Klein mysterie 135 – Gemeentenaam (1)

Stel: het is hartje winter en u heeft zin in een beschuit met verse aardbeien, suiker en slagroom. Waarnaar gaat u dan het eerst op zoek: naar beschuit, suiker en slagroom of naar de verse aardbeien? Om een teleurstelling in een later stadium te voorkomen, zou ik u dringend aanraden eerst op zoek te gaan naar de aardbeien. Voor de hand liggend? Het is maar hoe je het bekijkt. Als ik de gemeente Horst aan de Maas dezelfde vraag zou stellen, zou het me niets verbazen als ze eerst op zoek zou gaan naar de beschuit, de suiker en de slagroom en pas daarna naar de verse aardbeien.Even terug in de tijd. Op 15 oktober 2008 adviseerde een commissie van wijzen ‘Horst aan de Maas’ als naam voor de gemeente die op 1 januari 2010 zou ontstaan na de fusie van de gemeenten Horst aan de Maas en Sevenum en de dorpen Meerlo, Swolgen en Tienray. Vooral in Sevenum riep dit advies weerstand op. Daarop staken de fractievoorzitters van alle in de toenmalige gemeenteraden vertegenwoordigde partijen hun hoofden bij elkaar. Ze kwamen overeen ‘Horst aan de Maas’ als werknaam te gebruiken totdat de nieuwe gemeenteraad een definitief besluit over de naam van de gemeente had genomen.Intussen zijn er een nieuwe gemeenteraad, een nieuw gemeentelogo, nieuwe gemeentenaamborden. Maar geen nieuwe naam. Volgende week dinsdag neemt de gemeenteraad een besluit over een nieuw gemeentewapen en –vlag (klik op agendapunt 9). Het college van burgemeester en wethouders stelt voor wapen en vlag van de oude gemeente Horst aan de Maas te handhaven. Wel voegt het daar aan toe: ‘Indien de gemeenteraad van de nieuwe gemeente Horst aan de Maas zou besluiten om de naam van de gemeente te wijzigen is het niet mogelijk om het gemeentewapen van de huidige gemeente Horst aan de Maas te handhaven.’Ik zal wel iets gruwelijk over het hoofd zien, want anders lijkt het me veel logischer om eerst te besluiten over een gemeentenaam (de aardbeien in het voorbeeld van hierboven) en pas daarna over zaken die daar rechtstreeks uit voortvloeien zoals logo, naamborden, wapen en vlag (beschuit, suiker en slagroom). Of wordt op een slinkse manier toegewerkt naar een point of no return? Worden we Horst aan de Maas ingerommeld? Ik zou zeggen: Sevenum let op uw saeck. Misschien iets voor het allereerste burgerinitiatief? Overigens blijf ik van mening dat de naam van de fusiegemeente ‘Horst’ moet worden.

Intermezzo – Bandenprikker

Carnaval, dus de hoogste tijd voor een quizje.
Noord-Limburg wordt geteisterd door een of meerdere bandenprikkers. Politiechef Rob Gräeve van het district Venlo analyseerde het probleem afgelopen donderdag in Dagblad De Limburger: ‘Dit is een lastig delict. Het gaat om een prik in een band, niet meer en niet minder.’ Zijn reactie op de vraag wat burgers kunnen doen om deze ellende te voorkomen: ‘Zet de auto in de garage’.
Burgemeester Hubert Bruls van Venlo waagde zich afgelopen vrijdag in Dagblad De Limburger aan een nog iets dieper gravende analyse: ‘Dit zijn misselijke acties. Ik heb het jaren geleden zelf ook eens meegemaakt. Dit moet stoppen. Waarschijnlijk is een of andere idioot met een mes of schroevendraaier aan het werk.’
Reactie van Meindert Frankena, bewoner van de Broekstraat in Maasbree, eveneens in Dagblad De Limburger: ‘Als ik hem te pakken krijg, castreer ik ‘m.’

