Intermezzo – Verschnaufpause (8)

Horst mag nog zo sweet  zijn, enige horizonverbreding op z’n tijd is natuurlijk nooit weg. Een tiendaagse Verschnaufpause  bracht me via München in Noord-Italië waar ik eerst vier dagen aan het Gardameer genoot van de gastvrijheid van I. en daarna vier dagen Verona als uitvalsbasis had. Enkele indrukken.

In München werd me op de Max-Joseph-Platz duidelijk dat het initiatief van het Horster CDA van vijf jaar geleden om stoelen aan de ketting te leggen (klik hier), nu ook internationaal navolging krijgt:

Het initiatief heeft verder natuurlijk niets op de kous, maar dat tragische lot deelt het met alle CDA-initiatieven.  

Rechtopgezette verloren wieldoppen zijn universeel. Maar voor met beton volgestorte rechtopgezette autobanden (inclusief hagedis) moet je toch echt aan het Gardameer zijn. Ook hiervoor geldt: geen idee wat het op de kous heeft. Zal daarom vast en zeker ook een CDA-initiatief zijn.

Maar als u van dat ding op de voorgrond denkt dat het een Horster champignon is die evenmin iets op de kous heeft, vergist u zich: het is een Gardesaanse bank! Geen CDA-initiatief dus.

Zo, weer voor even genoeg over het CDA. Over naar de Italiaanse honden. Die blijken net als veel van hun Horster soortgenoten de schrijfkunst machtig te zijn. Sterker: Italiaanse honden zijn zelfs de Duitse en Franse schrijfkunst machtig. Alleen als het om de Engelse schrijfkunst gaat, moeten ze passen:

Herinnert u zich de ‘Opruimactie zwerffietsen station Horst-Sevenum’ nog? Als de dienders hun actie op station Horst-Sevenum hebben voltooid, zouden ze hun werkterrein eens moeten verleggen naar station Verona Porta Nuova. Valt óók veel eer te behalen en tegelijkertijd zijn wij van hen verlost.

In Mantova kunnen ze overigens eveneens hun hart ophalen.

Over Mantova gesproken: zou een fontein met LED-verlichting, geluidsinstallatie en 25 spuitkoppen die tot acht meter hoog kunnen spuiten dit oersaaie en oerlelijke plein geen hoogstnoodzakelijke boost  geven?

In Venetië trof ik eveneens een plein aan waarin zo’n fontein het broodnodige nieuwe leven kan blazen:

Olifantenpaadjes zijn evenals rechtopgezette verloren wieldoppen een universeel verschijnsel. In Verona heb ik actief bijgedragen aan de instandhouding van dit prachtexemplaar:

Welgemeend advies aan alle klagers over het zogenaamd tot in het extreme doorgevoerde systeem van afvalscheiding in Horst aan de Maas: beslist niet emigreren naar het Gardameer!

Ten slotte: wat zou zo’n reisje zijn zonder graffiti? Louis van Gaal heeft ooit gezegd dat ie vooral zo graag in München vertoeft vanwege de afwezigheid van graffiti. Altijd in voor een grapje, die Louis. Gelukkig heeft ie – tenminste tot woensdag – van voetbal meer verstand.

Neem van mij aan: van Mönchengladbach tot München en van Verona tot Venetië, het stikt er – tot mijn grote genoegen – van de graffiti. Belofte: als het CDA nou eens het initiatief neemt de meest veelbelovende Horster graffitisten een studiereis aan te bieden, zul je mij nooit meer denigrerend horen doen over CDA-initiatieven. 

Klein mysterie 567 – Vogelverschrikker (2)

Met Je gaat het pas zien als je het door hebt  kun je op z’n laatst sinds vrijdag niet meer aankomen. Is zó 1974. Daarom maar liever die andere, écht hedendaagse voetbalfilosoof geciteerd: ben ik nou zo dom of zijn jullie zo slim?  Feit is in elk geval dat ik het niet zie omdat ik het niet door heb en dat dat waarschijnlijk aan mijn domheid te wijten is.  

