Intermezzo – Don Leon

In de week waarin Margaret Thatcher het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, nam Leon Litjens afscheid als wethouder van de gemeente Horst aan de Maas. Allebei worden ze dezer dagen neergezet als ‘krachtige bestuurders’, recht door zee en gezegend met moed, ondernemersmentaliteit, humor en zelfspot. Meest in het oog springende verschil tussen beiden is dat de IJzeren Dame pas na haar overlijden heilig werd verklaard, terwijl Don Leon dit al bij leven en welzijn overkomt.

Regisseur Werner Herzog maakte ooit een fascinerende documentaire over zijn samenwerking met acteur Klaus Kinski (onder meer voor Aguirre, een van de beste films aller tijden). Ze heet Mein liebster Feind. Die titel verwoordt perfect de verhouding tussen Herzog en Kinski: ‘Ondanks alles mag ik hem wel.’

Leon Litjens als Feind betitelen is wel het laatste wat ik zou willen doen. Om bij het Duits te blijven: Reizfigur lijkt me adequater. Eine Reizfigur roept negatieve emoties op, iemand aan wie je je ergert. En geërgerd heb ik me aan Leon, tal van Horst-sweet-Horst-stukjes vormen daarvan het levend bewijs. Maar ondanks het Nieuw Gemengd Bedrijf, ondanks al het Floriadegedoe, ondanks z’n parkeerplaatsenfetisjisme, ondanks z’n agrofilie, ondanks de mislukte komst van allerlei hippische centra, ondanks z’n voorliefde voor het begrip spin-off, ondanks de ontglazing die de verstening niet voorkwam, ondanks z’n vergeefse strijd tegen reclameborden in Horst-centrum,

en ondanks nog een hele hoop andere dingen, heb ik toch nooit een hekel aan Leon kunnen krijgen. Waarom niet? Ik denk eerst en vooral omdat ik altijd de indruk had dat hij, in tegenstelling tot vele anderen, niet in het minst van zijn partij, met open vizier streed. Mijn aangeboren naïveteit zal me bij deze indruk wel weer in de weg zitten, maar dat zij dan maar zo. 

Wat me eveneens wel voor hem innam, was dat hij z’n emoties lang niet altijd onder controle had. Hij maakte van z’n hart geen moordkuil, niet op Twitter, niet in reacties op Horst-sweet-Horst en niet tijdens gemeenteraadsvergaderingen. Horst-sweet-Horst is hem daarvoor eeuwig dankbaar. 

Wat ik ten slotte ook in hem waardeer is dat hij alles wat hij op Horst-sweet-Horst moest ondergaan (en wat hij – daarvan ben ik overtuigd – vaak als een van de eersten las) nooit persoonlijk heeft opgevat. Ik kan er niet voor instaan dat, als het andersom was geweest, mij hetzelfde was gelukt. 

Vanwege dit alles ken ik Don Leon hierbij graag de eretitel meine liebste Reizfigur toe. En voor alle duidelijkheid: dat is écht een eretitel, dat Hegelsomse Tweede Kamerlid van dezelfde partij zal bijvoorbeeld nog heel wat goede daden moeten verrichten om er ooit voor in aanmerking te komen.

Zo, die complimenten zijn uitgedeeld. Nu weer naar de realiteit. En die is dat Leon me ook in zijn laatste werkweek weer hevig teleur wist te stellen. Ik was er namelijk rotsvast van overtuigd dat hij als een soort van afscheidscadeautje nu dan eindelijk zou gaan onthullen welk in de Tweede Wereldoorlog vernietigd cultuurhistorisch monument in Horst aan de Maas zo nodig moet worden herontwikkeld. Dit stokpaardje dook bij mijn weten voor het eerst in 2009 op en bleef daarna met onregelmatige tussenpozen terugkeren. Horst-sweet-Horst wéét dat het om kasteel Broekhuizen gaat, maar de voormalig wethouder heeft dit nooit willen bevestigen. En dus ook in zijn laatste werkweek niet. Wil hij de primeur misschien bewaren voor de lezers van Horst-sweet-Horst? Bijdragen voor de rubriek ‘Ingezonden’, ook van ex-wethouders, zijn en blijven te allen tijde van harte welkom ...

Intermezzo – Jachthut (23)

Behalve een kater heb ik aan VVV-PEC Zwolle van vrijdag ook een jachthut overgehouden.