Dan nu de quizvraag: wie wil Meindert Frankena ontmannen?

a. Rob Gräeve vanwege zijn diepgravende analyse van het probleem;
b. Hubert Bruls vanwege zijn nog dieper gravende analyse van het probleem;
c. De vooralsnog onbekende bandenprikker die zijn autobanden lek prikte.

Mail het juiste antwoord vóór komende zondag naar HorstsweetHorst@gmail.com. Onder de inzenders van het juiste antwoord verloot ik een zakje cocktailprikkers.Overigens heb ik goed nieuws voor Rob, Hubert en Meindert: dankzij een heterdaadje heb ik een exact daderprofiel! Sterker: ik heb foto’s van de daders. Dat zit zo: de terreur van het schaatsen heeft zulke belachelijke vormen aangenomen dat het voetbal in Studio Sport zaterdagavond anderhalf uur later begon dan normaal. Alle tijd dus om naar de gestaag neerdwarrelende sneeuw te gaan kijken. Ik loop naar het raam en … Wat is dat daar? Het zal toch niet? Zie ik dat goed? Jawel hoor!Nou zullen we het helemaal hebben. Wel godverdomme! Ik storm naar buiten, maar de vogels zijn al gevlogen. Met achterlating van hun gereedschap, dat wel. Ik neem aan dat de duizend euro die de gemeente Venlo heeft uitgeloofd voor de gouden tip die leidt tot de aanhouding van de bandenprikker onverwijld mijn kant opkomen. Of nee, laat ook maar. Met die uitspraken van Rob, Hubert en Meindert ben ik eigenlijk al meer dan genoeg beloond.

Intermezzo – Luchtwachttoren (1)

Kent u die mop al van die Russische vliegtuigen die naar America kwamen? Nee? Die kwamen niet!Het lijkt zo dertien in een dozijn, dit bosperceeltje aan de Gerard Smuldersstraat in America, nabij de kruising met de Meteriksebaan. Toch is dat de schijn die bedriegt. Dit is een bosperceeltje met historische betekenis. Hier stond namelijk in een niet eens zo heel grijs verleden een luchtwachttoren. Toen na de Tweede Wereldoorlog de spanningen tussen het kapitalistische westen en het communistische oosten in hoog tempo opliepen, besloot de Nederlandse regering tot de oprichting van het Korps Luchtwachtdienst (met dank aan Sandra van Lochem-van der Wel voor de foto). Dat moest vijandige vliegtuigen traceren die lager vlogen dan vijftienhonderd meter. Die waren niet waarneembaar met de radar en moesten dus met oog en oor worden gesignaleerd. Op 276 plaatsen verspreid over het hele land werden luchtwachtposten ingericht: de ene helft op bestaande gebouwen, de andere helft op speciaal voor dit doel gebouwde torens. Een van de uitverkoren locaties voor een nieuwbouwtoren was het bosperceeltje aan de Gerard Smuldersstraat in America. De gemeente Horst verkocht de twee are in mei 1952 voor acht gulden aan het Rijk en enkele maanden later stond er een prachtige toren van 8,22 meter hoog. Zoals alle luchtwachttorens gebouwd uit een constructie van geprefabriceerde betonnen raatbouwelementen (met dank aan Hay Mulders van Stichting Werkgroep Oud America voor de foto). Operationeel zou de toren nooit worden. Luchtwachttorens werden namelijk alleen bemand in geval van oorlog of ernstige dreiging daarvan. Zo ver kwam het in de Koude Oorlog niet en dus waren de torens alleen in gebruik bij oefeningen (met dank aan Johan den Hollander voor de foto). Bovendien bleek vliegtuigwaarneming met oor en oog binnen de kortste keren volkomen achterhaald. Zo verloren de luchtwachttorens in 1964 alweer hun functie. Sommigen, zoals die in Maasheesen Westerbeek wisten te overleven, maar het merendeel verviel en werd op den duur gesloopt. Ook de toren in America was dit trieste lot beschoren: hij werd vermoedelijk eind jaren zeventig gesloopt. Daarmee verdween het waarschijnlijk enige tastbare restant van de Koude Oorlog in Horst. Eeuwig zonde natuurlijk. Het is dat ik me in het verleden enkele malen gekeerd heb tegen herbouw van verdwenen gebouwen (klik hier en hier), anders zou ik het wel weten …
De luchtwachttoren in America intrigeert me (bouwtekening afkomstig uit het gemeentearchief van Horst aan de Maas).Maar de luchtwachttoren in America irriteert me evenzeer. Over de geschiedenis ervan blijkt namelijk nagenoeg niets terug te vinden. Het beetje informatie dat ik heb achterhaald, is verwerkt in dit stukje en ook in een binnenkort te verschijnen artikel in Info LGOG Kring Ter Horst (mail, bel of schrijf me als u er belangstelling voor heeft). U mag me bij nacht en ontij wakker maken als u ook maar een snippertje informatie heeft over vragen als: wanneer werd de toren precies in gebruik genomen? Kent of kende u vrijwilligers van het Korps Luchtwachtdienst? Bestaan er meer foto’s van de toren? Welke functie(s) heeft de toren na 1964 gehad? Wanneer en waarom is de toren afgebroken?

