Intermezzo – De visboer en het kruidenvrouwtje

Had ik maar een echt vak geleerd. Filmmaker bijvoorbeeld. Dan was mijn kostje na afgelopen donderdag wel gekocht. Op die dag publiceerde De Echo van Horst namelijk een artikel aan de hand waarvan zelfs een matig getalenteerde regisseur een geheide kaskraker zou weten te maken. Vierhonderdtwintig woorden telt het artikel slechts, desondanks ben ik er zeker van dat er een avondvullende film uit te destilleren is – en al helemaal als ook de op de website van De Echo verschenen reacties op het artikel in het scenario worden verwerkt.Ik ga het verhaal van de animositeit tussen de ambulante visboer en het Meterikse kruidenvrouwtje – want daarom gaat het – hier niet opnieuw oplepelen. Ik zou zeggen: lees het artikel in De Echo en de reacties daarop gewoon nog eens rustig door en probeer de filmische potentie te herkennen. Omdat ik de mij zelf opgelegde grens van vierhonderd woorden per stukje niet al te zeer wil overschrijden, beperk ik mij hier tot een opsomming van zeven elementen waarmee een regisseur iets moet kunnen:
1. de frustratie van René Gommans die, telkens als hij op vrijdagmiddag met zijn viskar arriveert bij het pleintje voor de kerk in Meterik, wordt geconfronteerd met een auto die op zíjn plek staat geparkeerd;
2. de ergernis bij Miep Zaalberg, uitbaatster van De 3 Vrouwen, de aan hetzelfde pleintje gevestigde winkel en salon van Bloesem Remedies Nederland die elke vrijdagmiddag meerdere parkeerplaatsen in beslag ziet worden genomen door de viskar van Gommans;3. de woede van Gommans als hij ontdekt dat zíjn plek negen van de tien keer wordt ingenomen door een auto die toebehoort aan de uitbaatster, de zoon van de uitbaatster dan wel een klant van De 3 Vrouwen;
4. de walging van de fijnbesnaarde theelepelvrouwtjes die onder leiding van Miep Zaalberg juist zijn begonnen aan een ontdekkingsreis door de wereld van het vrouwelijke als Gommans tal van meer of minder expliciete verwijzingen naar het vrouwelijk geslachtsdeel schreeuwend in De 3 Vrouwen verhaal komt halen;
5. de totale vertwijfeling waaraan de marktmeester ten prooi valt als hij zijn zoveelste bemiddelingspoging heeft zien stranden;
6. de angst van fietsers om verwijten naar hun hoofd geslingerd te krijgen als ze – om de rood-wit gestreepte paaltjes te ontwijken – te dicht langs de woning van de Zaalbergs fietsen; 7. de vileine spot waarmee de lokale bevolking – die massaal partij heeft gekozen voor Gommans – Miep Zaalberg betitelt als ‘burgemeester van Meterik’.Ik ga de kerstdagen toch maar benutten om na te denken over de vraag of ik me zal laten omscholen tot filmregisseur.