Om vogelverschrikkers gaat het. Niet zulke ouderwetse, in lompen gehulde gevallen, ook geen imitatie-windwatermolens (klik op pijl)

of gemankeerde discobollen (klik op pijl)

 – vergis ik me of zijn die allebei alweer over hun hoogtepunt heen? – nee, het gaat om vogelverschrikkers in de vorm van een vogel. Beter: vogelverschrikkers in de vorm van door de wind voortgedreven plastic roofvogels. U heeft ze ongetwijfeld wel eens hun onnavolgbare capriolen zien uithalen in de nabijheid van een kersenboom of boven een pas ingezaaide akker. Een lust voor het oog, zullen zelfs niet-liefhebbers van kinetische kunst moeten erkennen.

Sinds enkele weken zijn twee van zulke neproofvogels ook actief op een perceel van de Lim Group (‘agricultural research’) aan de Veld Oostenrijk in Horst. Op zichzelf zijn de vogels al een stukje waard. Toch weet ik niet of ze het zover zouden hebben geschopt als er niet iets bijzonders met ze aan de hand zou zijn. Althans iets waarvan ik, domkop, vind dat het bijzonder is. U, slimmerik, zult er natuurlijk meteen de onbijzonderheid van inzien, maar het is helaas zoals het is (ik had het ook liever andersom gezien): u bent slim, ik ben dom. 

Welnu, het bijzondere is dat beide vogels hun werk doen boven twee hermetisch afgesloten plastic tunnelkassen. Om eens een andere jaren zeventigfilosoof (klik hier) te citeren: Waar heb dat nou voor nodig? Dat heeft totaal geen nut! Dat is toch overbodig? 

Zijn de tunnelkassen misschien toch niet hermetisch afgesloten? Moeten niet de gewassen maar de tunnelkassen zelf worden beschermd tegen vogels dan wel vogelpoep? Staat op de smalle strook tussen beide tunnelbuizen iets dat de bescherming van de vogels verdient?

Genoemde opties lijken me allemaal even onwaarschijnlijk. Welke slimmerik is bereid deze domkop uit z’n lijden te verlossen?

Klein mysterie 566 – Bever (4)

Ook het Kloosterhofvoorzetje dat Horst-sweet-Horst twee weken terug gaf, is inmiddels vakkundig ingekopt door Dagblad De Limburger. De eigenaar van het winkelcentrum liet de krant weten dat de renovatie van het winkelcentrum nog voor Kerstmis begint.

‘Maar volgen er bezwaren en komen er procedures, dan kan het ook zomaar zijn dat je er weer een jaar bij moet tellen.’ Dan wéét je: daar gaat de komende jaren dus he-le-maal niets gebeuren. En oh, wat zijn die bezwaren en procedures toch altijd weer heerlijk om je eigen onkunde of onwil achter te verbergen.  

Dagblad De Limburger  vertoonde de voorbije weken trouwens trekjes van een Van Persie in topvorm: ook het beverdamvoorzetje van Horst-sweet-Horst verhief de krant bekwaam tot doelpunt.

Dat de vernielers van de beverdam in het Lottums Schuitwater een proces-verbaal hadden gekregen, kan voor de lezers van Horst-sweet-Horst geen nieuws meer zijn geweest (klik hier). Wél nieuw, althans voor mij, was dat dat proces-verbaal was uitgeschreven door de Groene Brigade. Dat blijkt geen terroristische dan wel activistische groepering te zijn, maar ‘een samenwerkingsverband van de politieregio’s en handhavingspartners’ dat tot taak heeft ‘het toezicht in het buitengebied te intensiveren en de leefbaarheid in het buitengebied te bevorderen’. Wéér wat geleerd.