Actualisatie – Witte reiger

Is het z’n kleur? Z’n trage, statige vlucht? Z’n zeldzaamheid in vergelijking met z’n blauwe soortgenoot? Z’n mensenschuwheid? Het zal wel een combinatie van deze factoren zijn. Feit is: de witte reiger (officieel grote zilverreiger geheten) fascineert me. Ik had ‘m de afgelopen maanden al enkele malen in de smiezen. Toch duurde het tot afgelopen vrijdag voordat ik ‘m op de foto wist vast te leggen. Vissend in wat blijkens de topografische kaart van Nederland de Grenssloot heet maar ik altijd heb aangezien voor de Lollebeek. En staand op de verkeerde – namelijk de Venrayse – oever van diezelfde beek.

Intermezzo – D’n Hannes

Afgelopen woensdag ontving Ger Driessen D’n Hannes, een carnavalsonderscheiding voor een Horstenaar die in het voorbije jaar ‘duchtig gekloët’ is. Bij de uitreiking verklaarde de gedeputeerde dat hij alles in het werk zou stellen om het beeldje volgend jaar opnieuw in de wacht te slepen (klik hier voor z'n best grappige dankwoord, het item begint na ongeveer 27 minuten).Hoe moeten we in dat licht bezien zijn uitspraak interpreteren dat het ‘meer dan diefstal’ is als de opbrengst van de verkoop van Limburgse Essent-aandelen gedeeltelijk ten goede zou komen aan noodlijdende provincies als Noord- en Zuid-Holland? Wil hij nu wel of niet voor de tweede keer duchtig gekloët worden? Mij is het niet helemaal duidelijk. Wat mij wel duidelijk is, is dat hier het oude liedje wordt gezongen: die verrekte Hollanders hebben het weer gedaan, Limburg als wingewest, Limburg dat aan de achterste mem hangt. Provinciaalse verongelijktheid die me sterk aan PSV doet denken. Begrippen als ‘solidariteit’ en ‘de sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen’ zijn in geen velden of wegen te bekennen. Nee, eigen volk eerst. Waarom zouden we ons eigenlijk niet gewoon afscheiden van Holland, dat ons alleen tot last is? Of nee, nog beter: laten we gewoon de Heerlijkheid Horst in ere herstellen. Zijn we behalve van de verrekte Hollanders ook verlost van de arrogante Maastrichtenaren, de konkelfoezende Heerlenaren, de onverstaanbare Kerkradenaren, de begerige Venlonaren en de betweterige Venraynaren. Wat een paradijselijk vooruitzicht! Hoeven we ons ook door niemand meer gekloët te voelen, kunnen we die hele Hannes mooi ritueel de Molenbeek in flikkeren.