Klein mysterie 120 – IJsbaan

Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Maar geldt dat ook voor een gegeven paard waarvoor je moet betalen? Over tweeënhalve week houden de gemeenten Horst aan de Maas, Meerlo-Wanssum en Sevenum op te bestaan. Voor het zover is, zijn de gemeentebesturen nog even flink aan het uitdelen geslagen. In Meerlo-Wanssum krijgt elke inwoner een boek over de gemeente cadeau. Sevenum pakt met een boek, een cd en een dvd voor elke inwoner heel wat forser uit. En Horst aan de Maas? Dat gooit het over een andere boeg. Dat biedt alle inwoners van de fusiegemeente een welkomstgeschenk aan. Geen boek, cd of dvd, maar een ijsbaan. Iedereen z’n eigen ijsbaantje? Nee, natuurlijk niet. Een Thialf van het zuiden op een zichtlocatie langs de A73? Nee. Een nieuwe Medeo-baan in de Peel dan? Zelfs dat niet. Wat de inwoners van de fusiegemeente krijgen aangeboden, is een ijsbaan die drie weken op het Wilhelminaplein blijft staan.Het spijt me, maar toen ik kennisnam van het nieuws van dit ‘winters cadeau voor de nieuwe gemeente’ was ik er niet ondersteboven van. Ook niet verbolgen, verheugd, ontgoocheld of opgetogen trouwens. Het deed me gewoon weinig. Een welkomstgeschenk voor alle inwoners van de fusiegemeente leek me niet per se noodzakelijk, maar evenmin iets om met een heilige verontwaardiging te bestrijden. Bovendien heb ik – los van dat vreselijke Thialfpubliek, de gruwelijke Nederlandse overschatting van de mondiale betekenis van de sport en de onuitsprekelijk irritante gewoonte van Studio Sport het voetbal er voor te laten wijken – weinig tegen op schaatsen. Sterker nog, als het moment daar is, mag ik graag de ijzers – Friese doorlopers in mijn geval – onderbinden. Maar ik dwaal af. Wat ik eigenlijk zeggen wilde: van mij mocht het, die ijsbaan. Van mij mag het zelfs nog steeds. Maar noem het alsjeblief geen geschenk. Voor een geschenk hoef je namelijk niet te betalen. En voor de ijsbaan wel. Weliswaar niet meer dan een euro per persoon per schaatsperiode van minimaal anderhalf uur, maar betalen is betalen en geschenk is geschenk. ‘Ja, maar de gemeente heeft zoveel kosten gemaakt om de schaatsbaan naar Horst te halen dat ze toch wel een gering entreegeld mag heffen’, zou men tegen kunnen werpen. Dat mag de gemeente uiteraard, maar onder geschenk versta ik toch echt iets anders. Als de gemeente die naar schatting maximaal twintigduizend euro (drie weken lang duizend schaatsers per dag) aan entreeopbrengsten trouwens niet eens meer zelf op kan hoesten, dan is het met de gemeentelijke financiën nog vele malen treuriger gesteld dan de politici ons tijdens de verkiezingscampagne voorspiegelden.Ach, waarom eigenlijk zitten mokken? Het vriest! Natuurijs! In het weekend De Peel in!

Intermezzo – Hay

Je hebt Horstenaren en je hebt oer-Horstenaren. Tot die laatste categorie rekende ik Hay Martens. Vorige week is hij overleden. 78 jaar oud. Duizendpoot. In allerlei opzichten en hoedanigheden begaan met (het verleden van) Horst. Tot begin 2007 kende ik hem slechts zijdelings. Dat veranderde toen gebouw Mooren op de schop dreigde te gaan. Met vier man begonnen we een actiegroepje. In stukjes in De Echo riepen we lezers op ons hun mening over het gebouw kenbaar te maken. Een van de eersten die zich meldde, was Hay Martens. Dat het godgeklaagd was, wat ze wel niet dachten, dat het een schande was en meer van dergelijke van emoties doordrenkte uitingen. Heel even dachten we te maken te hebben met een rabiate voorstander van sloop van het gebouw, maar al snel bleek het tegendeel het geval. Hay ontpopte zich juist als een fervent ijveraar voor behoud. Niet in de laatste plaats – misschien zelfs wel in de eerste plaats – omdat het een schepping was van zijn op jonge leeftijd overleden broer Lei.Na dat eerste telefoontje bleven we contact houden. Vrijdags voor carnaval 2007 ging ik samen met mede-actievoerder Thijs Coppus bij hem op bezoek, in de hoop wat meer te weten te komen over Lei. Die opzet slaagde glansrijk. Hay schetste niet alleen een gedetailleerd beeld van het leven van Lei, maar vergastte ons ook op allerlei anekdotes, toonde foto’s van maquettes en liet vol trots zijn indrukwekkende verzameling Horster ansichtkaarten zien, ons ondertussen op het hart drukkend dat we toch vooral niet de bij de koffie geserveerde koekjes moesten vergeten. Kortom, een bijzondere middag). Twee dingen vooral zijn me van dat bezoek en van latere ontmoetingen bijgebleven: Hay’s strijdbaarheid (‘Als het moet, keten ik me aan het gebouw vast als de bulldozers komen’) en zijn ontroerende en onvoorwaardelijke loyaliteit aan Lei (hoewel hij eerlijk toegaf dat hij aanvankelijk moest wennen aan diens stijl).
Toen er een raambiljet werd gemaakt tegen sloop van behoud van gebouw Mooren, bleef dat bij Hay het langste hangen. Toen begin juni 2008 duidelijk werd dat het gebouw behouden zou blijven, was Hay de eerste die belde om ons te feliciteren. Enkele weken later kwam hij een door hem aangelegde map brengen met kopieën van alles wat er over het gebouw was gepubliceerd. In alle opzichten tekenend is de tekst die hij op de achterzijde van het omslag van die map aanbracht:Toeval of niet, maar een week voor het overlijden van Hay werd bekend dat de gemeente Horst aan de Maas een koper gaat zoeken voor gebouw Mooren. Te vrezen valt dat als die niet wordt gevonden de optie sloop toch weer om de hoek komt kijken. En dan is Hay er verdomme niet meer om voor de bulldozers te gaan liggen. Kan niet, mag niet.

