wel. Echt, ik heb het beste voor met de christendemocraten. Zit men in de problemen, dan ben ik vaak de eerste (en niet zelden de enige) die verschillende oplossingsrichtingen aandraagt. Op dit weblog zijn daarvan tal van voorbeelden aan te wijzen.

Mijn affiniteit met de partij hoeft me er uiteraard niet van te weerhouden haar kritisch te volgen. Het aloude Duitse gezegde Was sich liebt, das neckt sich doet hier weer eens opgeld. Ook dat valt aan de hand van vele bijdragen op Horst-sweet-Horst te illustreren.

Dat voor het goede begrip even vooraf. Dan nu over naar de actualiteit. Afgelopen vrijdag en zaterdag hield het CDA z’n halfjaarlijkse fractieweekend in Horst. Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart, Gerd Leers, Ruth Peetoom, Maxime Verhagen, Sybrand van Haersma Buma, Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner: allemaal waren ze van de partij. En laten we vooral ook de local heroes Raymond Knops en Ger Koopmans niet vergeten. In de beste CDA-tradities kwam ook de Horster carnavalsprins Guido I nog even langs om wat onderscheidingen uit te reiken. In zijn gezelschap: de local heroes Leon Litjens en Kees van Rooij. À ge ma leut het.

Terwijl Kamerleden en bewindslieden zich met het hier en nu verpoosden, was ik, immer constructief meedenkend, alweer bezig met de toekomst. Want hoe moet dat bij het volgende CDA-fractieweekend in Horst? Nu was het Parkhotel nog de plaats van handeling, maar wat als de CDA-Tweede Kamerfractie – laten we vooral de realiteit onder ogen zien – na de volgende verkiezingen is gedecimeerd tot een clubje van een man of vier, vijf? Dan zou een fractieweekend in het Parkhotel slechts getuigen van grootheidswaanzin. Dus heb ik me, uit liefde voor de partij, de afgelopen dagen het hoofd gebroken over toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties. Regeren is immers vooruitzien.

Mijn top 5 van toekomstige Horster CDA-vergaderlocaties:

5. Het vermeende ‘Hoëgers huuske’ aan de Bloemvenweg in America.

Donker genoeg om duistere zaakjes te regelen, groot genoeg om het hele prinselijk gezelschap van de Turftreiers in te ontvangen.

4. Het Risseltkapelletje aan de Gastendonkstraat in Horst.

Terug naar de wortels. Misschien ook wel de ideale manier om van die steile protestanten af te komen.

3. Trafohuisje aan de Schadijkerweg in Meterik.

Ideaal om al het geritsel eens flink te laten knetteren.

2. Jachthut aan de Blaktdijk in Kronenberg.

Mocht Henk Bleker tot de blijvertjes behoren (ik heb m’n twijfels) dan is deze locatie beslist aan te raden omdat hij hier het nuttige met het aangename kan verenigen.

1. Telefooncel aan de Hoebertweg in America.

Transparantie verzekerd en de varkensstallen op de achtergrond staan garant voor een oude vertrouwde geur.

Intermezzo – IJspret

De afgelopen dagen de schaatsfanaat in mezelf weer eens wakker gekust. Viel om de drommel nog niet mee. Normaalgesproken huist er in mijn binnenste namelijk een schaatshater. Een godsgloeiende hekel heb ik aan de volstrekt buitenproportionele aandacht hier te lande voor deze marginale sport. De Blauhúster Dakkapel en die gekmakende collectieve Elfstedenhysterie maken het al helemaal lastig om warme gevoelens voor schaatsen aan de oppervlakte te laten komen.
En toch is het gelukt. Vrijdag bond ik voor het eerst in jaren de ijzers weer eens onder (in mijn geval letterlijk te nemen)

en al na enkele slagen besefte ik wat ik al die tijd gemist had, gelukkig zonder te weten dat ik het miste. Wat dat schaatsen nu tot zo’n heerlijke bezigheid maakt? Ik geloof niet dat ik dat onder woorden kan brengen zonder in clichés te vervallen, dus met uw goedvinden laat ik die vraag vooralsnog onbeantwoord.