Klein mysterie 134 – Ruitvernieling

Triest bericht gisteren helemaal aan het einde van Focus, het wekelijkse actualiteitenprogramma (of is dat een contradictio in terminis?) van Streekomroep Reindonk. Op eerste kerstdag hebben vier jongens een ruit van de Hema aan de Steenstraat in Horst vernield. Op met een bewakingscamera gemaakte beelden zijn de daders ‘goed herkenbaar’. Desondanks is het de politie niet gelukt hun identiteit vast te stellen. In overleg met het Openbaar Ministerie is nu besloten de betreffende beelden op de televisie te vertonen als de daders zich niet vóór 21 februari hebben gemeld. Waarom is dat bericht nu zo triest? In de eerste plaats vanwege de vernieling van de ruit. Hoort niet, moet bestraft worden. Punt uit.
Wat ook triest is, is dat beelden van zo’n betrekkelijk licht vergrijp zomaar op televisie mogen worden uitgezonden. De volgende keer worden waarschijnlijk mensen die zonder licht fietsen op deze manier aan de schandpaal genageld. Maar het Openbaar Ministerie keurt het goed, dus daar zal ik m’n mond verder over houden.
Wat het meest triest is, is dat de vier daders ‘goed herkenbaar’ zijn op de beelden maar dat de politie hen nog niet heeft weten te achterhalen. Waarom dat zo triest is? Omdat de Politie Limburg-Noord juist anderhalve week geleden – 28 januari, 16.04 uur – een persbericht heeft doen uitgaan over een door haar uitgevoerde inventarisatie van regionale jeugdgroepen. Daaruit blijkt onder meer dat er in Noord-Limburg 75 jeugdgroepen bestaan: ‘26 aanvaardbare, 39 hinderlijke en 9 overlastgevende jeugdgroepen en 1 criminele jeugdgroep’. In 29 procent van de jeugdgroepen drinkt bijna iedereen alcohol. In een iets groter percentage van de groepen worden softdrugs gebruikt. 67 procent van de groepen heeft zelden of nooit conflicten met het openbaar gezag. Bijna 70 procent van de groepen veroorzaakt hinder, 65 procent geluidsoverlast. Iets meer dan een derde van de jeugdgroepen begaat regelmatig of heel vaak een verkeersovertreding. En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. De politie weet dus wel beangstigend exact wat voor de overgrote meerderheid niet-criminele Noord-Limburgse jeugdgroepen uitspoken, maar ze slaagt er niet in vier duidelijk herkenbare vernielers van een ruit te traceren? Dat vind ik enigermate triest, ja. Weet u trouwens wat nog triester zou zijn? Als de daders helemaal niet zo duidelijk herkenbaar zijn op de beelden en de politie er op speculeert dat alleen de dreiging van vertoning van de beelden op de televisie voor de daders al voldoende zal zijn om zichzelf te melden vóór de uitzending.

Actualisatie – Appie (1)