Klein mysterie 119 – Skatebaanschande (2)

Aan twee Horster saga’s werd afgelopen week een hoofdstuk toegevoegd. Klik hier en hier voor de jongste Passi-ontwikkelingen, maar de buitenkans om de skate-perikelen weer eens onder de aandacht te brengen, laat ik me niet ontglippen. Eerder dit jaar wisten buurtbewoners de komst van een skatebaan aan de Van Merwijckstraat te verhinderen. Vorige week heeft de gemeente rond het eigen huis orde op zaken gesteld. Vóór de verbouwing van 2004 was de hellingbaan van het Horster gemeentehuis een geliefde plek voor skaters. Na de verbouwing heeft de enkele tientallen centimeters boven het maaiveld gelegen marmeren tegelvloer langs de voor- en westgevel het gemeentehuis er zo mogelijk nog aantrekkelijker op gemaakt voor skaters. Bijna dagelijks vertoonden ze er – tot in elk geval mijn genoegen – hun kunsten, maar vorige week heeft de gemeente plotseling bruut ingegrepen. Twee hekken aan de uiteinden van de tegelvloer en daartussen om de zoveel centimeter dwars geplaatste blokjes aan de randen maken de skaters voortaan het leven zuur. ‘We hebben het vijf jaar getolereerd, maar er gaat te veel stuk’, aldus wethouder Marcella Dings-Polderman in Dagblad De Limburger van 2 december. ‘Ik verwacht dat er op korte termijn helderheid komt’, aldus wethouder Leon Litjens diezelfde dag op Dreksbak.nl. Nog een keer wethouder Dings-Polderman: ‘Ik weet momenteel niet hoe ik dit dossier nog goed kan afsluiten.’Treurigheid ten top natuurlijk. Vijf jaar sta je iets toe en dan ga je het met een oplossing in zicht ineens verbieden. Zouden die paar extra maanden skaten (ik ga er tenminste van uit dat dat de korte termijn is waar wethouder Litjens op doelt) de marmeren tegels nu werkelijk funest zijn geworden? Waarom trouwens de schade aan de tegels niet voor lief genomen na alle leed dat de skaters de afgelopen jaren al is aangedaan? En zo zijn er nog wel meer vragen die schreeuwen om een antwoord. Maar de hamvraag in dit specifieke geval is een esthetische: wat heeft het aanzien van die marmeren tegelvloer voor eeuwig en altijd verpest: de skatesporen of die blokjes? Over een antwoord op die vraag hoef ik niet zo heel lang na te denken.

Top 5 – Mogelijk te herontwikkelen oude cultuurhistorische gebouwen die in de Tweede Wereldoorlog zijn vernield

