Klein mysterie 577 – Saarweg (1)

Gewapend met een rolmaat toog ik een jaar geleden naar de Saarweg in America. Aanwonenden van de onverharde Saarweg hadden geklaagd over de miserabele toestand van de weg. ‘Afhankelijk van de weersomstandigheden is hij de ene keer een “blubberbak” en de andere keer een “rotsgebied”’, had Dagblad De Limburger  geschreven. Met de rolmaat had ik de diepte van de Saarwegkuilen willen opmeten. Maar het ding bleef ongebruikt in m’n fietstas zitten. Gearriveerd op de Saarweg werd ik namelijk totaal in beslag genomen door iets dat ik in geen dertig jaar in Horst (aan de Maas) had waargenomen: een wei met varkens (klik hier).

Inmiddels zijn we een jaar verder. De varkens zijn verdwenen, zij het slechts tijdelijk, zo verzekerde hun eigenaar me nadat ik hem verontrust had gebeld. En de weg? Die is, afgelopen week, verhard. ‘Maar da’s toch logisch, gezien de voorheen miserabele toestand van de weg?’, zult u zeggen. Dat zou inderdaad misschien logisch zijn, ware het niet dat het Horster gemeentebestuur asfaltering van de Saarweg vorig jaar nog categorisch van de hand wees.

Ik citeer Dagblad De Limburger  van 14 mei 2013: ‘De gemeente Horst aan de Maas vindt het te duur om de Saarweg in America te asfalteren.’ Ik citeer Hallo Horst aan de Maas  van 15 mei 2013: ‘De gemeente laat weten niets extra’s aan de weg te willen doen. Zij stelt dat zij meer dan 200 kilometer half- en onverharde wegen heeft en geen precedent wil scheppen door de één wel te verharden en de ander niet.’ 

Duidelijk: geen asfaltering vanwege te hoge kosten en angst voor precedentwerking. Maar waarom gelden die argumenten een jaar later ineens niet meer? Radicaler koerswijzigingen kom je zelden tegen. Heeft het gemeentebestuur misschien een zak met geld gevonden? Worden die tweehonderd kilometer half- en onverharde wegen in de gemeente soms allemaal geasfalteerd zodat precedentwerking niet langer aan de orde is? Werd de druk van de aanwonenden te groot? Hebben belanghebbenden dan wel kuilenveroorzakers in de buidel getast?

Overigens verzochten de aanwonenden het gemeentebestuur vorig jaar tevens om de Saarweg van extra verlichting te voorzien. Ook dat verzoek werd met het oog op kosten en mogelijke precedentwerking geweigerd. Gisteren telde ik ter plekke inderdaad slechts één lichtmast. Benieuwd wanneer de Saarweg baadt in een zee van licht. 

Top 5 – Horster wipkippen

Op 16 mei 2011 publiceerde Tijs van den Boomen op de achterpagina van NRC Handelsblad een vrij uitputtend stukje over wipkippen (klik hier). Voorbij kwamen onder meer de bedenker (de Deense kunstenaar Tom Lindhardt), de officiële naam (hobbelwip), de eerste (in 1972 geïnstalleerd in Odense), de voordelen (goedkoop, weinig ruimtebeslag, nagenoeg onverwoestbaar), het gemak waarmee ambtenaren ernaar grijpen bij de inrichting van een wijk (‘een zoethoudertje, de excuustruus onder de speelvoorzieningen’), het kwade daglicht waarin ze geleidelijk zijn komen te staan (‘De wipkip is uitgegroeid tot het symbool van de Disneyfisering van het kinderspel: prefab plastic in plaats van avontuur’), het aantal varianten (naar schatting tweehonderd) en de volwassenenvariant.

Een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster wipkippen lag voor het oprapen. Op een onbewaakt moment passeerde zelfs de gedachte aan een atlas van Horster wipkippen. Pas toen het op daden aankwam, drong het delicate van deze missie tot me door: man van middelbare leeftijd die in z’n eentje in speeltuintjes foto’s maakt van wipkippen. Kom je tegenwoordig niet meer mee weg.

‘Waar zijn wij mee bezig?’

‘Oh, foto’s maken van wipkippen voor de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster wipkippen.’

‘Ja, ja. Kommen Sie bitte mal mit ins Präsidium.’