Zondigend tegen de zaterdag in De Volkskrant geformuleerde stelregel van Meindert Fennema (‘Als jij in Holland woont, ga dan lekker in Holland schaatsen. En als jij in Drenthe woont, ga je in Drenthe schaatsen.’) ben ik vrijdag, zaterdag en zondag over de Helenavaart op en neer geschaatst van het Limburgse Griendtsveen naar het Noord-Brabantse Helenaveen. Waarschijnlijk als straf van god knapte op Noord-Brabants grondgebied tot twee keer toe een leertje van mijn schaats, met als gevolg twee keer een valpartij en één keer een lange wandeling terug naar het startpunt.

Ik ben nog zoekende naar een verklaring voor het feit dat hoe verder je Noord-Brabant in kwam, des te talrijker en des te dieper de scheuren in het ijs werden. Het zou me niet verbazen als een god hier om de een of andere reden ook de hand in heeft gehad.
Wat ik evenmin kan verklaren, is waarom de nummer 1 van mijn top 5 van rustieke Horster houten bruggetjes

plaats heeft moeten maken voor dit geval:

Een voor schaatsers meer dan hinderlijke barrière, die verdacht veel lijkt op een ophaalbruggetje. Mocht dat inderdaad zo zijn, dan vraag je je af waarom niemand de moeite heeft genomen de brug op te halen. Maar goed, als tweehonderd meter verderop iemand in een aftands Volkswagenbusje ‘biologische snert’ staat te verkopen, ben je op slag weer een stuk milder gestemd.

En Eduard? Eduard keek het allemaal eens aan en Eduard zag dat het goed was.

Actualisatie – Top 5 Vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken (2)

Ja hoor, we hebben er weer eentje te pakken. Als u ten minste zo coulant wilt zijn mij toe te staan dat ik aan de vergelijkingen van Horster plekken, gebouwen en wijken met archetypische plaatsen, streken, gebouwen en wijken ook pleinen toevoeg. Nee, het Schutroedeplein is niet vergeleken met het San Marcoplein in Venetië. En het Valkplein evenmin met Trafalgar Square. Of het Van der Horstplein met de Dam.

Welk plein dan wel ten prooi viel aan een archetypische vergelijking? Het Wilhelminaplein. Staat in de volksmond bekend als Klein Vrijthof, zo betoogde CDA-fractievoorzitter Rudy Tegels afgelopen dinsdag in de lange tijd slaapverwekkende vertoning genaamd ‘gemeenteraadsvergadering’: ‘We hebben vernomen dat het Wilhelminaplein in de volksmond al “het klein Vrijthof” wordt genoemd.’ Waaruit maar weer eens blijkt dat het CDA inderdaad midden in de samenleving staat. Dit in tegenstelling tot ondergetekende – want hem had dit geluid uit de volksmond nog niet bereikt.

Het Wilhelminaplein dus als Klein Vrijthof. ‘Welk Vrijthof?’ is dan de eerste vraag. Tik op Google Maps ‘Vrijthof’ in en je krijgt acht Vrijthoven: in Echt, Hilvarenbeek, Maastricht, Nunhem, Oirschot, Steenwijk, Vierlingsbeek en Vleuten. Een beetje flauw natuurlijk, want al zou Nederland 43 Vrijthoven tellen, er is slechts één echt Vrijthof, namelijk dat van Maastricht.

Het Wilhelminaplein vergelijken met het Vrijthof van pak ’m beet Steenwijk zou hetzelfde zijn als het oranje van Wittenhorst vergelijken met het oranje van Leunen in plaats van met het oranje van het Nederlands elftal.

Belangrijker: kan het Wilhelminaplein de vergelijking met het Maastrichtse Vrijthof doorstaan? Een retorische vraag, hoeven we verder niet al te lang over uit te weiden. Ja, als je uitsluitend de aaneenrijging van horecagelegenheden als maat der dingen neemt, dan zou de vergelijking misschien nog hout kunnen snijden.

Overigens blijf ik die vergelijkingen van Horst en omgeving met archetypische plaatsen, streken, gebouwen, wijken en nu dus ook pleinen zien als uitingen van een minderwaardigheidscomplex. Daarom voor alle duidelijkheid: ik heb dit weekend níet geschaatst in het Giethoorn van het Zuiden

en de Hollands Venetiëtocht (over archetypische vergelijkingen gesproken) vond gisteren plaats in het Griendtsveen van het Noorden.