Dat zit zo: sinds een maand of drie ben ik vrijwillig autoloos. Niet zo zeer uit principe, meer omdat ik gewoon het gezeik moe was met die geld en brandstof slurpende dingen die ook nog eens om de haverklap kapot zijn. Dat betekent wel dat ik meer dan voorheen ben aangewezen op de benenwagen en op het stalen dan wel ijzeren ros.

Begaf ik me in de tijden van weleer met mijn bolide naar De Koel, sinds januari fiets ik naar station Horst-Sevenum, spoor ik naar station Venlo en loop ik naar het stadion. Kost wat extra tijd, maar maakt het beleven van een voetbalwedstrijd tevens veel meer tot een gedeelde ervaring. En dat is ook wat waard: vóór de wedstrijd de bijna tastbare verwachting in de steeds breder wordende stroom van believers die zich richting stadion haasten; na de wedstrijd een zich geleidelijk verdunnende stroom van gedesillusioneerden die hun frustratie en woede vooral uiten in heerlijk cynisme. Wat maakt dat je je uiteindelijk zelfs bij zo’n baggerwedstrijd als VVV-PEC Zwolle kunt neerleggen. Laat die Hai Berden samen met Regio Venlo maar lekker blijven dromen van hun eventcenter in het Ibiza aan de Maas, wij vermaken ons voorlopig nog wel even met dat geklooi in De Koel.

Maar nu die jachthut. Gezeten in de trein richting Venlo ontwaarde ik vrijdag enkele honderden meters voorbij de spoorwegovergang aan de Grubbenvorsterweg in Sevenum ter linkerzijde een heuse jachthut. Dan kun je overgaan tot de orde van de dag of je kunt er werk van maken. Als verzamelaar van jachthutten was ik veroordeeld tot die tweede mogelijkheid, zeker nu her en der een roep tot een verbod op de plezierjacht (het woord alleen al) begint te weerklinken en jachthutten daarmee nog overbodiger zouden worden dan ze nu al zijn.

Hoewel ik de locatie van de hut dus kende, bleek het nog een hels karwei er te komen. Onder meer een gevolg van de verdomde Greenportlane,

die overbodige weg waar Ger Driessen ons mee heeft opgezadeld en die de bestaande infrastructuur in dit gebied aan gort heeft geholpen. Enfin, na wat halsbrekende toeren kon ik toch weer een jachthut bijschrijven op m’n lijstje.

Veel bijzonders valt er verder niet over te vertellen: geen luxe, geen leren bekleding, geen opmerkelijke stoel, geen onneembare ladder. Overduidelijk een jachthut van het eenvoudige, functionele soort, puur gericht op datgene waar de jager zo goed in is: het neerknallen van weerloze dieren.

O ja, misschien toch nog een aardigheidje: de hut staat niet alleen (bijna) langs de spoorlijn en de Greenportlane, maar ook langs de Gekkengraaf.

Actualisatie – Olifantspaden (13)

Als je, komend vanuit de richting van station Horst-Sevenum, op de (brom)fiets vanaf de Losweg richting Sevenum wilt,

kun je twee dingen doen. Ik neem beide opties graag met u door.

Optie 1: je doet wat dit bord

je opdraagt en slaat rechtsaf, ofschoon je heel goed weet dat Sevenum aan je linkerhand ligt. Je steekt vervolgens de spoorweg over of wacht voor een gesloten spoorwegboom. Dit laatste is niet uitgesloten, gezien de minimaal zes treinen die hier bijna elk uur passeren. Goed, gesloten spoorbomen of niet, als je de spoorwegovergang achter je hebt liggen, steek je deze dwarsweg over.

Je hebt voorrang, maar ben bedacht op auto’s waarbij je in de dode hoek zit. Net voorbij de dwarsweg is het helemaal opletten geblazen: (brom)fietsverkeer van rechts heeft hier voorrang. Weer een paar meter verder sla je linksaf. Je steekt nu de razend drukke Stationsstraat over.

Wil je je leven niet in de waagschaal stellen, dan is het niet onverstandig dit in twee etappes te doen. Heb je eenmaal de overzijde van de weg bereikt, dan is het weer opletten geblazen: (brom)fietsverkeer van rechts heeft hier voorrang. Je slaat linksaf en steekt nu de Spoorweg over.

Je hebt voorrang, maar ben bedacht op auto’s waarbij je in de dode hoek zit.

Je steekt vervolgens de spoorweg over of wacht voor een gesloten spoorwegboom. Dit laatste is niet uitgesloten, gezien de minimaal zes treinen die hier bijna elk uur passeren. Heb je ook deze barrière genomen, dan bevind je je nu recht tegenover het punt waarop deze reisbeschrijving begon.