Het bezit van een kind in de wipkipleeftijd (tot zes jaar) had in dezen wonderen kunnen doen. Maar om nou zo’n kind aan te schaffen uitsluitend als alibi voor het maken van wipkipfoto’s? En zie maar weer eens van zo’n kind af te komen als het de wipkipleeftijd eenmaal voorbij is. Aanvankelijk wist ik m’n nichtje – de wipkiphoudbaarheidsdatum naar de letter van de wet ook al gepasseerd – nog wel eens te bewegen me te vergezellen op m’n wipkipspeurtochten. De voorwaarden die zij – ook niet van gisteren – aan haar medewerking verbond werden echter steeds buitensporiger. Stelde ze zich in het begin nog tevreden met een ijsje, later was een iPhone nog niet genoeg.

En zo kan het dat ik in meer dan drie jaar tijd nauwelijks tien foto’s van Horster wipkippen heb weten te schieten. Terwijl het in Horst aan de Maas toch stikt van de wipkippen. Het is dan ook absoluut geen representatieve top 5 van Horster wipkippen die ik u kan aanbieden. Waarom dan toch overgegaan tot publicatie? Om u te stimuleren mij uw foto’s van Horster wipkippen te sturen. Opdat die representatieve top 5 er toch ooit van komt. Voor nu zult u zich hiermee tevreden moeten stellen (hoe lelijker, hoe hoger de notering; de wipkwaliteiten zijn buiten beschouwing gelaten):

5. Noordsingel, Horst

4. De Kolk, Horst

3. Jan Drabbelsstraat, Meterik

2. Stoktstraat, Horst

1.  Clapvaeren, Horst

Intermezzo – FC Porto

Het wonderbaarlijke circus van het internationale topvoetbal hield afgelopen week weer even halt in Horst. Voormalig Champions League-winnaar Futebol Clube do Porto (FC Porto) was voor het tweede opeenvolgende jaar te gast in het Parkhotel en trainde dagelijks op sportpark Ter Horst.

Het verblijf van zo’n topclub staat telkens garant voor de meest vreemde gewaarwordingen. Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat twee terreinmeesters al een week vóór de spelers in Horst arriveerden om de velden van sportpark Ter Horst optimaal te preparen (uiteraard met medeneming van hun eigen maaimachine)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat sportpark Ter Horst wordt behangen met Portugese reclame?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat een hele batterij cameramensen, fotografen en schrijvende journalisten een week lang werkelijk elke scheet van spelers en begeleiding probeert vast te leggen?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld om in de Kasteelse Bossen de kans te lopen omver te worden gefietst door internationals als Helton (Brazilië), Abdoulaye Ba (Senegal), Cristian Tello (Spanje) of Josué Pesqueira (Portugal)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat het verblijf van een Portugese voetbalclub fantastische beelden oplevert van sportpark Ter Horst?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld  dat Duitse supporters van de Turkse club Besiktas naar het Nederlandse Horst afreizen om hun voormalige (niet bijster succesvolle) Portugese favoriet (Ricardo Quaresma) te komen begroeten?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld om ineens dagelijks op sportpark Ter Horst een speler te kunnen bewonderen die twee weken eerder nog negentig minuten van de partij was in de bloedstollende achtste finale op het WK tussen Nederland en Mexico (Hector Herrera)?

Of vindt u het de normaalste zaak van de wereld dat het verblijf van een Portugese topclub leidt tot het ontstaan van een eersteklas nieuw Horster olifantenpaadje?

Of vindt u het normaalste zaak van de wereld dat het plezier waarmee dat nieuwe Horster olifantenpaadje dagelijks werd onderhouden ook nog eens excellent op film is vastgelegd?

Intermezzo – Pruimen te koop

Donderdag 17 juli 2014, 14.38 uur, Slikweg te America (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

Klein mysterie 576 – Boerenbondlocatie Grubbenvorst

De gemeenteraad sprak vorige maand weer eens schande van de zogeheten Boerenbondlocatie in Grubbenvorst (klik hier en ga naar agendapunt 10a). Met name het Grubbenvorster PvdA-raadslid Richard van der Weegen roerde de trom. Het woord ‘lelijk’ was daarbij nooit ver weg.

‘Op dit moment is het een verschrikkelijk lelijk stuk in het centrum.’