Actualisatie – Moelbaerenbosser schuilhutten

Je hoort er nooit iemand over, maar waar het ook heel slecht mee gaat zijn de Moelbaerenbosser schuilhutten. Door het grote publiek onopgemerkt heeft zich een ware slachting voltrokken onder deze toevluchtsoorden voor jong en oud. Eens de trots van het bos, nu de paria van de periferie.

Gravend in mijn geheugen kom ik tot de conclusie dat er alleen al in het gebied rondom de visvijver en de dierenweide ooit minstens vijf schuilhutten moeten hebben gestaan. Daarvan is er anno 2012 welgeteld één over:

Met pijn en moeite kon ik in augustus 2008 nog een top 5 van Moelbaerenbosser schuilhutten samenstellen. Dat zou me nu zelfs met opzichtig foetelen niet meer lukken.
Al kort na publicatie van de top 5 kwam er een einde aan het bestaan van nota bene de nummer 1. (Alsof alleen al het nummer 1 zijn in een top 5 van Horst-sweet-Horst niet voldoende reden zou zijn iets voor eeuwig te behouden.)

‘Je waant je in een Zwitserse Alpenwei’, schreef ik er destijds over en daar neem ik geen woord van terug.

Tot m’n ontzetting ontdekte ik onlangs dat ook de Moeder aller Moelbaerenbosser schuilhutten, de hut bij het Eendenkuulke (nummer 3 in de top 5),

van de aardbodem is verdwenen.

Waren (zijn) die schuilhutten dan zo mooi? Nee, integendeel. Toch hoorden (horen) de schuilhutten bij de Moelbaerenbos zoals ik ’m al vanaf m’n jeugd ken: overzichtelijk, aangeharkt, een beetje opgedirkt en vooral kneuterig. Een bos op het breukvlak van natuur en cultuur. Een bos dat worstelt met de keuze tussen rust en recreatie. Een bos dat het net niet helemaal heeft. Wel willen, maar niet kunnen. In dat plaatje pasten (passen) die schuilhutten dus perfect.

Het zou me niet verbazen als vandalisme ten grondslag ligt aan de verdwijning van de schuilhutten. Die (doorhalen wat niet van toepassing is) jeugd / Polen / bejaarden / PSV’ers / brildragers / middenstanders / theelepelvrouwtjes / CDA’ers van tegenwoordig ook. Beroven me zo maar van een van de zekerheden van m’n leven.
Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan? Waar komt die rotzooi toch vandaan?

Klein mysterie 315 – Twin Domes (2)

‘Gezichtsbedrog’, dacht ik aanvankelijk. ‘Niks gezichtsbedrog’, besefte ik toen ik een tweede en voor de zekerheid ook nog maar derde keer ging kijken. De twee gezichtsbepalende gigantische koepels van de jongste uitbreiding van varkensbedrijf Ashorst aan de Veld-Oostenrijk (waarover ik drie weken geleden schreef)

waren er daadwerkelijk ineens vier geworden. De wonderbare koepelvermenigvuldiging.

Mijn met zoveel zorg bedachte bijnaam kan meteen de mestvaalt op – Quadruple Domes bekt niet lekker. Waar ik wel nieuwsgierig naar ben is naar de landschappelijke inpassing van de koepels. ‘Landschappelijke inpassing’ is de toverspreuk die altijd weer opduikt in deze gemeente als het gaat om nieuwbouw en uitbreiding van kassen en intensieve veeteeltbedrijven: de geplande nieuwe megastal of -kas mag er komen, mits ie landschappelijk wordt ingepast. Ideaal wisselgeld om tegenstanders te apaiseren: die wanstaltige agrarische kolos komt er wel, maar ben maar niet bang dat je er iets van ziet, we moffelen ’m mooi weg achter wat bomen en struiken.

Het rare is dat dergelijke praatjes nog voor waar worden aangenomen ook, terwijl Horst aan de Maas vergeven is van de stallen en kassen die staan te pronken met hun lelijkheid. Met als meest prangende voorbeeld de Voor-Americaanse Muur.

Maar ook bij de nieuwe intensieve veehouderijen aan de Losbaan springen de tranen je nog altijd in de ogen. Ja, met enige moeite ontdek je her en der wat schaamgroen dat de gedrochten dient te camoufleren.