Optie 2: je trekt je niets aan van dit bord

en al evenmin van het inrijverbodsbord en gebruikt het olifantenpaadje achter het inrijverbodsbord om de Stationsstraat over te steken.  

Aan u de keus.

Klein mysterie 440 – Glasvezel (2)

Politiek wordt in Horst aan de Maas doorgaans niet in de raadszaal maar op Twitter bedreven. Deze week werd dat weer eens mooi geïllustreerd.

Bij monde van Henk Weijs lanceerde de CDA-fractie dinsdag tijdens de gemeenteraadsvergadering het voorstel de 1100 huishoudens in het Horster buitengebied zonder glasvezel alsnog aan te sluiten op het glasvezelnetwerk. Om de kosten hiervan te dekken zou elk gezin in de gemeente hiervoor verspreid over tien jaar 150 euro neer moeten tellen. Want, aldus het CDA, glasvezel is evenals gas, water en elektriciteit een nutsvoorziening. Henk Weijs beweerde zelfs dat een dekkend glasvezelnetwerk alleen al tot een besparing van twintig procent op de zorgkosten leidt. Lijkt me persoonlijk nogal kras, maar bewijs maar eens dat het niet zo is.

Henk Weijs sloot zijn betoog af met de vraag of andere partijen bereid waren mee te denken over verdere uitwerking van dit voorstel. Zonder uitzondering gingen ze daarmee akkoord.

Journalist Tim Geurts maakte vervolgens zaterdag in een opiniebijdrage in Dagblad De Limburger gehakt van het CDA-voorstel. Een glasvezelnetwerk is volgens hem ‘van minder grote importantie’ dan een goed functionerend rioleringssysteem. En dus betitelt hij de vereiste 150 euro per huishouden als ‘doorgeschoten solidariteit’. Geurts stelt: ‘Bedrijven en inwoners hebben zelf gekozen voor het wonen en werken in het buitengebied. Dat brengt wat ongemakken met zich mee. Waaronder in dit geval het ontbreken van een glasvezelnetwerk.’ Als glasvezel inderdaad niet als nutsvoorziening valt te beschouwen, vindt hij mij aan z’n zijde. Het vervelende is alleen dat hij geen enkel argument aandraagt waarmee hij deze stelling kan staven. Erg onder de indruk van z’n bijdrage was ik daarom niet.

Anders was dat met de gemeenteraadsleden Bram Hendrix (Essentie) en Ron Boreas (PvdA-PK). Eerstgenoemde twitterde: ‘Heldere analyse in De Limburger over glasvezel in buitengebied HadM. Had ’t zelf geschreven kunnen hebben.’ Waarop Ron Boreas al twitterend reageerde: ‘Idem dito.’ Eerder had Bram Hendrix over het CDA-voorstel ook al getwitterd ‘Raar plan, inwoners op kosten jagen!’ en ‘Nieuwe belasting is het!’

Wat is dat voor vreemd gedoe? In de raadsvergadering toezeggen dat je mee wilt denken over uitwerking van het voorstel en het vervolgens op Twitter tot de grond toe afbranden. Natuurlijk mag je het oneens zijn met het voorstel, maar kom dan wel op het juiste moment op de juiste plaats met de juiste argumenten. En niet op een achternamiddag op Twitter zonder argumenten – dat heeft zelfs het CDA niet verdiend. 

Top 5 – Horster heel erg ongelukkigen

‘Woa di ni getrouwd mit en megje vaan de Greune?’

‘Nae, daat woa zien broor. Di wao getrouwd mit en megje vaan Speulenbergs Funs zienen Thei.’

‘Hajje ze doa ok gen óngelukkig kiënd?’

‘Nae, daat woa beej Speulenbergs Funs ziene Petran. Doa hajje ze zelfs twië óngelukkige kiender, enne jóng en en megje. En di jóng woa ok nag en veurkiënd.’

Óngelukkig. Zo noemen we in Horst iemand die gehandicapt door het leven gaat. En niet alleen in Horst: tot m’n verbazing zie ik in mijn Van Dale dat ‘ongelukkig’ in het Nederlands dezelfde betekenis heeft.