Een woordvoerder van Staatsbosbeheer liet de krant voorts weten dat de bever zijn vernielde dam inmiddels weer heeft opgebouwd en zelfs versterkt. Aan vandalen laat het dier zich dus niets gelegen liggen. De vraag is nu of hij zich wel laat dwarsbomen door Staatsbosbeheer. Dat heeft namelijk een aanvraag voor het verlagen van de dam ingediend bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland – nog zo’n naam die het Jiskefetgehalte van deze klucht tot ongekende hoogten opstuwt.

Zal de bever buigen voor het gezag van Staatsbosbeheer en de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland? Ik kan het me nauwelijks voorstellen, de bever lijkt me eerder een anarchist, een gezagsondermijnend type dat er genoegen in schept de zaken te ontregelen. Zou een goed gesprek waarin van beide kanten water bij de wijn wordt gedaan niet meer effect hebben?

Intussen illustreert het hele gedoe mooi de hedendaagse verhouding tussen mens en dier. Sois belle et tais-toi. Braaf zijn en bek dicht. Anders zwaait er wat. 

Intermezzo – WK-versieringen

Geen opportunistischer volk dan supporters of wat daarvoor door moet gaan. Zijn de verwachtingen hooggespannen of gaat het goed, dan roeren ze zich massaal. Zijn de verwachtingen gering of gaat het slecht, dan geven ze niet thuis. Terwijl het natuurlijk net andersom zou moeten zijn: draait het toch al goed, dan zijn die aanmoedigingen overbodig, maar zit het allemaal tegen of dreigt de ondergang, dan zouden massale steunbetuigingen juist nog een wending ten goede kunnen brengen.

Omdat ik mijn pappenheimers dus ken, verbaasde het me niet dat ik bij terugkomst van mijn Verschnaufpause  nauwelijks Oranjeversieringen aantrof (waarbij zij opgemerkt dat ik nog niet in Kronenberg ben geweest). En het weinige wat er hing en stond, maakte vooral een plichtmatige indruk: ‘Er is een WK aanstaande, dus we moeten weer.’

Hoe anders was het bij het vorige WK, vier jaar geleden. Hele straten kleurden oranje en iedereen leek elkaar te willen overtreffen in creativiteit en originaliteit. Vanwege die overvloed was het samenstellen van een Horst-sweet-Horst top 5 van WK-versieringen destijds a pain in the ass. Nummer 1 werd uiteindelijk een installatie in een voormalige etalage aan de Spoorstraat in Tienray.

Bij het EK van twee jaar geleden beleefde die Tienrayse installatie een reprise, hetgeen me enigszins teleurstelde: ik had gehoopt op een nieuwe eruptie van creativiteit.

Hoe zou het ditmaal zijn? Niets? Weer op de automatische piloot kabouter Willem met voetbalplaatjesbord tevoorschijn getoverd? Of toch iets nieuws? Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en toog vrijdag naar Tienray. En ziedaar:

Een compleet vernieuwd, fraai ensemble, waarvan een enigszins pikante kleurplaat (nog daterend van het EK 2000) een van de meest in het oog springende elementen vormt:

Wel heeft het er alle schijn van dat hier op twee paarden wordt gewed: tegenover het oranjesjaaltje, de oranje bal, de juichleeuwen en kabouter Willem staan een Braziliaans petje, shirt en broek en een in een Braziliaans shirt gehulde leeuw. En een foto van juichende Brazilianen is nog tot daar aan toe, maar waarom juist een foto waarop David Luiz, de verschrikkelijkste (en meest overschatte) aller Brazilianen, zo prominent aanwezig is?

Enfin, laat ik mijn zegeningen tellen, niet klagen en gewoon tevreden zijn tenminste één originele WK-versiering te hebben gevonden.

N.B. Als de observatie waarmee dit stukje opende (alleen als het goed gaat, doen supporters van zich spreken) klopt, staat ons de komende dagen (weken?) tegen alle verwachtingen in nog een hausse aan WK-versieringen te wachten. Komt het misschien alsnog tot een nieuwe top 5.