‘Je moet het ook even de tijd geven.’ Zelfs als dat zo zou zijn, dan blijft nog het nog zo dat bomen slechts de helft van het jaar in blad staan. Gemakshalve vergeten we dan nog maar dat, landschappelijke inpassing of niet, de oorspronkelijke aanblik van dit gebied, waarin juist openheid de bepalende factor was, voor eeuwig naar de galemiezen is geholpen. Het zij zo als dat de prijs is die voor vooruitgang moet worden betaald, maar wind er dan geen doekjes om.

Een zelfde verhaal kun je ophangen over deze megastal aan de Mackayweg.

Geprezen om z’n zorgvuldige vormgeving, z’n fraaie geleding en z’n herkenbare maat en schaal. Ja, ammehoela.

Hoe die koepels aan Veld-Oostenrijk rechtgepraat zullen worden? Vermoedelijk door ze te bestempelen als ‘halve ellipsoïden van Vaticaanse allure’ of iets dergelijks. Ik hoop dat u er geen bezwaar tegen heeft als ik het houd bij ‘een staaltje horizonvervuiling van zelfs voor Horst ongekende dimensies’.

Actualisatie – Boodschappenbriefje (2)

Inderdaad, van je lezers moet je het maar hebben. Roep ik op overtollige doppen bij mij in te leveren om mijn droom van een rolstoel van flessen en verpakkingen waar te kunnen maken, zijn er twee weken later exact nul (0) doppen afgegeven. Roep ik op mij op de hoogte te brengen van de precieze betekenis van het Horster scheldwoord ‘pisbloas’, zijn er twee weken later exact nul (0) reacties binnengekomen. Roep ik op mij ten behoeve van m’n neefje Plus-voetbalplaatjes te doen toekomen, heb ik twee weken later exact nul (0) voetbalplaatjes in ontvangst mogen nemen.

Gelukkig zijn er ook nog lezers die zich wel van hun taak kwijten en graag hun steentje bijdragen aan het oplossen van de intussen honderden kleine Horster mysteries (of Horster kleine mysteries). Joost Claassens is zo iemand; Peter Janssen eveneens. Van de laatste ontving ik afgelopen week de volgende reactie op het stukje over het Poolse boodschappenbriefje:

‘Op je boodschappenbriefje staat een vraagteken. In eerste instantie dacht ik dat er “kiskat” stond, en dat het misschien om Kitkat (chocoladereep) of Kitekat (kattenvoer) ging. Die “t” die er achter stond bleek, nadat ik het vergroot had, echter een kreukel in het briefje te zijn. Kiska dus. En dat is een soort Poolse worst. Erg smakelijk ziet het er niet uit, maar ik heb toch een foto in de bijlage toegevoegd. Nog een linkje: http://www.polishpierogi.com/kiska-p-19.html’

Volg die link en je komt inderdaad uit op een site waarop kiska wordt aangeprezen als ‘een ware traktatie’. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ie het lieve sommetje van $ 8,99 kost. Persoonlijk zou ik er van gruwen als ik kiska kreeg voorgezet, maar ik ben dan ook een typische representant van de bekrompen school van volgers van het adagium ‘wat een boer niet kent, dat eet hij niet’. Blijkbaar ben ik in het geval van kiska niet de enige, want waarom zou genoemde site anders de mededeling ‘No one stole our kiska!’ bevatten? Een boodschap die er trouwens vanaf kan, want ik heb besloten de kiska te stelen, zodat we ook kunnen zien waarover we het hebben:

Peter berichtte verder dat hij ook nog eens bij z’n Poolse schoonzus zou informeren. Dat deed hij gisteren, waarop ik vanmiddag deze e-mail van ’m ontving:

Hallo Wim,

Nog even een update over die Kiska: de maakster van het briefje heeft een spelfout gemaakt. Het is eigenlijk kiszka, met een z er tussen. In het Nederlands is dat dan “bloedworst”. Dat verklaart dan ook meteen het verschil met de “gewone” worst op het briefje, denk ik. De laatste twee artikelen, butka en tarta, zijn geen brood en taart.

Die twee woorden horen bij elkaar, en het zijn blijkbaar broodjes waar je kruimels (als een soort paneermeel) van kunt schaven.

