Actualisatie – Appie (1)

Slappeling als ik ben, heb ik de druk van Tom niet weten te weerstaan. Vrijdag zijn we samen naar Albert Heijn in Venray gegaan. Bij de kassa bleek er voor 50,41 euro in ons winkelwagentje te liggen. Goed voor niet minder dan vijf zakjes voetbalplaatjes! Voeg daarbij dat de drie pakken Dubbelfriss (hoe lang zou het duren voordat die op zijn?) ons ook nog eens een bonuszakje opleverden en u begrijpt dat Tom de koning te rijk was. Ik trouwens evenzeer, want die in totaal dertig plaatjes resulteerden in de eerste dubbelen. Tom bleek genegen ze aan mij af te staan en zo prijken Demy de Zeeuw, Fred Rutten, Ronnie Stam en Sander Keller nu in mijn album. Mijn album inderdaad, want albumdeling is duidelijk niet het sterkste punt van Tom en de gedachte alleen al dat ik mijn plaatjes op zou moeten bergen in zo’n blik vervulde me met afschuw, dus ik heb zelf ook maar een album aangeschaft. Wat verder zeker vermelding verdient, is dat we afgelopen week behalve van Joop ook van Edwin V. plaatjes mochten ontvangen (vijftig maar liefst). Waarvoor dank. En nee, we hebben er absoluut geen bezwaar tegen als nog meer lezers van dit weblog tot zo’n sympathieke geste zouden besluiten. En ja, we willen ook graag ruilen. En ja, zelfs met Gé P., hoewel we never nooit niet bereid zijn vijf plaatjes neer te tellen voor een overschatte voetballer als Suarez. Als het nu een Honda of een Paauwe (wat was ie weer goed gisteren) betrof … Of in het geval van Tom: een Bodor of een Castro. Want dat is het ergste van alles, meneer zegt (ik hoop nog altijd dat hij slechts provoceert) dat hij fan is van Roda. Waar heb ik het in vredesnaam aan verdiend? Merk overigens op dat bij de lokale Plus de angst voor hervestiging van Albert Heijn er al behoorlijk in lijkt te zitten. Dat concludeer ik althans uit het maffe pleidooi van vorige week om de plaatselijke supermarkten behalve op zondag ook tot twaalf uur ’s nachts open te stellen.

Klein mysterie 133 – Molshopen

Een van de weinige dingen die me van de lagere school zijn bijgebleven, is het drieslagstelsel. Een door Karel de Grote ingevoerde landbouwmethode waarbij een stuk land eens per drie jaar braak bleef liggen ter verhoging van de opbrengsten. Ongetwijfeld moeten daarna nog vele andere landbouwmethoden de revue zijn gepasseerd, maar alleen het drieslagstelsel is blijven hangen. Ik betreur dat. Had mijn hoofd maar iets minder vol gezeten met nutteloze voetbalfeitjes (Hoe heet het stadion van Atalanta Bergamo? Atleti Azzuri d’Italia. Tegen wie speelde VVV op 21 december 1975? Haarlem. Wat betekende de afkorting AGOVV oorspronkelijk? Alcohol Geheelonthouders Voetbal Vereniging. En nu? Alleen Gezamenlijk Oefenen Voert Verder). Dan zou er ongetwijfeld een plaatsje vrij zijn geweest om mijn kennis van landbouwmethoden op te slaan. In dat geval had ik helemaal niet verbaasd hoeven te staan over deze zandhopen op een akker op de kruising Schadijkerpeelweg-Breevennenweg. In dat geval had ik u haarfijn uit kunnen leggen dat dit een hedendaagse nabootsing is van het vroeg zestiende-eeuwse molehill-principe of de laat negentiende-eeuwse keuterbergjesleer. In dat geval had ik u ook graag uit de doeken gedaan waarom er zo zorgvuldig om de zandhopen heen is geploegd. Maar goed, de ten hemel schreiende waarheid is dat ik er absoluut geen enkele Ahnung van heb waarom deze grote molshopen hier liggen en waar ze voor dienen. Misschien kunt u me wijzer maken? Dan wil ik u in ruil wel verklappen wie de eerste Limburger was die in het Nederlands elftal uitkwam. En indien gewenst ook tegen wie de reserves van VVV speelden op de avond van de Heizelramp.