‘Het blijft een oerlelijk stukje midden in het dorp.’

‘Een lelijke puist midden in het centrum.’

Over de voormalige CHV-locatie in Sevenum werd eerder dit jaar in een commissievergadering hetzelfde geroepen. Ik begaf me destijds naar Sevenum om zelf een oordeel te vormen en keerde diep onder de indruk huiswaarts (klik hier): ‘In afgebrokkelde muren gewortelde berken, wapperend zwart landbouwplastic, aangevreten beton, hoog opgetast zwerfvuil, kabels die hun eindbestemming nooit meer zullen bereiken, gerafeld touw, uitstekende geroeste betonwapening. Kortom: een plaatje.’

Hoe zou het in Grubbenvorst zijn? Twee weken terug nam ik ook daar een kijkje. Ik zag een markant gebouw. Ik zag graffiti. Ik zag bomen groeien op onvermoede plaatsen. Ik zag metselverbanden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik zag de prachtigste bloemen in volle bloei staan. Ik zag een met het peace-teken opgesierde muur. Ik zag een gebouw met karakter. Ik zag verval. Ik zag vitaliteit. Ik zag leven, overal leven.

En ik verbaasde me. Ik verbaasde me in hoge mate. Hoe kan iemand deze oase nou lelijk, laat staan oerlelijk, vinden?

Durf nou toch gewoon eens voor één keer de boel de boel te laten! Gun het verval voor één keer een kans! Zie het voor één keer niet als een probleem maar als een uitdaging! Probeer het nou eens één keer niet louter te zien als iets dat geld moet opbrengen! Beschouw verval nou voor één keer ook eens als een kwaliteit! Breng dat heilig verklaarde out-of-the-box-denken nu eens voor één keer in de praktijk! Spring nou eens voor één keer over je eigen, beperkte schaduw heen! Hoe vaak moet ik het allemaal nog zeggen? 

En voor alle duidelijkheid: wie in het voorgaande superieure ironie meent te lezen, vergist zich.

Intermezzo – Training FC Porto

Vrijdag 18 juli 2014, 11.08 uur, Sportpark Ter Horst te Horst (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

Klein mysterie 575 – Solidariteit

Vorwärts, und nicht vergessen,
worin unsere Stärke besteht!
Beim Hungern und beim Essen, vorwärts,
und nie vergessen: die Solidarität!

Wollen wir es schnell erreichen,
brauchen wir noch dich und dich.
Wer im Stich läßt seinesgleichen,
läßt ja nur sich selbst im Stich.

Vorwärts und nie vergessen
und die Frage konkret gestellt
beim Hungern und beim Essen:
Wessen Morgen ist der Morgen?
Wessen Welt ist die Welt?

Vorwärts, und nie vergessen: die Solidarität!

Fragmenten uit het  Solidaritätslied, in 1929-1930 geschreven door Bertold Brecht en op muziek gezet door Hanns Eisler (klik op de pijl)

Allemaal leuk en aardig de vermistedierenbriefjes, de linde bij De Oude Lind, de WK-versieringen, de Gele Madonna van Voor-America. Maar als je dan vanmorgen De Volkskrant  openslaat, zinkt de moed je toch weer compleet in de schoenen. Bladzijde 7. Teeven: meer Syriërs onmogelijk. En: Duitsland vangt tienduizend Syriërs op, Nederland 250. Zijn daarmee de verhoudingen zoek? Staatssecretaris Teeven vindt van niet. Nieuw is het niet, maar toch telkens weer: om tranen van in de ogen te krijgen, om tegen het plafond te springen van woede, om naast moedeloos ook radeloos van te worden. En dat godbetert met de PvdA in de regering. En de volgende keer maar weer gewoon gezellig met z’n allen en met droge ogen de Internationale zingen ter afsluiting van het congres. Bah, bah.

Horst aan de Maas moet pestvrij worden. Horst aan de Maas moet schaliegasvrij worden. Horst aan de Maas moet duurzamer worden. Horst aan de Maas moet de meest kindvriendelijke gemeente worden. Horst aan de Maas moet leefbaarder worden. Horst aan de Maas moet nog veel meer. Maar moet Horst aan de Maas niet als de wiedeweerga óók solidair worden met Syrische vluchtelingen?