Veel duidelijker wordt het er dus niet op met een Poolse schoonzus die alleen een beetje Engels en Duits spreekt, maar alle beetjes helpen.

Groeten, Peter

Had ik inderdaad maar meer van zulke lezers, dan waren alle kleine mysteries snel de wereld uit, om te beginnen uit Horst.

Klein mysterie 314 – Hoëgers huuske (2)

Het ‘Hoëgers huuske’ een Wehrmachthuisje?

Welgeteld één reactie ontving ik op het stukje van vorige week over het vermeende ‘Hoëgers huuske’ aan de Bloemvenweg in America. Maar zoals altijd gaat het niet zozeer om de kwantiteit als wel om de kwaliteit. En die was dik in orde bij de reactie van Joost Claassens. Ze bevat één constatering en twee suggesties:
1. ‘Een huisnummer op een gebouwtje zonder menselijke bewoning komt meer voor, zoals bijvoorbeeld Broekhuizerdijk 55: weliswaar heeft dat goddelijke bewoning, maar het is verder een eenvoudig gebouwtje zonder stroom, water of riolering.’

2. ‘Er is in die buurt een schijnvliegveld geweest om geallieerde “intrudors” te misleiden. Het ontbreken van ramen kan dan bewust zijn als bescherming tegen bommen & granaten.’
3. ‘Zou het een soort van Wehrhuisje kunnen zijn geweest?’

De constatering over het huisnummerbordje klopt als een bus. Had ik als bijna-buurman van een kapelletje ook behoren te weten.

Verder: wat een goddelijke omschrijving, ‘goddelijke bewoning’! En om later een keer op terug te komen: wat zijn de criteria om een gebouw(tje) een huisnummer te geven?

Dan Joost z’n suggestie dat het gebouwtje onderdeel van een Duits schijnvliegveld is geweest. Interessant genoeg om er een beperkt literatuur- en internetonderzoekje op los te laten. Daaruit concludeer ik dat het zéér onwaarschijnlijk is dat zich in America tijdens de Tweede Wereldoorlog een Duits schijnvliegveld heeft bevonden. Het naar het zich laat aanzien enige schijnvliegveld in Noord-Limburg bevond zich in Schandelo (een buurtschap bij Velden). Het diende om verwarring te zaaien bij geallieerde piloten die de enkele kilometers verderop gelegen Fliegerhorst Venlo als doelwit hadden.

Is het raamloze gebouwtje aan de Bloemvenweg dan misschien een Wehrmachthuisje geweest, zoals Joost oppert? Na enig oppervlakkig bureauonderzoek zou ik die suggestie beslist niet rücksichtslos terzijde willen schuiven. Wehrmachthuisjes werden direct na de Duitse inval in 1940 gebouwd. Soldaten bedienden er zoeklichten waarmee het luchtruim werd afgespeurd naar geallieerde vliegtuigen. Uit het onvolprezen Oud Horst in het Nieuws blijkt dat de Duitse autoriteiten in 1940 en 1941 diverse malen bouw- en weiland in de gemeente Horst vorderden voor het plaatsen van Wehrmachthuisjes, onder meer in America. Niet te vroeg juichen, want wat dan weer niet helemaal in die kraam past, is dat de Americaanse jeugd in april 1942 ruiten van het ‘schijnwerpershuis der Duitse Weermacht’ (Oud Horst in het Nieuws deel 5, p. 201) ingooide.

En de windwijzer met het jaartal 1943 dan? Die duidt toch ook niet op een Wehrmachthuisje? Ogenschijnlijk niet, nee. Maar misschien ook weer wel. De bezetters gaven (blijkens Oud Horst in het Nieuws deel 6, p. 17) in het voorjaar van 1943 namelijk het in 1940 en 1941 voor de bouw van Wehrmachthuisjes gevorderde bouw- en weiland weer vrij aan de eigenaren. Is het dan heel vreemd om te veronderstellen dat het jaartal 1943 op het windvaantje verwijst naar het jaar waarin de eigenaar z’n rechtmatige eigendom terugkreeg? Maar de verschijningsvorm dan, is die wel typisch voor een Wehrmachthuisje?