Het mooie van het weblog van wethouder Leon Litjens is dat het ruimschoots de mogelijkheid biedt tot speculaties. Als ik lees (op 3 december) dat de wethouder een gesprek heeft gehad ‘met een initiatiefnemer die plannen heeft in Park de Peelbergen’, dan vraag ik me meteen vertwijfeld af of mijn bange vermoeden bewaarheid wordt dat het oorspronkelijk in Venray geplande racecircuit toch in Horst aan de Maas komt te liggen. Als ik lees (op 4 december) dat de wethouder overleg heeft gehad ‘met iemand die een grote reclamezuil langs de snelweg wil plaatsen’, dan krijg ik onmiddellijk angstvisioenen van horizonvervuiling van Midden-Limburgse proporties (rijd een keer over de A73 naar het zuiden en u begrijpt meteen wat ik bedoel) die hier de zaak nog verder gaat verpesten. Je mag hopen dat de wethouder de initiatiefnemer op niet mis te verstane wijze heeft afgeserveerd, maar een aanwijzing in die richting ontbreekt helaas.
Als ik lees (op 26 november) dat de wethouder overleg heeft gehad ‘inzake de herontwikkeling van een oud-cultuur-historisch gebouw dat in de oorlog vernietigd is’, dan inspireert mij dat direct tot het samenstellen van een top 5 van mogelijk te herontwikkelen oude cultuurhistorische gebouwen die in de Tweede Wereldoorlog zijn vernield. Hier komt-ie:

5. Hotel De Ploeg, gelegen aan de westzijde van het huidige Sint-Lambertusplein in Horst, verwoest door oorlogsgeweld in de herfst van 1944. Maar is een hotel wel een cultuurhistorisch monument? Met het oog op de stand van de zon bovendien ongeschikt voor herlocatie van Passi.

4. Boerderij D’n Alden Hein, gelegen aan de huidige Heijnenstraat in Hegelsom, verwoest door oorlogsgeweld in mei 1943. Maar is een boerderij wel een cultuurhistorisch monument? Met het oog op de geïsoleerde ligging bovendien ongeschikt voor herlocatie van Passi.

3. Hotel Du Cornet d’Or, gelegen aan de noordzijde van het huidige Sint-Lambertusplein in Horst, verwoest door oorlogsgeweld in de herfst van 1944. Maar is een hotel wel een cultuurhistorisch monument? Met het oog op de stand van de zon wel geschikt voor herlocatie van Passi.

2. Kasteel Broekhuizen, verwoest door oorlogsgeweld in de herfst van 1944. Wis en waarachtig een cultuurhistorisch monument. Met het oog op de geïsoleerde ligging echter ongeschikt voor herlocatie van Passi.

1.Sint-Lambertuskerk in Horst, door oorlogsgeweld verwoest in de herfst van 1944. Wis en waarachtig een cultuurhistorisch monument. Bovendien bij uitstek geschikt voor herlocatie van Passi. Dat móet ‘m zijn, kan niet mis. Je hóórt de wethouder denken: ‘Zijn we een oud monument rijker, zijn we verlost van dat lastige atrium en die lelijke toren, hebben we een droomlocatie voor Passi én blijft het Sint-Lambertusplein z’n open karakter houden. Zoveel vliegen in één klap, bijna te mooi om waar te zijn.’ Toch kan ik me goed voorstellen dat de wethouder er pas echt mee naar buiten wil treden als alles helemaal in kannen en kruiken is.

Klein mysterie 118 – Meer straatnaambordenraadselen (4)

Zonder mij eerst op de hoogte te brengen, heeft iemand een hengst gegeven aan het bij pand Cuppen hangende straatnaambordje ‘Hoofdstraat’. Daardoor wijst dat nu in de richting van het Cuppenpedje en niet meer naar de parkeerplaats aan de overzijde van de straat. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik er bijna in was getrapt. Een vlammend betoog gericht tegen de ondoorgrondelijke wegen van de straatnaambordenophangers was al voor de helft voltooid, toen ik me plotseling realiseerde dat het straatnaambord wel eens een halve slag kon zijn gedraaid ten opzichte van zijn oorspronkelijke locatie boven het bordje met de nummers 12, 12a en 16. Daarmee behoedde ik mezelf voor een blunder. Desondanks blijf ik met enkele vragen zitten. Hoe is het bijvoorbeeld zo gekomen? Heeft iemand bewust geprobeerd me er in te luizen? Nee, dat zou echt te veel eer voor Horst-sweet-Horst zijn. Baldadigheid? Mogelijk, hoewel je over enige klimcapaciteiten moet beschikken om de actie te doen slagen. De wind? Onmogelijk. Toch een menselijke fout? Je zou het bijna gaan denken.Andere vraag: waarom hangt het straatnaambordje ‘Cuppenpedje’ aan de westzijde van de straat, terwijl het pedje aan de overzijde begint? En waarom hangen de bordjes die verwijzen naar de aan de westzijde van de Hoofdstraat gelegen panden 12, 12a en 16 aan de oostzijde van de straat? Zou in beide gevallen andersom niet handiger zijn? Of zie ik in al mijn onnozelheid weer iets over het hoofd? Wie zich trouwens afvraagt waarom nummer 14 ontbreekt in het rijtje 12, 12a en 16 kan ik op z’n wenken bedienen. In tegenstelling tot de panden met de huisnummers 12, 12a en 16 heeft huisnummer 14 (schoenwinkel Past) namelijk behalve aan de parkeerplaatskant ook een ingang aan de straatkant van de Hoofdstraat. Dit maakt een verwijzingsbordje overbodig. Ik vermoed althans dat dat de gevolgde gedachtegang is.