Horst aan de Maas is Nederland niet en Nederland is Horst aan de Maas niet. De PvdA in Horst aan de Maas is de landelijke PvdA niet en de landelijke PvdA is de PvdA in Horst aan de Maas niet. Laat Teeven en z’n trawanten lekker de moord stikken. Tóón dat gastvrijheid, naastenliefde en solidariteit ten minste in Horst aan de Maas géén holle begrippen zijn. Horst aan de Maas van nature ondernemend? Dan ook in dit opzicht. Als Horst aan de Maas duizenden Polen onderdak kan bieden, moet dat toch ook lukken met zeg vijftig van de drie miljoen (!) Syrische vluchtelingen?

Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Geloof ik best. En toch, college, politieke partijen: kruip niet weg, probeer het, neem het initiatief, doe iets (en schrijf, bel of mail me vooral als ik jullie in dezen van dienst kan zijn)!

Intermezzo – WK

Het mooie van een WK is altijd weer dat het zo’n perfecte overbrugging is naar het volgende voetbalseizoen. De onuitstaanbare OLS- en Tour-de-France-verheerlijking kun je gewoon links laten liggen, want voormalig Champions Leaguewinnaar FC Porto is alweer in Horst gearriveerd, zaterdag oefent Wittenhorst tegen VVV en nog slechts een goeie drie weken wachten en de nieuwe competitie begint.

Wat het WK ons ook allemaal voor moois heeft gebracht, in Horst aan de Maas hield het dit keer niet over. Zo was de kwaliteit van de WK-versieringen bedroevend. Geen gebrek aan door de commercie door de strot geduwde troep, maar op creativiteit, originaliteit en zelfwerkzaamheid viel slechts een enkeling te betrappen. Voor straf geen 2014-versie van de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster WK-versieringen.

Ook de Horster middenstand oogde fantasie- en inspiratieloos. Ja, inderdaad, Passi probeerde te scoren met Robin van Persikijs, maar verder? Waar bleven ze, de De Tim Krulsets bij de Handy Hairshop? De Jeremain Flensjes bij Terlago? De Janmaatjesharing bij vishandel Eduard Camps? De onbeperkt houdbare Vlaardbeien bij Het Aardbeienland? De Dirk Kuijtbroek bij Jola Mode? De Stefan de Vrijkaartjes voor het zwembad? Grootste tegenvaller in dit opzicht was Slagerij Joosten. Tijdens het vorige WK nog op de toppen van haar kunnen met Robbe reepjes (‘een heel snelle voorzet’), Van Bommeldingen, Stekelenburgers en Van Spersiebonen, was het nu vergeefs zoeken naar de Michel Topvorm. Een vergelijking met Wesley Sneijder dringt zich op, al kan dit er nog net mee door (hoewel je met 4-2-2 natuurlijk niet zo heel ver komt):

Vanwege de versieringen of de Horster middenstandsacties zal dit WK me dus niet bijblijven. Vanwege wat dan wel? Ik denk toch in de eerste plaats vanwege de spuitbus. Door de spuitbus zal ik ons Horster wegdek bijvoorbeeld in het vervolg altijd met andere ogen bekijken. Waar ik vroeger gewoon een pijl of een streep zag, vermoed ik nu scheidsrechterlijke ingrepen. Heeft Björn Kuipers hier zijn frustratie de vrije loop gelaten nadat Oranje zijn WK bedierf?

Probeert Nicola Rizzoli hier de botsing tussen Manuel Neuer en Gozalo Higuain te verbeelden?

Heeft Howard Webb zijn eigenzinnigheid hier weer eens botgevierd?

En is dit soms een nagelaten werk van Jac Janssen?

Voetbal. Het doet iets met je. Kom daar maar eens om bij het OLS of de Tour.

Intermezzo – Uëj

‘Waat ziede uëj vándaag.’

‘Och …’

‘Is d’r waat?’

‘Nae húr. Hoezoë?’

‘Umdaat ge zo uëj ziet.’