Top 5 – Horster haspels

De Horster haspels zijn een typisch voorbeeld van zo’n onderwerp dat hier veel te lang onbesproken is gebleven. Niet dat ik de Horster haspels geen blik waardig keurde – om de dooie donder niet – maar tot een stukje kwam het gewoon nooit. Altijd was er wel weer iets anders dat hogere prioriteit genoot. Zo werden de Horster haspels jarenlang en ongewild veronachtzaamd. Tot vandaag. Vandaag is dan eindelijk het moment aangebroken de Horster haspels de hen toekomende aandacht te gunnen.

Nu hoor ik u denken ‘Zijn die Horster haspels dan zo bijzonder?’. Nee, die Horster haspels zijn inderdaad niet bijzonder. Maar in al hun onbijzonderheid geven ze wel mede vorm aan de Horster buitenruimte. Dat kon je van hun voorganger, de buizenkar, moeilijk zeggen. De buizenkar cijferde zichzelf weg, hield zich liefst verborgen voor het grote publiek. Deed zijn werk en dat was het dan. Grote woorden waren aan de buizenkar niet besteed. Maar, het kan u onmogelijk zijn ontgaan, het stadium van de donkere Buizenkareeuwen hebben we inmiddels achter ons gelaten (behalve aan de Slikweg in America dan).   

Na een zeer harmonieus verlopen overgangsperiode verkeren we momenteel in de Haspeltijd. Als ware representant van de huidige tijdgeest eist de haspel veel meer dan de buizenkar de aandacht voor zich op. Bescheidenheid is de haspel vreemd: waar de buizenkar bij voorkeur wegkroop in een hoekje, daar staat de haspel het liefst in het middelpunt van de belangstelling. Zijn doorgaans felle kleuren en steeds groter omvang maken de haspel tot een prominente buitengebiedfactor. Of je nou wilt of niet, om de haspel kun je heden ten dage niet meer heen. Aan een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster haspels viel dan ook niet langer te ontsnappen. Komt ie:

5. Seurenweg, Meterik

Walgelijk toch, deze Rainstar E51xl van Bauer? De verwaandheid druipt ervan af, maar leveren? Ho maar!

4. De Hees, Sevenum

De Nettuno 820. Italiaans design om je vingers bij af te likken. Heeft zo z’n nukken, totdat je ’m voor je hebt weten te winnen, dan heb je een gouwe aan ’m.

3. Slikweg, America

Een ouwetje, dit model van Kaweco. Wel een beestje met karakter, al is ie niet bepaald flashy.  

2. Griendtsveenseweg, America

Daterend uit de tijd dat Bauer nog een Bauertje was. Van hooghartigheid nog geen spoor, betrouwbaar tot op het bot, slechts hoogstzelden een uitglijer. 

1. Wevertweg, Horst

De Ocmis Variorain VR5. Al z’n plussen even op een rijtje: hydraulisch bediende sproeierwagenlift, hydraulisch bediende steunpoten, turbine-aandrijving met interne by-pass, gegalvaniseerd chassis, gelakte drum, slanggeleidersysteem, gegalvaniseerde sproeierwagen. En desondanks heel gewoon gebleven. Dan ben je pas een echte grootheid als haspel.

Klein mysterie 565 – Wilgefortis

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Enkele weken geleden zat het tegen. Het Eurovisiesongfestival was gewonnen door Conchita Wurst, manvrouw met baard. Was dat geen prachtige aanleiding eens uit te wijden over Wilgefortis, de vrouwelijke heilige met baard, waarvan in de Horster Sint-Lambertuskerk een prachtig middeleeuws beeld hangt?

Nog volop in de weer met de voorbereidingen van wat ongetwijfeld zou resulteren in een gedenkwaardig stukje, sloeg ik de daaropvolgende zaterdagmorgen Dagblad De Limburger open. Shit! Is die Guus Urlings me verdorie voor! Onder de kop ‘Een vrouw met baard’ gaat meneer uitvoerig in op de vrouwelijke baardheilige en refereert daarbij ook aan de Horster Wilgefortis. Weg gedenkwaardig stukje!