We bevinden ons hier op gevaarlijk terrein: wat is tegenwoordig de gangbare benaming voor ‘ongelukkig’? ‘Gebrekkig’ valt al meteen af. Te denigrerend. ‘Gehandicapt’? Werd op een gegeven moment te stigmatiserend bevonden (door wie eigenlijk? Door gehandicapten? Of door niet-gehandicapten?). ‘Invalide’ idem dito. Sindsdien heerst de waan van de dag. Een tijdje was ‘minder valide’ in zwang. Toen weer ‘mensen met een beperking’. Totdat ook daaraan bezwaren bleken te kleven. En terecht: kent u iemand zonder beperking? Met ‘mensen met mogelijkheden’ bereikten we het toppunt van verhullend taalgebruik. Met ‘mensen met een lastig lichaam’ zijn we nu weer op de terugweg. Waar naartoe? Wat dacht u van ‘gehandicapt’? Of zullen we het toch maar op ‘ongelukkig’ houden?

Ongelukkigen zijn trouwens niet per definitie ongelukkig. Zou iemand eens een keer wat cijfermatig onderzoek op moeten loslaten. Ik zou er niet vreemd van opkijken als het percentage gelukkige ongelukkigen het percentage gelukkige gelukkigen overtreft. Dat zich dus de vreemde paradox voordoet dat ongelukkigen gelukkiger zijn dan gelukkigen. Al zijn er gelukkig ook veel gelukkige gelukkigen.   

Hoe zit het in Horst aan de Maas? Hoewel ik geen vergelijkend cijfermateriaal heb, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het percentage heel erg ongelukkigen hier veel hoger is dan elders (voor de goede orde: dat zegt dus niets over hun mate van gelukkigheid, ook heel erg ongelukkigen kunnen heel erg gelukkig zijn – gelukkig maar). Waaraan ik deze indruk ontleen? Aan gewoon eens een paar uurtjes goed uit m’n doppen kijken hier op straat. Ongelooflijk wat je dan allemaal tegen het lijf (of wat daar nog van over is) loopt. Mijn top 5 van Horster heel erg ongelukkigen:

5.

Hoofd en romp van elkaar gescheiden en verder perforaties in de voet, de enkel, het kuitbeen, het bovenbeen, de lies, de maag en de borst. En ondanks dit alles wekte deze heel erg ongelukkige de indruk als een vrolijke Frans door het leven te gaan. Ontmoet op het Lambertusplein.

4.

Ga er maar aan staan: ongelukkig zijn en dan ook nog je hele leven vastgeketend zitten aan je dubbelganger. Ontmoet bij de winkelwagentjesparkeerplaats van Plus.

3.

Gekliefd hoofd, ontbrekende nek, hap uit bovenbeen, verdwenen knieën, kogelgaten in de enkels. En dan toch gaan zwemmen. Ontmoet bij zwembad De Berkel.

2.

Met alle mogelijke respect, maar het kostte me moeite hierin nog een mens te herkennen. Maar je hoort mij niet zeggen dat hij (of is het een zij?) een ongelukkige ongelukkige is. Ontmoet op de Speulhofsbaan in Meterik.

1.

Deze ongelukkige lijdt aan een zeldzame ziekte waarbij je vanzelf oplost. Het heeft er alle schijn van dat de ziekte in een vergevorderd stadium is. Gaat desondanks fluitend door het leven. Ontmoet op de voorheen naamloze weg die binnenkort Kerkeveld gaat heten.

Klein mysterie 439 – Nieuw Gemengd Bedrijf (5)

Geweldig nieuws voor alle tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf toen woensdag bleek dat de Raad van State de milieuvergunning voor de megastal heeft vernietigd omdat de provincie de ontwerp-milieuvergunning in de verkeerde editie van De Trompetter heeft gepubliceerd. Gedeputeerde Patrick van der Broeck mocht dan wel balen, mijn dag kon niet meer kapot. Ook in huize Bouten en huize Coppus moet gejuich zijn opgegaan. Toch raakten beide tegenstanders van het Nieuw Gemengd Bedrijf vrijdag op Twitter heftig met elkaar in conflict. Over en weer vlogen de beschuldigingen van leugens over tafel.

In feite komt het erop neer dat Thijs Coppus (SP) collega-raadslid Roy Bouten (PvdA-PK) verwijt dat de PvdA medeverantwoordelijk is voor de megastal. Onzin volgens Roy: de fractie is altijd tégen geweest. Maar de wethouder altijd vóór, aldus Thijs.