‘Oh …’

Zou de zin ‘Waat ziede uëj vándaag’ afgelopen donderdag in veel Horster huisgezinnen zijn uitgesproken? Ik betwijfel het. Niet omdat niemand uëj  was na de uitschakeling van Oranje – de uëje  liepen bij bosjes rond – wel omdat geen sterveling vandaag de dag nog het woord uëj  bezigt. Ga eens bij uzelf na: hoe vaak heeft u uëj het afgelopen half jaar in de mond genomen? Wat zegt u, u weet niet eens wat uëj  betekent? Shame on you! ‘Beteuterd, neerslachtig, verlegen, bedeesd’, zegt Het dialekt van de gemeente Meerlo-Wanssum. In het Venrays woordenboek  heet het ‘verlegen, sip’. Paul van Gool, van het onvolprezen weblog Roets in Lottum, houdt het op ‘verlegen, bleu, tam’. È maes inne taes  ten slotte omschrijft uëj als ‘ni veul te misse hebbe’. ‘Timide’ zou je daar wat mij betreft ook nog aan mogen toevoegen. Komt allemaal min of meer op hetzelfde neer, alleen ‘neerslachtig’ en ‘verlegen’ horen wat mij betreft niet (helemaal) in het rijtje thuis.

De voorgaande 179 woorden moet u zien als mijn bijdrage in de strijd voor het behoud van het woord uëj. Eerder heb ik vergelijkbare bijdragen geleverd voor de instandblijving van woorden als kammeneuter, náksen doelie, ruëpe, schaele wiewouw, waers  en wings.

De vraag is of oeverloos geouwehoer op een weblog daadwerkelijk bijdraagt aan het voortbestaan van woorden. Er zijn ook andere, mogelijk doeltreffender manieren. Zoals het Horster leesplankje. Of het bedrukken van shirts met in onbruik geraakte woorden. Dat laatste is precies wat Waratje Shirts doet. Dit bedrijf brengt shirts aan de man onder het motto Save a word! – Buy a shirt! en heeft als missie ‘woorden aan de vergetelheid ontrukken’. Waarbij ‘vergetelheid’ vrij ruim moet worden geïnterpreteerd. Want achterkamertjespolitiek, brommer, ginnegappen, hutspot, kierewiet en warempel mogen dan hun beste tijd hebben gehad, dat ze met uitsterven worden bedreigd lijkt me kras. Anders is het misschien met bijvoorbeeld deerlijk, mieters en nozem.

Beter goed gejat dan slecht bedacht, dus zou er geen Horster ondernemer te vinden zijn die er brood in ziet het Waratje-concept toe te passen op Horst (aan de Maas)? Iemand die het aandurft shirts in de markt te zetten met opschriften als fiespernölle, nuzzik, roêteketoêt keumt aaltiëd oêt  en toddekèl? Maatschappelijk verantwoord ondernemen bij uitstek, dunkt me. En het gevaar dat woorden door de shirts een cultstatus krijgen, moeten we maar voor lief nemen. Beter een cultstatus dan geen status.

Klein mysterie 574 – Zwingel beklad

‘Zwingel beklad’ kopte Hallo Horst aan de Maas  deze week. ‘Bijzonder om een braakstok te bekladden’, dacht ik in eerste instantie. Verder lezend werd me al snel duidelijk dat het niet ging om een werktuig dat bij de bewerking van vlas wordt gebruikt, maar om multifunctioneel centrum De Zwingel in Melderslo. Staat er blijkbaar nog niet lang genoeg om al bij mij te zijn ingeburgerd. 

Hangjongeren bespoten volgens Hallo de muren en deuren van De Zwingel op de avond van de WK-wedstrijd Nederland-Mexico. ‘Er staan stoere woorden en teksten op die in de muziekwereld gebruikelijk zijn’, aldus de beheerder van het gebouw in het wakkere weekblad. Veel mensen in het dorp zijn volgens hem geschrokken van ‘de ondoordachte actie’ en hij zegt te hopen dat de daders zichzelf zullen melden.

Stoere woorden en teksten die in de muziekwereld gebruikelijk zijn! Mijn nieuwsgierigheid was voldoende geprikkeld om fluks op mijn Batavus Bato te springen en naar Melderslo af te reizen. Quelle déception! Het enige nog vaag op de muren herkenbare woord was Psycho,

maar zo heel stoer is dat nou ook weer niet en in de muziekwereld is het bij mijn weten ook geen al te gebruikelijk woord. Weet u wat de tien meest gebruikelijke woorden in de muziekwereld zijn? Baby, blue, dream, eyes, girl, heart, love, man, night en song. Woorden waar wij in het losbandige Horst niet van wakker liggen, maar in het wat minder wereldse Melderslo is dat blijkbaar anders.  