En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan met het opwerpen van vragen. Zoveel is duidelijk: behalve de optie ‘Hoëgers huuske’ verdient ook de optie Wehrmachthuisje serieuze bestudering. Nog meer suggesties? Mail ze! Intussen ga ik alvast proberen of ik nog een keer in het gemeentelijk archief terecht kan.

Intermezzo – Alaaf! (1)

Leon: ‘Nu onderweg naar Horn om Rabo Maashorst-directeur Rob Knoops te feliciteren als Prins Rob I van Horn’
Kees: ‘CV De Krey, Broekhuizen viert 5x11 jarig jubileum. Nu naar de receptie.’
Ger van R: ‘Op naar de Pronkzitting van D'n Dreumel.’
Petra: ‘Luister 'Krutjuu', cd van de toddezek: knats Valse Wals: geweldig nummer. De rest ook natuurlijk. Carnaval in aantocht.’
Leon: ‘Nu bij Alde Knoeper van D'n Dreumel met daarbij optreden van mijn favoriete 'De Two Petjes' #altijdleuk’
Leon: ‘Naar de receptie geweest van prins Frank van de Vöskes in Meerlo’
Kees: ‘Nu @loeswijnhoven naar Ezelskop, @GervanRensch naar Turftreiers, @LeonLitjens mee naar De Peg en daarna halve college bij @dreumelhorst.’
Leon: ‘Met @keeshcvanrooij naar de Zittingsavond v CV D'n Ezelskop. Avondje Balken! Altijd leuk ’
Ger van R: ‘Op naar prins Henry I van de #Turftreiers.’

Leon: ‘Nu met @keeshcvanrooij naar receptie van de prins v d Peg in Lottum en daarna naar prinsenproclamatie van de Dreumels’
Raymond: ‘Vanavond naar uitkomen Prins @dreumelhorst. Megafestijn in merthal. Nu beluisteren @Reindonk met Prins Sandor van d'n Tuutekop van d'n Diek.’
Annemie: ‘Vanavond naar proclamatie nieuwe dreumelprins horst. En wer hebbe weej nag noeijts zonne gooje gehad. :-)’
Raymond: ‘Superoptreden als voorbereiding op recordpoging bij @TVL van @carnavalsband bij @dreumelhorst’
Kees: ‘Halleluia met Rene van Wegberg tijdens Prinsenproclamatie!’
Ger D: ‘50 tigste prins van d'n Dreumel met gastoptreden van Renee van Wegberg.’

Raymond: ‘En nu Horster musicalster @reneevanwegberg op eigen bodem.’
Petra: ‘In de merthal. Guido en Edwin zijn binnen,die worden het denk niet!’
Leon: ‘Zo pauze. Nu naar achter het podium en gereed maken voor de act’
Petra: ‘@LeonLitjens hahahaha!’
Petra: ‘@LeonLitjens grapjas aangetrokken?’
Petra: ‘Guido is niet meer op zijn plekkie....’
Petra: ‘luc en Guido gonzen rond! Gaat nu beginnen! Spannend!!!’
Petra: ‘Guido!!!!’
Ger D: ‘Guido Ernst prins van de Dreumels!’
Annemie: ‘Guido ernst 50ste prins vaan den dreumelprins.’
Marlies: ‘Vanmiddag receptie Jeugdprinses met Adjudante en Jeugdprins met Adjudant. Bij de jeugdcarnaval zijn jongens en meisjes gelijk.’

Petra: ‘Vanmiddag uitkomen jeugdprins en jeugdboerenbruidspaar. Merthal weer gezellig! Prachtig aangeklede hal trouwens.’
Annemie: ‘Vanmiddag naar uitkomen jeugdprins dreumes Horst en uitkomen jeugdboerenbruidspaar.’
Leon: ‘Vanavond als beschermheer Moandaagavondclub aanwezig bij uitkomen Zomerprins. Ook @keeshcvanrooij is hierbij aanwezig’
Leon: ‘Via de raam wordt de nieuwe prins vd moandagavondclub naar binnen gebracht. Echter wie is het?’