Klein mysterie 117 – Applaus

Als u een regelmatig bezoeker bent van wat we voor het gemak maar even de Kasteelse Bossen zullen noemen, is het u ongetwijfeld ook opgevallen: het applaus dat daar de laatste weken met enige regelmaat weerklinkt. Dat het niet is gericht tot de spelers van het standaardteam van Wittenhorst leek me duidelijk, of het zou cynisch bedoeld moeten zijn. Evenmin is het waarschijnlijk dat het ploegje plichtsgetrouwe metselaars aan wat ooit een kasteelruïne was, om de paar minuten spontaan wordt toegeklapt. Maar voor wie is dat applaus dan in godsnaam wel bestemd? Zoals zo vaak biedt die goeie ouwe Echo van Horst weer eens uitkomst. Het weekblad berichtte twee weken geleden over de slachting die aalscholvers onder vissen aanrichten: ‘Deze vogel kan op één dag gemakkelijk 3 kilo vis opeten (…), alleen de grote vis kan overleven, vis onder de 30 cm. is een geliefde prooi.’ Om de visstand in de visvijver van de Kasteelse Bossen toch op peil te houden, zo gaat De Echo verder, heeft Hengelsportvereniging ’t Bliekske op 24 oktober in samenwerking met onderwatersportvereniging Quintus acht grote visbeschermingskooien in de vijver geplaatst. Graag zou ik alles willen weten over werking, effectiviteit et cetera van die enkele duizenden euro’s kostende kooien die de zwarte moordenaar het leven zuur moeten maken. Gelukkig is er van het project ‘een mooie film’ gemaakt, lees ik op de website van HSV ’t Bliekske. Misschien moet ik die maar eens op m’n verlanglijstje voor Sinterklaas zetten, want ongetwijfeld geeft de film antwoord op tal van mijn vragen.Maar ik moet terug naar dat applaus, daar draait dit stukje tenslotte om. Welnu, het bericht in De Echo sluit af met een oproep van het bestuur van de hengelsportclub: ‘Wandelaars in de bossen om de vijvers zouden ook hun steentje kunnen bijdragen. Als je ze ziet met hun lange zwarte nek in het water, probeer ze dan te verjagen door in je handen te klappen, de sportvisser zal er jullie dankbaar voor zijn.’ Kijk, zonder dat u er iets voor heeft hoeven doen, heb ik zomaar een wonderlijk mysterie voor u opgelost. Soms heb ik het idee dat ik te goed ben voor deze wereld.