Slappeling als ik ben, heb ik de druk van Tom niet weten te weerstaan. Vrijdag zijn we samen naar Albert Heijn in Venray gegaan. Bij de kassa bleek er voor 50,41 euro in ons winkelwagentje te liggen. Goed voor niet minder dan vijf zakjes voetbalplaatjes! Voeg daarbij dat de drie pakken Dubbelfriss (hoe lang zou het duren voordat die op zijn?) ons ook nog eens een bonuszakje opleverden en u begrijpt dat Tom de koning te rijk was. Ik trouwens evenzeer, want die in totaal dertig plaatjes resulteerden in de eerste dubbelen. Tom bleek genegen ze aan mij af te staan en zo prijken Demy de Zeeuw, Fred Rutten, Ronnie Stam en Sander Keller nu in mijn album. Mijn album inderdaad, want albumdeling is duidelijk niet het sterkste punt van Tom en de gedachte alleen al dat ik mijn plaatjes op zou moeten bergen in zo’n blik vervulde me met afschuw, dus ik heb zelf ook maar een album aangeschaft. Wat verder zeker vermelding verdient, is dat we afgelopen week behalve van Joop ook van Edwin V. plaatjes mochten ontvangen (vijftig maar liefst). Waarvoor dank. En nee, we hebben er absoluut geen bezwaar tegen als nog meer lezers van dit weblog tot zo’n sympathieke geste zouden besluiten. En ja, we willen ook graag ruilen. En ja, zelfs met Gé P., hoewel we never nooit niet bereid zijn vijf plaatjes neer te tellen voor een overschatte voetballer als Suarez. Als het nu een Honda of een Paauwe (wat was ie weer goed gisteren) betrof … Of in het geval van Tom: een Bodor of een Castro. Want dat is het ergste van alles, meneer zegt (ik hoop nog altijd dat hij slechts provoceert) dat hij fan is van Roda. Waar heb ik het in vredesnaam aan verdiend? Merk overigens op dat bij de lokale Plus de angst voor hervestiging van Albert Heijn er al behoorlijk in lijkt te zitten. Dat concludeer ik althans uit het maffe pleidooi van vorige week om de plaatselijke supermarkten behalve op zondag ook tot twaalf uur ’s nachts open te stellen.

Klein mysterie 133 – Molshopen

Een van de weinige dingen die me van de lagere school zijn bijgebleven, is het drieslagstelsel. Een door Karel de Grote ingevoerde landbouwmethode waarbij een stuk land eens per drie jaar braak bleef liggen ter verhoging van de opbrengsten. Ongetwijfeld moeten daarna nog vele andere landbouwmethoden de revue zijn gepasseerd, maar alleen het drieslagstelsel is blijven hangen. Ik betreur dat. Had mijn hoofd maar iets minder vol gezeten met nutteloze voetbalfeitjes (Hoe heet het stadion van Atalanta Bergamo? Atleti Azzuri d’Italia. Tegen wie speelde VVV op 21 december 1975? Haarlem. Wat betekende de afkorting AGOVV oorspronkelijk? Alcohol Geheelonthouders Voetbal Vereniging. En nu? Alleen Gezamenlijk Oefenen Voert Verder). Dan zou er ongetwijfeld een plaatsje vrij zijn geweest om mijn kennis van landbouwmethoden op te slaan. In dat geval had ik helemaal niet verbaasd hoeven te staan over deze zandhopen op een akker op de kruising Schadijkerpeelweg-Breevennenweg. In dat geval had ik u haarfijn uit kunnen leggen dat dit een hedendaagse nabootsing is van het vroeg zestiende-eeuwse molehill-principe of de laat negentiende-eeuwse keuterbergjesleer. In dat geval had ik u ook graag uit de doeken gedaan waarom er zo zorgvuldig om de zandhopen heen is geploegd. Maar goed, de ten hemel schreiende waarheid is dat ik er absoluut geen enkele Ahnung van heb waarom deze grote molshopen hier liggen en waar ze voor dienen. Misschien kunt u me wijzer maken? Dan wil ik u in ruil wel verklappen wie de eerste Limburger was die in het Nederlands elftal uitkwam. En indien gewenst ook tegen wie de reserves van VVV speelden op de avond van de Heizelramp.