Leon: ‘Nieuwe prins zomercarnaval: Prins Ger I (voorzitter schutterij sint lucia)’
Annemie: ‘#lvk kijken vanavond. Heel limburg in eijsden of voor de buis.’
Kees: ‘Op weg naar Margraten, finale LVK.’
Annemie: ‘Horst aan de Maas heeft goed gescoord bij #lvk. Noordlimburg nog beter. Winnaar weej dreej Venlo’

Ger van R: ‘Na gezellige receptie van prins René van de Krey in Brokeze een heerlijke lange wandeling door America en de Peel’
Leon: ‘Gisteren de receptie van Dreumelprins Guido nu bij de Vlaskop van prins Marcel’

En dan zijn er nóg mensen die durven te beweren dat het CDA niet (radicaal) midden in de samenleving staat. Spontane plaatsvervangende compassie met de geplaagde dames en heren welt in me op.

Intermezzo – Sneeuw (3)

Ondanks de meeste hoogachting voor Gé Peeters en z’n dochter(tje) blijf ik vooruitkijken toch mooier vinden dan achteromkijken:
Vorwärts und nicht vergessen! – ook in de Horster sneeuw.

Noteer overigens dat voetstappen in de sneeuw als 28e zijn geëindigd in de Natuurgeluiden Top 40 van Vroege Vogels.

Intermezzo – Waak voor inbraak

Altijd lonend connecties te hebben in alle segmenten van de samenleving. Zo kwam het deze week mooi van pas dat dit medium op goede voet staat met Johnny de V., alias Kleppo.

De V. is voorzitter van de Regio Limburg-Noord van het Langvingerig Gilde. Exclusief voor Horst-sweet-Horst was hij bereid enkele vragen te beantwoorden over de borden die de gemeente Horst aan de Maas deze week plaatste om inbrekers af te schrikken.

Zo, Kleppo, die borden moeten binnen jullie Gilde als een mokerslag zijn aangekomen. Of vergissen we ons?
‘Mokerslag? Ben je nou helemaal gek zeg! We zijn er zelf medeverantwoordelijk voor.’
Het Langvingerig Gilde medeverantwoordelijk voor borden die inbrekers moeten afschrikken? Dat moet je toch even uitleggen.
‘Simpel. De laatste tijd is in onze regio Boris Boef actief. Dat is een wilde bond, niet erkend door het Koninklijk Nederlands Genootschap van Ongenode Gasten. Die borden zijn louter en alleen bedoeld als een waarschuwing aan het adres van Boris Boef. Die jongens verzieken hier de boel voor ons.

Daarover hebben we bij de politie ons beklag gedaan. In het convenant staat heel uitdrukkelijk dat wij als Regio Limburg-Noord van het Langvingerig Gilde als enige in dit gebied actief mogen zijn.’
Convenant?
‘Ja, het convenant dat we enkele jaren geleden met politie en gemeente hebben gesloten. Moet ik nou verdorie alles uitleggen?’
Wat staat er dan in?
‘Dat wij jaarlijks garant staan voor een minimum aantal inbraken. Als we dat braakquotum halen, staat daar een mooie vergoeding tegenover. Dus reken maar dat we ’m van jetje geven. Dinsdag hebben we nog vier kraken gezet in Horst en Melderslo.’
Hoe is dat convenant eigenlijk ontstaan?
‘De boel was hier enkele jaren geleden qua inbraken zo ingekakt dat mensen zich weer veilig begonnen te wanen. En dat is natuurlijk wel het laatste waar de politie op zit te wachten, daar houden ze graag een naam hoog als boevenvangers. Ze zijn toen met ons in overleg getreden en daar is dit convenant uitgerold. Zo is het spel, zo zijn de regels.’

Er gaat een wereld voor ons open …
‘Wisten jullie trouwens dat de tekst op die borden van ons afkomstig is? De politie en de gemeente kwamen aanzetten met teksten als ‘Inbrekers lopen hier een blauwtje’ en ‘Inbrekers vissen hier achter het net’. Geloof je gewoon niet, zó duf, zó clichématig. Daarop zijn wij op de proppen gekomen met ‘Inbrekers vangen hier bot’. Dat is ten minste een tekst die afschrikt.’

Wa…
‘Excuses, maar ik moet het hierbij helaas laten. Plicht roept, ik moet het braakquotum weer wat gaan opvijzelen.’
Geen probleem, Kleppo. Bedankt voor je medewerking.
‘By the way, hebben jullie toevallig enig idee hoeveel zo’n bord doet?’