Bron van de ruzie is de gemeenteraadsvergadering van 12 februari 2008 waarin werd besloten over het collegevoorstel de komst van het Nieuw Gemengd Bedrijf goed te keuren. De PvdA-fractie stemde na een urenlang debat tegen; PvdA-wethouder Arie Stas stond achter het collegevoorstel (of liet althans niet in het openbaar blijken er bezwaar tegen te hebben). Volgens Thijs had de PvdA-fractie toen het vertrouwen in haar eigen wethouder op moeten zeggen (waardoor het college zou zijn opgeblazen). Volgens Roy getuigt de opstelling van fractie en wethouder juist van dualisme en bovendien was er evengoed een raadsmeerderheid vóór de megastal.

Formeel heeft Roy gelijk, zowel wat betreft het dualisme als de raadsmeerderheid. De vraag is alleen waar het dualisme ophoudt en de eigen geloofwaardigheid in het geding komt. Met andere woorden: waar wordt een grens gepasseerd? Niet bij scheefliggende stoeptegels, zoveel mag duidelijk zijn. Maar ook niet bij een megastal, waarbij volksgezondheid, ethiek en meer van dat soort toch vrij fundamentele zaken op het spel staan? De vraag stellen is haar beantwoorden. Als zoiets essentieels al geen aanleiding meer is voor (op z’n minst) een minderheidsstandpunt in het college, wat dan nog wel? De conclusie kan in mijn ogen inderdaad niet anders zijn dan dat de PvdA door haar instemmende wethouder medeverantwoordelijk is voor de komst van de megastal.

Schnee von gestern. Maar irgendwie ook von heute: intussen is de PvdA(-PK) met een nieuwe wethouder vertegenwoordigd in het gemeentebestuur. Die staat achter besluiten die het Nieuw Gemengd Bedrijf dichterbij brengen (of laat althans niet in het openbaar blijken er bezwaar tegen te hebben), terwijl de fractie die besluiten juist (meestal) aanvecht. En daar fietsen dan ook nog de PvdA-Tweede Kamerfractie (tegen; klik ook hier) en het Limburgse college van Gedeputeerde Staten met twee PvdA-gedeputeerden en de Statenfractie tussendoor. Vreemde, contraproductieve spagaat die al vanaf de vorming van dit gemeentebestuur om een toelichting schreeuwt. Die is er nooit gekomen. Nog is het daarvoor niet te laat. Is dit eigenlijk geen mooi moment om duidelijkheid te scheppen?

Intermezzo – Kastjes kijken

Onderweg naar De Kuip

belandde ik vrijdagmiddag in het Dordrechts Museum. Voor een tentoonstelling over de beeldende kunst van C. Buddingh’ (1918-1985). Inderdaad, wist ik tot vorige week ook niet, maar Buddingh’ was behalve begenadigd schrijver en dichter (en hartstochtelijk voetballiefhebber) óók beeldend kunstenaar.

Tussen 1971 en 1974 verfde en beplakte hij ruim honderd gebruikte sigarenkistjes en bracht daarin met behulp van afgedankte gebruiksvoorwerpen driedimensionale tafereeltjes aan. Was zo’n kastje klaar, dan voorzag hij het van een vaak potsierlijke titel. ‘Sir Lancelot’, I presume? is bijvoorbeeld de titel van een rood geverfd kastje waarin een plastic speelgoedridder met geheven zwaard een kip tegemoet treedt. En deze kastjes (klik op de afbeelding om haar te vergroten, met excuses voor de belabberde kwaliteit)

zijn (van links naar rechts) getiteld Daarom zijn we nog niet slecht, Wat zou u denken van remise? en Het gaat slecht met de goden. Meesterlijk!

In de begeleidende teksten en de catalogus heten de kastjes ‘surrealistisch’ en ‘dadaïstisch’. Geloof ik graag. Toch zou ik, als ik ze in twee woorden moest karakteriseren, eerder kiezen voor ‘speels’ en ‘humoristisch’. Het plezier van het maken spat er vanaf en je kunt er ook nog eens om lachen (althans ik). Zonder pretenties is het, vermoed ik, eveneens. En dat pretentieloze is precies wat me ook zo aanspreekt in ’s mans literaire werk.

Buddingh’ zei zelf in 1975 over z’n kastjes: ‘Zoals ik in mijn poëzie geprobeerd heb een maximaal effect te krijgen met een minimum aan middelen, zo probeer ik dat in die kastjes ook. Zo weinig mogelijk dingen erin en dan proberen met drie of vier dingetjes een effect te bereiken en niet door zo’n kastje helemaal vol te stoppen. Hoe weinig kan erin staan dat ik toch het effect krijg dat ik hebben wil.’ Spoed u naar Dordrecht, nu het nog kan!