Klein mysterie 116 – Lullige leuning

Eigenlijk zou ik eens wat vaker moeten schrijven over de Horster gebouwen. De (min of meer) gelukte en de (min of meer) mislukte. De Librije is zo’n gebouw waar ik graag eens m’n gedachten over zou laten gaan. Maar vandaag niet. Vandaag dwingt de actualiteit me tot een korte beschouwing over een ondanks haar pietepeuterigheid ingrijpende toevoeging aan De Librije. Zeer onlangs is de trap die toegang geeft tot de in De Librije gevestigde bibliotheek namelijk voorzien van een leuning. Vergeef me, maar ik zou die leuning willen betitelen als een lullige leuning. Vanwege de volstrekte onnozelheid die deze leuning uitstraalt (en ook een beetje vanwege de alliteratie, moet ik eerlijk toegeven).
Dat die trapleuning er is gekomen, lijkt me vrij verklaarbaar. Bij het ontwerpen van het gebouw is wel gedacht aan een hellingbaan. Maar de behoefte aan een trapleuning is over het hoofd gezien. Bezoekers klagen daar over. De klant is koning. Dus komt er een aanvankelijk niet geplande trapleuning. ‘Da’s logisch’, zou JC-superstar zeggen.
Minder verklaarbaar, althans voor mij, zijn de gekozen kleurstelling, de vormgeving en vooral de locatie van de leuning. De leuningloze sobere witte betonnen trap ademde een bepaalde rust. De fietsenrekken en de hellingbanen sloten daar mooi op aan. Dat hele beeld is nu echter verstoord door die ene lullige leuning, die alle aandacht naar zich toe trekt. Alsof die hele trap is ontworpen om de leuning maar goed tot z’n recht te laten komen. Zou het een mooie leuning zijn geweest, dan had ik er wellicht nog mee kunnen leven, maar we hebben hier te maken met een dertien-in-een-dozijnleuning. Als die leuning al noodzakelijk was, waarom is ze dan niet wat meer gemaskeerd? Waarom is ze zo nadrukkelijk vormgegeven? Waarom die donkere kleur (omdat de fietsenrekken die ook hebben, maar die springen veel minder in het oog)? Waarom desnoods de leuning niet geplaatst tegen een van de muurtjes die de afronding van de trap vormen (en dan bij voorkeur het wat minder in het zicht staande muurtje aan de gemeentehuiskant)?Allemaal vragen waar de architect ongetwijfeld een antwoord op kan geven. Of zou er soms geen architect aan te pas zijn gekomen? Hoe het ook zij, tot nader order blijf ik dit een lullige leuning vinden.

Klein mysterie 115 – Weisterbeek

Openbare basisschool (want daar staat die afkorting voor) Weisterbeek. ‘Hoe lang nog?’, vraag ik mij sinds gisteren af. Tweeënhalf jaar terug in de tijd. In Horst bestaat grote behoefte aan een openbare basisschool. Het gemeentebestuur speelt hierop in en stelt voor van de katholieke Weisterbeekschool een openbare basisschool te maken. Om dit te realiseren, zou het voor de hand liggen dat het college in zee gaat met Akkoord, de overkoepelende stichting voor openbaar basisonderwijs in vijf Noord-Limburgse gemeenten. Maar het college kiest vreemd genoeg voor Dynamiek, de overkoepelende stichting voor bijzonder (lees: katholiek) basisonderwijs in drie Noord-Limburgse gemeenten die tot op dat moment ook de Weisterbeek onder haar hoede heeft. Emotionele betogen van insprekers die pleiten voor aansluiting bij Akkoord kunnen een uit CDA en PvdA bestaande raadsmeerderheid niet vermurwen. SP en VVD stemmen tegen. De Weisterbeek krijgt nieuwe statuten en geldt vanaf het schooljaar 2008/2009 als een openbare school onder de vlag van Dynamiek. Maar hoe lang nog?Het was Thijs Coppus die middels een tweet (zijn die tenminste nog ergens goed voor) en een bericht op zijn weblog de wereld opmerkzaam maakte op het VPRO-radioprogramma Argos. Dat wijdde zaterdag een lang item aan het openbaar onderwijs in Noord-Limburg (klik hier om het in z’n geheel te beluisteren). Hierin komt ook de gedaanteverwisseling van de Weisterbeek aan de orde. Na een dikke twintig minuten krijgt Mart Mertens, voorzitter van het college van bestuur van Dynamiek, de vraag voorgelegd of voor de noodzakelijke statutenwijziging ook advies is gevraagd aan het bisdom. Hij antwoordt: ‘Hebben we niet gevraagd. Maar goed, in die zin heeft de kerk natuurlijk geen invloed op ons beleid.’ Everard de Jong, hulpbisschop van het bisdom Roermond, reageert daar als volgt op: ‘Wij weten daar niets van af. Dat hebben ze blijkbaar helemaal buiten ons om gedaan, wat dus niet kan. Nee, dat kan zeker niet. In de statuten van elke katholieke school staat dat er geen verandering van statuten kan plaatsvinden zonder dat de NKSR [Nederlandse Katholieke Schoolraad, WM] daar toestemming voor geeft. Als dus een school katholiek vervangt door openbaar, zullen ze daar toestemming voor moeten vragen en ook omgekeerd. Als dat niet het geval is, dan zitten ze buiten de katholieke regelgeving. Wij zullen geen enkel samenwerkingsbestuur goedkeuren als dat niet met ons is overlegd. En bij deze is dit niet door ons goedgekeurd en daar zullen we dus achteraan gaan.’Begrijpt u nu dat ik me afvraag hoe lang deze letters de voorgevel van de Weisterbeek nog zullen opfleuren?