Voor het mysterie van Wilgefortis kunt u dus bij Guus Urlings terecht en ook hier of hier. Maar daarmee zijn de mysteries van het Horster beeld van Wilgefortis nog allerminst ontrafeld. Vragen over datering, vervaardiger, verering en het waarom van de doornenkroon en de gouden schoentjes hebben bijvoorbeeld nog altijd geen sluitend antwoord gekregen. Het grootste mysterie schuilt wat mij betreft echter in de onbekendheid van het beeld. Het enige Wilgefortisbeeld van Nederland, middeleeuws houtsnijwerk van fenomenale kwaliteit, Sagenumwoben en tóch blijven de busladingen cultuurtoeristen weg en tóch is het beeld bij Horstenaren volledig onbekend. Is dat niet vreemd? Je kunt het zo gek niet verzinnen of het wordt aangewend om Horst aan de Maas op de kaart te zetten, hier ligt een gouden kans waarmee je je echt kunt onderscheiden en er gebeurt niets mee. Onbegrijpelijk. 

Overigens moet je opletten met generalisaties als ‘en tóch is het beeld bij Horstenaren volledig onbekend’. Iemand die daarmee ook op de koffie kwam, is dr. Jan Gessler (1878-1952), een Belgisch hoogleraar en Wilgefortisdeskundige. Gessler bezocht de Sint-Lambertuskerk op een zondagmiddag in 1937. Twaalf jaar later deed hij in de Publications de la Société Historique et Archéologique dans le Limbourg verslag van zijn tocht naar de Horster kerk, waar hij het ‘prachtige’ Wilgefortisbeeld en vele andere kunstschatten bewonderde. Zijn bezoek bracht hem nog meer: het deed hem tevens de waarheid inzien van het Romeinse gezegde Testis unus, testis nullus (‘Eén getuige is geen getuige’), zo schrijft hij in een mooie passage die hij betitelt als ‘petite histoire’, maar die het beslist waard is aan de vergetelheid te worden ontrukt (klik op de afbeelding om haar te vergroten):

Zouden er heden ten dage nog Horster herbergprinsessen zijn bij wie de Wilgefortislegende bekend is? Wordt op Horster scholen de gehele historie van Wilgefortis nog verhaald? Retorische vragen, ben ik bang. Je zou er warempel nog cultuurpessimist van worden ook, ware het niet dat de huidige koster met het grootste gemak alle details over Wilgefortis, haar legende en het beeld oplepelt.

Intermezzo – Dios dead

Zondag 25 mei 2014, 16.24 uur, Griendtsveenseweg te America (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

Top 5 – Verklaringen voor het massaal negeren van het inrijverbod van de Sint-Jansstraat

De Meterikseweg - míjn Meterikseweg – en de Sint-Jansstraat worden op het moment gereconstrueerd. Dat leidt tot veel moois. Zoals een trottoir.

En intrigerende wegteksten.

En prachtige wegincisies.

En brieven met zinnen van eeuwigheidswaarde: ‘Medio woensdag 7 mei 2014 starten wij om 07.00 uur met de werkzaamheden aan de Meterikseweg te Horst.’ 

En brieven met woorden waarvan het bestaan me onbekend was: ‘Er wordt een langgerekt kruispuntplateau aangelegd bij de aantakkingen van de Prinses Irenestraat en de Beekstraat.’  

De Meteriksewegreconstructie leidt ook tot gedeeltelijke en volledige wegafsluitingen. Zo is de Sint-Jansstraat sinds een week in beide richtingen afgesloten voor alle voertuigen. Borden wijzen de dames en heren verkeersdeelnemers hierop. Niemand die er zich ook maar iets van aantrekt. Hoe kan dat? De Horst-sweet-Horst top 5 van mogelijke verklaringen voor het massaal negeren van het inrijverbod van de Sint-Jansstraat:

5. De dames en heren verkeersdeelnemers zijn dusdanig bevangen door plotselinge, collectieve en onstuitbare lentekriebels dat ze denken die uitsluitend te kunnen botvieren bij Plantencentrum Van den Beuken.