Klein mysterie 132 – Appie (1)

Op 18 juni van het afgelopen jaar berichtte De Echo van Horst dat Albert Heijn zich opmaakte voor een terugkeer in Horst. De grootgrutter zou het vijf jaar eerder verlaten en sindsdien leegstaande pand in de Steenstraat weer in gebruik willen nemen. Maar meer dan een half jaar later maakt het pand nog altijd een desolate indruk. Heeft de crisis roet in het eten gegooid? Is de tegenwerking van de overige supermarkten te groot? Levert de gemeente onvoldoende inspanningen? Sputtert de eigenaar van het pand tegen?
Ik wil hier graag pleiten voor zo spoedig mogelijke heropening van Albert Heijn. En wel hierom. Afgelopen donderdag trof mijn neefje Tom (6) in de brievenbus in een grote witte envelop dit prachtige voetbalplaatjesalbum van Albert Heijn mét vijf zakjes plaatjes aan. Een cadeautje van mijn oom uit Blerick, niet alleen bestemd voor Tom, maar óók voor mij, zo bleek uit het begeleidende briefje:Tom is minstens zo verguld met het album als ik. Hij heeft het intussen voorzien van onze beider namen: Alleen van het ‘samen spelen/samen delen’ is tot dusverre weinig terecht gekomen. Toen ik Tom gisteren vroeg of ik het album nu misschien ook een dagje mocht hebben, keek-ie zo verontwaardigd dat ik verder maar niet heb aangedrongen. Terwijl meneer me wel al vier dagen probeert aan te praten dat ik boodschappen moet gaan doen bij Albert Heijn in Venray. Mezelf een beetje kennende zou het me niet verbazen als het een dezer dagen inderdaad zo ver komt. Om van het gezeur af te zijn en met in het achterhoofd de gedachte ‘Ik heb maar één neefje, dus ik moet er zuinig op zijn’. Maar ook – laat ik daar maar eerlijk in zijn – in de hoop dat Tom uit dankbaarheid zijn dubbelen dan aan mij af wil staan. Mij lijkt dat hij daartoe wel bereid zal zijn, al zal het mannetje er hoogstwaarschijnlijk (behalve mezelf ken ik hem intussen ook vrij goed) de voorwaarde van een volgend bezoek aan Albert Heijn in Venray aan verbinden. Waarop ik dan weer zo gek ben enz. enz.U begrijpt: mijn pleidooi voor een zo spoedig mogelijke heropening van de Horster Albert Heijn is niet van enig eigenbelang ontbloot. Maar jongetjes zoals Tom zijn er meer. Het zou toch triest zijn als een hele generatie Horster kinderen het zou moeten stellen zonder het hogere cultuurgoed dat voetbalplaatjes verzamelen heet? En wat moet er niet worden van de vaders en de opa’s? En van ooms zoals ik?

Intermezzo – Jachthut (6)

Ten aanzien van jachthutten heb ik een wat ambivalente houding. De gedachte aan de functie ervan (het neerknallen van weerloze dieren) vervult me met afschuw. De romantische eenzaamheid van het hutje op de hei trekt me er in aan. En verder is daar natuurlijk ook nog wat ze twintig kilometer oostwaarts Entdeckerfreude noemen. Ik geloof, nee, ik weet wel zeker dat het me vooral om dat laatste te doen is. De Entdeckerfreude van het exemplaar dat ik vorige week dinsdag aanschouwde, was in feite een afgeleide Entdeckerfreude. Het genoegen zat ‘m er dit keer in dat ik op jachthutten.nl ontdekte dat iemand aan de Kanaalweg in Evertsoord ooit een wel heel bijzondere jachthut had ontdekt. Hoewel de benaming ‘hut’ in dit geval eigenlijk volstrekt misplaatst is. Maar wacht, ik laat u een van de foto’s zien die ik dinsdag maakte:U ziet niets, althans niets dat op een jachthut lijkt? Zelfs niet als u de foto vergroot? Dat is u allemaal beslist niet euvel te duiden. Bekijk deze foto eens aandachtig:Of anders deze:Toegegeven: ik heb wel eens duidelijker foto’s gemaakt. Daarom ook nog maar een toelichting in woorden. Aan een zijtak van een boom aan de Kanaalweg in Evertsoord is een soort van podium bevestigd waaraan een stoel is vastgeklonken van waaruit de jager de omgeving in zich op kan nemen. Ter vergroting van de stabiliteit hangt iets boven de stoel een soort ijzeren ring. Aan het podium bungelt een ladder.
Snapt u nu mijn aarzeling om dit een jachthut te noemen? Het Duits heeft er een betere term voor: Leitersitz. Een Leitersitz op het spoor komen: dat moet toch wel het toppunt van Entdeckerfreude zijn. Ik kijk er naar uit om dat genoegen ooit te mogen smaken.