Actualisatie – Dendrofiel (3)

Je zult maar tegenstander zijn van (gedeeltelijke) verplaatsing van de Horster kermis van het Wilhelminaplein naar parkeerplaats Patronaat. Je zult daarom woensdag hebben gestemd op de gemeenteraadskandidaat die zich vanaf het begin in woord en daad het felst heeft verzet tegen verplaatsing van de kermis. Dan moet je je nu toch wel behoorlijk bekocht voelen, om het maar eens heel netjes uit te drukken.Via InHorst.nl werd vandaag bekend dat de nummer twee op de kandidatenlijst van D66, Wil Lucassen (want over hem hebben we het hier), afziet van de hem na het afhaken van Jos Gubbels (ook al zoiets trouwens) toekomende raadszetel. Wil is niet in staat zijn drukke werkzaamheden te combineren met het raadswerk, zo heet het. Het bestuur van D66 respecteert zijn besluit. Ook dat nog. Een flinke schop onder z’n kont, dát is wat Wil Lucassen verdient. En je zult zien dat hij straks ondanks z’n drukke werkzaamheden toch weer de tijd vindt om geheel vrij van eigenbelang te ageren tegen verplaatsing van de kermis naar ‘zijn’ parkeerplaats. Zou die lage opkomst van vorige week misschien een heel klein beetje verband houden met dit soort praktijken?

Intermezzo – Kerstverlichting

Terwijl Sinterklaas nog maar net is gearriveerd, daalt de terreur van de opgelegde kerstgezelligheid alweer op ons neer. Persoonlijk heb ik de schurft aan kerstbomen, kerstdrukte, kerstverlichting en kerstmuziek, maar ik zou het niet durven zoiets hardop uit te spreken. Voordat je het weet, ligt een enkeltje Venray voor je klaar. Dat wens ik mezelf nu ook weer niet toe: het moet geen pretje zijn te worden verbannen naar een oord waar de PvdA-lijsttrekker op vrijdag zijn ongefundeerde gal spuit over een collega-lijsttrekker en op zaterdag door laat schemeren niet gelukkig te zijn met twee van z’n drie fractiegenoten die op basis van voorkeurstemmen in de gemeenteraad zijn gekozen. Dus daarom geen afkeurend woord over de kerstverlichting die de centrumring van Horst (ja hoor, die heeft Horst) sinds enkele dagen opfleurt. Zo weten we tenminste ook waar de opbrengsten van de reclameheffing voor ondernemers in het Horster centrum naartoe gaan. Maar mag ik misschien wel opmerken dat degene die in de Kloosterstraat een Sinterklaasmijter heeft bevestigd aan de kerstverlichting in mijn ogen in aanmerking komt voor een lintje?

Actualisatie – JPB in Horst!