4. De dames en heren verkeersdeelnemers hebben er een rotsvast vertrouwen in dat de Horster politie zich te allen tijde onledig houdt met datgene waartoe zij op aarde is: échte boeven vangen.

3. De automobielen van de dames en heren verkeersdeelnemers hebben dermate te lijden onder de Meteriksewegincisies dat niet te ontkomen valt aan een bezoek aan Vakgarage Maashorst.

2. De dames en heren verkeersdeelnemers krijgen juist op het moment dat ze de Sint-Jansstraat naderen een acute aanval van analfabetopictodatie, een aandoening die tijdelijk analfabetisme en pictogramblindheid tot gevolg heeft.  

1. De dames en heren verkeersdeelnemers zijn kommaneukers van de bovenste plank en denken: ‘Mooi! De Sint-Janstraat mag dan zijn afgesloten, over de Sint-Jansstraat staat gelukkig niets vermeld op de borden. Gassen maar!’

Klein mysterie 564 – Hippisch centrum en Kloosterhof

De Herberg De Troost-kluif die Horst-sweet-Horst vorige week dankzij X in de arena wierp, is intussen afgekloven door een gulzig Dagblad De Limburger.

Eens kijken of twee wat kleinere kluifjes even gretig aftrek vinden. Misschien meer iets voor de lokale media?

Eerst ’t perdjesspeul óppe Kroënenbaerg, voorheen International Horse Park en Hippisch Centrum genaamd en sinds enige tijd door het leven gaand als Equestrian Centre De Peelbergen (klik ook hier). Beoogd paardensportcentrum van internationale allure. Private partijen dragen vier miljoen euro bij en de gemeente Horst aan de Maas en de provincie Limburg respectievelijk 6,5 en 2,5 miljoen euro.

Volgens de oorspronkelijke plannen zou het centrum omstreeks deze tijd in gebruik worden genomen. Volgens de meest recente – alweer van januari daterende – berichten zorgde stagnatie bij de productie van een prospectus (!) echter voor maandenlange vertraging. Diezelfde berichten meldden dat het al sinds medio vorig jaar toezeggingen van investeerders regent. Over het daadwerkelijk binnengesleepte bedrag zwegen die berichten dan weer. Wel heette het in december dat ‘het vergunningenproces wordt doorlopen’ en in januari dat in april het ‘vervolgtraject’ zou beginnen.  

Hoe is nu de stand van zaken? Het vergunningenproces lijkt gaande: getuige de gemeentelijke website ligt op het moment de omgevingsvergunning ter inzage. De website meldt ook dat ‘de beslistermijn wordt verlengd’ –  vergeef me, maar voor het duiden van die mededeling ben ik helaas onvoldoende onderlegd.

Dat wat betreft het vergunningenproces. Maar hoe zit het met het ‘vervolgtraject’? Is dat inderdaad in april begonnen? Is het centrum voor het eind van dit jaar gereed, zoals volgens de aangepaste planning de bedoeling schijnt te zijn? Waarom is er geen website die Equestrian Centre De Peelbergen in de markt zet? Zijn de vier miljoen die private partijen zouden inbrengen inmiddels binnen? Of heeft de Rabobank de lening van 1,5 miljoen euro moeten verstrekken, waarvan in januari (klik hier) sprake was? Waarom staat op de gemeentelijke website bij het overzicht van de portefeuille van wethouder Driessen ‘International Horse Park’ vermeld en niet ‘Equestrian Centre De Peelbergen’? Gewoon een slip of the pen of iets om meer achter te zoeken?