Wat wil nu het geval? Horst aan de Maas, meer bepaald Sevenum, heeft z’n eigen kastjes. Zeven ‘kijkkasten’ van cortenstaal en glas, verspreid opgesteld in het centrum van het dorp.

Ze werden in 2009 gemaakt door beeldend kunstenaar Helmie van de Riet en zijn gevuld met door de plaatselijke bevolking aangereikte objecten en materialen die herinneren aan de voormalige gemeente Sevenum. Tot m’n schande had ik ze nooit goed bekeken. De kastjes van Buddingh’ vormden aanleiding om dat gisteren nu eens wel te doen. Achteraf zeg ik: ‘Juist nu had ik dat niet moeten doen.’ Ik was namelijk nog zozeer onder de indruk van de kastjes van Buddingh’ dat ik de Sevenumse kastjes onvermijdelijk daaraan afmat. En even onvermijdelijk viel die vergelijking in het voordeel van Buddingh’ uit. Want de Sevenumse kastjes zijn weliswaar eveneens zonder pretenties, maar veel minder surrealistisch, dadaïstisch, speels en humoristisch. Dat hoeft allemaal geen bezwaar te zijn omdat ze ongetwijfeld andere kwaliteiten hebben, alleen was ik daar onder invloed van Buddingh’ gisteren niet naar op zoek.

Ik beloof hierbij daarom plechtig dat de Sevenumse kastjes op een later moment, als mijn herinnering aan Buddingh’s kastjes is vervaagd, nog eens in de herkansing gaan. 

Klein mysterie 438 – Beatrixpark (2)

Op 4 februari van dit jaar stelde ik de licht cynische vraag of dit

soms het multifunctionele kunstwerk is dat het koninklijk karakter van het in de Horster Beatrixstraat gelegen Beatrixpark moet tonen. Dit naar aanleiding van de vijfduizend euro die het project Beatrixpark ontmoet kunst in oktober 2011 ontving. Voor dat bedrag zou een kunstenares een multifunctioneel kunstwerk maken ‘wat enerzijds het koninklijk karakter van ons park laat zien en wat anderzijds gebruikt kan worden door de jeugd om te spelen’. Dat het bij die ronde zitelementen (ik neem tenminste aan dat het dat zijn) niet om het multifunctionele kunstwerk ging, was me natuurlijk wel duidelijk, maar wat was er dan wél van het kunstwerk geworden?

Natuurlijk kwam er geen antwoord op die vraag, zoals er nog altijd veel te veel hier gestelde vragen onbeantwoord blijven. Is een beetje wisselwerking dan toch teveel gevraagd? Moet ik dan echt overal zelf achteraan zitten?

Terug naar de zaak zelf. Vorige week viel me ineens dit ingepakte … tja, hoe zullen we het noemen? … dit ingepakte object op.

Afgelopen week ben ik er nog enkele malen langs gefietst, maar de verpakking bleef er maar omheen zitten. Hoewel een kunstwerk op zich, prikkelt die verpakking de nieuwsgierigheid. Te weinig lefgozer om dat plastic ervan af te rukken, begaf ik me op het internet om erachter te komen wat eronder verborgen zit. En ziedaar, wat lezen we in een verslag van NL Doet (de actie met de verschrikkelijkste van alle verschrikkelijke namen voor acties) in het Beatrixpark op 16 maart? ‘Tijdens de lunch kwam Jacqueline Hanssen uitleg geven over het kunstwerk wat op 30 april in ons park komt te staan. Het ging over het ontwerp, de plaats van het object en wat er van de bewoners wordt verwacht. De overgrote meerderheid van de aanwezigen was razend enthousiast. De plaats voor het kunstwerk werd definitief bepaald. Daarbij bleek dat we een heuse tegelknipper en plakker in ons midden hadden. Dat was nog eens een verrassing. Met het organiserend comité ontvingen we de firma Hoeijmakers die het grondwerk voor ons kunstobject gaat doen en sloegen een paal de grond in die voor de firma Hoeijmakers een ijkpunt vormt voor de plaatsing in de komende weken.’

Dat doet potverdomme dan toch weer heel goed, zeg ik ditmaal zonder enig cynisme. Maakt van Koninginnedag bij nader inzien toch een dag om naar uit te kijken.

Resteert natuurlijk nog steeds de vraag wat er onder het plastic verborgen zit ‘wat enerzijds het koninklijk karakter van ons park laat zien en wat anderzijds gebruikt kan worden door de jeugd om te spelen’. Ik gok op iets in de vorm van een kroon of troon.