Het is nauwelijks te geloven, maar het is pas drie weken geleden dat Jan Peter Balkenende naar Horst afreisde voor het optrekken van een muurtje. En voorwaar, er is een vakkundig metselaar aan Jan Peter verloren gegaan! Waarschijnlijk omdat dit soort exercities bij mij steevast in een driftbui eindigt en tastbare resultaten doorgaans uitblijven, heb ik een heilig ontzag voor mensen die wél over dergelijke praktische vaardigheden beschikken. Dus de premier is na zijn bezoek aan Horst behoorlijk in mijn toch al hoge achting gestegen. Wist u trouwens dat onze minister-president over nog veel meer, u waarschijnlijk onbekende, kwaliteiten beschikt? Laat ik er één noemen: hij schijnt een vaardig billenknijper te zijn. Staat u van te kijken, nietwaar? Waaraan ik deze wijsheid ontleen? Aan De lachende derde, een recent verschenen bundeling columns van Peter Middendorp die samen een portret van Jan Peter Balkenende vormen.Op de achterzijde van het omslag wordt het boek omschreven als: ‘De eerste, vlijmscherpe en buitengewoon rake beschrijving van premier Balkenende. Het is een schitterend geschreven, geestig en ook enigszins verontrustend boek over de man, zijn manieren en mankementen, macht en onmacht, de waarheid en de leugen.’ Hoewel ik in de regel allergisch ben voor dit type ronkende tekst, moet ik na lezing van het boek toegeven dat er nauwelijks een woord aan gelogen is. Mijn welgemeende advies: lezen, liefst vandaag nog. Ik garandeer u dat u het fenomeen Balkenende voor altijd met andere ogen gaat bekijken.

Klein mysterie 114 – Religieuze kerst

En toen, na een intensieve verkiezingscampagne, na al die bezoeken van landelijke politieke kopstukken, na honderden tweets, na een lange uitslagenavond, na de eerste toekomstbespiegelingen, toen lag daar vrijdag ineens een strookje wit papier. Met opschrift. Op het trottoir voor de Rabobank in de Steenstraat in Horst. Een magisch strookje mogen we wel zeggen: het curieuze opschrift deed in één klap alle frustratie over de verkiezingsuitslag naar de achtergrond verdwijnen en de fascinatie voor de kleine mysteries heropleven:Religieuze kerst. Een witte kerst, een groene kerst, een eenzame kerst, een vreugdeloze kerst, een gezellige kerst desnoods, kende ik allemaal al. Net als een religieuze beleving, een religieuze feestdag, een religieuze afbeelding, een religieuze revival desnoods. Maar religieuze kerst? Ik geloof niet dat ik beide woorden ooit eerder in deze combinatie ben tegengekomen. Je zou toch zeggen dat kerst per definitie religieus is. Dat ‘religieuze kerst’ dus een heel eind de richting van een pleonasme op koerst. Of is de ontkerkelijking inmiddels zo ver voortgeschreden dat dat ‘religieuze’ een noodzakelijke toevoeging is om het begrip ‘kerst’ te duiden? Onzin natuurlijk. Maar waar slaat het opschrift op dat strookje wit papier dan op? Laat ik voor de verandering maar weer eens een gokje wagen. Zou het misschien zo kunnen zijn dat het strookje is achtergebleven na de weekmarkt? Dat het afkomstig is van een kraam waar je cd’s kunt kopen? Dat de betreffende marktkoopman op het moment kerstcd’s in zijn assortiment heeft? Dat hij zelfs zoveel kerstcd’s in zijn assortiment heeft dat hij een onderscheid heeft gemaakt tussen ‘populaire kerst’ (Bing Crosby en consorten) en ‘religieuze kerst’ (‘Nu zijt wellekome’ en meer van dat soort klassiekers in dit genre)? Het is dat ik verhinderd ben, anders zou ik mijn theorie morgenvroeg op de markt meteen aan de praktijk kunnen toetsen. Maar misschien wilt u eens voor mij kijken?

Actualisatie – Socialsofa’s (2)

Het zal toch niet waar zijn? Zou hij het echt zijn? Jawel hoor, hij is het echt: Wouter Bos op het stapbankje bij de Sint-Lambertuskerk, geflankeerd door drie jongerenambassadeurs, blik gericht op de puist van het Lambertusplein, open mond van ontzetting!(Met dank aan de moeder van een trouwe lezer voor de foto.)

Actualisatie – Dendrofiel (2)

Op 29 september hing er dit: Van 30 september tot en met 15 november hing er dit:Sinds vandaag hangt er dit:(Voor een inhoudelijk commentaar klik hier.)