Stoere woorden dan. Wat zouden we ons daarbij moeten voorstellen? Woorden in de trant van Steven Seagal oet de Melderse: efkes de vleisroets oêtloate? Verrekteze vleisnek daat ge loëpt? Ik houw ow aan de oëre? Moel halde? Ow kots ik ok oêt? Aan de kánt, oêt de paad? Ik klats hee wal en paar toffels vreej? Vacuümpómp daat ge loëpt? De ganse Meulebaek zit vol toter? Ik pak de kettingzaag en trek din hond oêt elkaar? Speule mit ’t oëg vaan de nald? Ik dów ów mit de naas óp d’n dashbord? Tomme nag en toe, Trien? Ik blief verkaentig zitte?

Gek eigenlijk, dat ze in Melderslo zo schrikken van stoere woorden. Op en om de skatebaan, nog geen vijftig meter verwijderd van De Zwingel, barst het van de stoere woorden. Drieletterwoorden, onparlementair taalgebruik, schuttingtaal, scheldwoorden, vloeken, krachttermen, seksistische woorden, op ziekten gebaseerde verwensingen, racistische leuzen: je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er. Geen mens die er aanstoot aan neemt.

Selectieve verontwaardiging heet zoiets geloof ik.

Klein mysterie 573 – De Oude Lind (4)

‘Hij staat even buiten de stadskern van Horst, deze 25 meter hoge reus van een linde. Al minstens twee eeuwen lang. (…) Een gezellige jongen, deze kroegloper met een buikomvang van 3,20 meter. Vroeger bonden de voerlieden er hun paarden aan vast als ze goederen hadden afgeleverd op kasteel Ter Horst en in het café hun drinkgeld omzetten in “kleppen” gerstenat. Tot de Tweede Wereldoorlog was de boom het gezelligheidscentrum van de uitgaande Horstenaren, die vooral op zomerse zondagavonden onder zijn kroon zaten te kaarten, te zingen en te pimpelen.’

Jan Hendriks en Anton Werker, Bomen in Limburg  (Maastricht 1976), p. 95

Heeft deze ‘gezellige jongen, deze kroegloper met een omvang van 3,20 meter’ zijn langste tijd gehad? Het heeft er alle schijn van. Vorige week dinsdag vergaderde het college van burgemeester en wethouders. Ziehier het genotuleerde bij agendapunt 4 (klik op de afbeelding om haar te vergroten):

Ik heb het gelezen, herlezen en herlezen en kan niet anders dan tot de conclusie komen dat de oude linde binnenkort het loodje moet leggen. Vanwege ‘dreiging dat boom kan omvallen’. Ik zou denken dat kappen geen uitstel kan velen als een boom dreigt om te vallen, maar blijkbaar is de situatie daarvoor weer niet dreigend genoeg. Rraarrr.

Curieus is ook dat de boom wordt omschreven als ‘monumentale Linde’. Vorig jaar heb ik al eens gepoogd te achterhalen of de boom ‘monumentaal’ dan wel ‘bijzonder’ is (klik hier). Een mislukte exercitie. Mijn conclusie destijds: ‘De oude linde bij De Oude Lind is in het Beleidsplan integraal & duurzaam boombeheer  wél een monumentale boom en in De bomenlegger  niet.’

Inmiddels bestaat er ook een ‘Lijst van bijzondere en monumentale bomen Horst aan de Maas’ (klik hier en klik vervolgens op ‘bomenlijst’). En wat denkt u? De oude linde bij De Oude Lind komt er niet op voor! Geen monumentale boom, niet eens een bijzondere boom en toch wordt-ie door het college van burgemeester en wethouders ‘monumentale Linde’ genoemd. Een laatste eerbetoon (wat tevens die hoofdletter zou verklaren)? Rraarrr.

Overigens wil ik wel opgemerkt hebben dat de ondergang van de boom me aanzienlijk meer pijn doet dan de ondergang van het pand. Boom en pand waren onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar als ik voor één van beiden had moeten kiezen, had ik het wel geweten. Tot overmaat van ramp geldt er niet eens een herplantplicht. De oude linde bij De Oude Lind: binnenkort voorgoed voorbij.