Alles bij elkaar opgeteld krijg je niet de indruk dat het erg vlotjes loopt met het hippisch centrum. Toch lijkt er gezien het in gang gezette vergunningenproces tenminste enige beweging in de zaak te zitten. Van de renovatie van winkelcentrum Kloosterhof in Horst kun je zelfs dat niet zeggen. Het heeft er alle schijn van dat die trein, sowieso al eerder een boemeltje dat onderweg de nodige vertraging heeft opgelopen dan een intercity, op dood spoor is beland. Van alle ooit zo grootse plannen met Kloosterhof (klik hier) resteerde in december vorig jaar slechts een renovatie. De daarmee gepaard gaande werkzaamheden zouden medio dit jaar beginnen, zo verklaarde Suyderland Venrode, eigenaar van het complex, destijds tegenover Dagblad De Limburger. Sindsdien is niets meer vernomen van Suyderland Venrode noch van een renovatie. Omineus?  

Intermezzo – De Man met de Hamer (2)

Zondag 25 mei 2014, 16.18 uur, Jacob Poelsweg te America (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

Klein mysterie 563 – Bever (3)

Kom ik voor de verandering eens een keer cynisch uit de hoek, moet ik m’n keutel nog intrekken ook.

U herinnert zich ongetwijfeld de bever in het Lottums Schuitwater: meneer bouwde een dam in het Schuitwater, de waterstand steeg, de steigers van hengelsportvereniging Willem Barendsz kwamen onder water te staan, Staatsbosbeheer hing een camera op bij de dam, de dam werd desondanks door een onbekende verlaagd en het water zakte weer.

Na een eerste stukje in februari publiceerde ik er op 7 april een tweede stukje over. Dat eindigde als volgt: ‘Wat denkt u: zou de urgentie om de damverlager op te sporen groot zijn? Of zouden zowel Willem Barendsz als Staatsbosbeheer als de gemeente heimelijk maar wat blij zijn dat iemand hen van een netelig probleem lijkt te hebben verlost? En de camera van Staatsbosbeheer dan, die bij de dam hing ‘om te voorkomen dat vreemde deze verstopping verwijderen’? Die heeft ongetwijfeld te kampen gehad met een tijdelijke storing.’

Nu blijkt dat ik voor één keer te cynisch ben geweest. Wat lezen we namelijk op de website van Willem Barendsz: ‘Er zijn door Staatsbosbeheer camera’s geplaatst, en aan de hand van deze opnames is er inmiddels proces-verbaal opgemaakt aan meerdere personen in Lottum die takken uit de beek hebben weg genomen. Evt. boetes zijn dus voor eigen rekening!!’ Dus niks camera die te kampen heeft gehad met een tijdelijke storing, maar proces-verbaal, voor meerdere personen in Lottum zelfs. 

Het heeft er trouwens de schijn van dat in het normaliter zo serene Schuitwater een heuse beverdamoorlog woedt. Dat maak ik tenminste op uit deze, eveneens op de website van Willem Barendsz te lezen zin: ‘Weghalen [van de dam] heeft overigens geen nut omdat deze takken weer direct door andere terug gestapeld worden.’

Hoe nu verder? Volgens Willem Barendsz hebben de boswachters van Staatsbosbeheer toestemming gevraagd de dam te mogen verwijderen, ‘een traject wat helaas veel tijd nodig heeft’. Zo lang dat traject niet is voltooid, wijken de Lottumse vissers uit naar de Gubbelsvijver in Broekhuizenvorst. Zou dat ook geen mooie permanente oplossing zijn? Kan de bever rustig voortbouwen en bovendien dienen de vissers het Schuitwater sowieso per 1 juni 2016 te verlaten (aldus Dagblad De Limburger  van 9 april). Of is dat te kort door de bocht? Zo ja, heeft Staatsbosbeheer dan geen potje om de steigers op te hogen? Of drijvende steigers dan wel pontons, is dat niks? Of maak er een ontwerpwedstrijd van: voor techneuten moet het toch een uitdaging zijn een (creatieve) oplossing te bedenken waar zowel de bever als Willem Barendsz baat bij hebben?      

En verder beloof ik plechtig als het om het vernielen van beverdammen gaat, voortaan cynische opmerkingen over Willem Barendsz, Staatsbosbeheer en de gemeente achterwege te laten.