Actualisatie – Groene parels (1)

Allemaal leuk en aardig die verbouwing van supermarkt Lidl, maar het zal toch niet zo zijn dat de nummer 4 uit mijn top 5 van Horster groene parels daar het slachtoffer van wordt?
Kijk en huiver:Het lijkt me onwaarschijnlijk dat de catalpa, míjn catalpa, deze verbouwing ongeschonden doorstaat. Om over nog erger dingen maar te zwijgen. We hebben het hier verdorie wel over een groene oase in een woestijn van stenen, een witte raaf in een oceaan van peilloze treurigheid, een baken van duurzaamheid (als het me goed uitkomt wil ook ik dat woord wel misbruiken) in een oerwoud van commercie. Veel pathetischer kan ik me niet uitdrukken.

Klein mysterie 131 – Plaatsnaamborden (1)

Vandaag bestaat de nieuwe gemeente Horst aan de Maas precies een maand. Terwijl ik me nog af zat te vragen of het niet de hoogste tijd wordt dat ook Sevenum eindelijk de realiteit onder ogen ziet, kwam ik tweehonderd meter verderop dit bord tegen:Terwijl ik me vergenoegd in m’n handen wreef over het feit dat Sevenum zich klaarblijkelijk toch had neergelegd bij de Horster annexatie, kwam ik weer tweehonderd meter verderop dit bord tegen (let ook op de vreemde, vette belettering):Zo ging het nog een tijdje door: op de ene plaats wekken de plaatsnaamborden de indruk dat Sevenum nog een zelfstandige gemeente is, op de andere plaats zijn ze al aangepast aan de nieuwe werkelijkheid. In Meerlo, Swolgen en Tienray van hetzelfde laken een pak, zo werd me gisteren tijdens een inspectierondje duidelijk. Met dit verschil dat de argeloze voorbijganger op sommige plaatsen zou kunnen denken dat Meerlo, Swolgen en Tienray gemeenten zijn in plaats van betrekkelijk nietige dorpjes. Niets gebeurt zonder reden en de vervanging van plaatsnaambordjes al helemaal niet. Ik ben slechts een leek, maar het in één klap vervangen van alle verouderde plaatsnaamborden zou in mijn ogen praktischer zijn. De feiten wijzen echter uit dat openbare werken een geleidelijke vervanging prefereert. Waarom? Zit de gemeente nu al op zwart zaad en moet ze met de productie van een nieuw bord telkens wachten totdat er weer een paar tientjes geïncasseerd zijn van een rijbewijsverlenging of verlening van een bouwvergunning? Of hebben psychologen een stapsgewijze vervanging van de borden geadviseerd om de klap van het zelfstandigheidsverlies in een aantal dorpen niet te hard te laten aankomen? Ach, doet er ook allemaal niet zo veel toe, het werkelijke klein mysterie schuilt in de vraag waarom de plaatsnaamborden al worden vervangen op een moment dat de naam van de nieuwe gemeente nog helemaal niet definitief is vastgesteld. Want iedereen mag er dan wel van uitgaan dat Horst aan de Maas de naam van de gemeente blijft, een besluit daarover heeft de gemeenteraad nog altijd niet genomen. Ook op de agenda van de gemeenteraadsvergadering van morgen is het vergeefs zoeken naar een agendapunt ‘naamgeving gemeente’. Wonderlijk.Overigens ben ik van mening dat de naam van de gemeente ‘Horst’ moet worden.