Klein mysterie 132 – Appie (1)

Op 18 juni van het afgelopen jaar berichtte De Echo van Horst dat Albert Heijn zich opmaakte voor een terugkeer in Horst. De grootgrutter zou het vijf jaar eerder verlaten en sindsdien leegstaande pand in de Steenstraat weer in gebruik willen nemen. Maar meer dan een half jaar later maakt het pand nog altijd een desolate indruk. Heeft de crisis roet in het eten gegooid? Is de tegenwerking van de overige supermarkten te groot? Levert de gemeente onvoldoende inspanningen? Sputtert de eigenaar van het pand tegen?
Ik wil hier graag pleiten voor zo spoedig mogelijke heropening van Albert Heijn. En wel hierom. Afgelopen donderdag trof mijn neefje Tom (6) in de brievenbus in een grote witte envelop dit prachtige voetbalplaatjesalbum van Albert Heijn mét vijf zakjes plaatjes aan. Een cadeautje van mijn oom uit Blerick, niet alleen bestemd voor Tom, maar óók voor mij, zo bleek uit het begeleidende briefje:Tom is minstens zo verguld met het album als ik. Hij heeft het intussen voorzien van onze beider namen: Alleen van het ‘samen spelen/samen delen’ is tot dusverre weinig terecht gekomen. Toen ik Tom gisteren vroeg of ik het album nu misschien ook een dagje mocht hebben, keek-ie zo verontwaardigd dat ik verder maar niet heb aangedrongen. Terwijl meneer me wel al vier dagen probeert aan te praten dat ik boodschappen moet gaan doen bij Albert Heijn in Venray. Mezelf een beetje kennende zou het me niet verbazen als het een dezer dagen inderdaad zo ver komt. Om van het gezeur af te zijn en met in het achterhoofd de gedachte ‘Ik heb maar één neefje, dus ik moet er zuinig op zijn’. Maar ook – laat ik daar maar eerlijk in zijn – in de hoop dat Tom uit dankbaarheid zijn dubbelen dan aan mij af wil staan. Mij lijkt dat hij daartoe wel bereid zal zijn, al zal het mannetje er hoogstwaarschijnlijk (behalve mezelf ken ik hem intussen ook vrij goed) de voorwaarde van een volgend bezoek aan Albert Heijn in Venray aan verbinden. Waarop ik dan weer zo gek ben enz. enz.U begrijpt: mijn pleidooi voor een zo spoedig mogelijke heropening van de Horster Albert Heijn is niet van enig eigenbelang ontbloot. Maar jongetjes zoals Tom zijn er meer. Het zou toch triest zijn als een hele generatie Horster kinderen het zou moeten stellen zonder het hogere cultuurgoed dat voetbalplaatjes verzamelen heet? En wat moet er niet worden van de vaders en de opa’s? En van ooms zoals ik?

Intermezzo – Jachthut (6)

Ten aanzien van jachthutten heb ik een wat ambivalente houding. De gedachte aan de functie ervan (het neerknallen van weerloze dieren) vervult me met afschuw. De romantische eenzaamheid van het hutje op de hei trekt me er in aan. En verder is daar natuurlijk ook nog wat ze twintig kilometer oostwaarts Entdeckerfreude noemen. Ik geloof, nee, ik weet wel zeker dat het me vooral om dat laatste te doen is. De Entdeckerfreude van het exemplaar dat ik vorige week dinsdag aanschouwde, was in feite een afgeleide Entdeckerfreude. Het genoegen zat ‘m er dit keer in dat ik op jachthutten.nl ontdekte dat iemand aan de Kanaalweg in Evertsoord ooit een wel heel bijzondere jachthut had ontdekt. Hoewel de benaming ‘hut’ in dit geval eigenlijk volstrekt misplaatst is. Maar wacht, ik laat u een van de foto’s zien die ik dinsdag maakte:U ziet niets, althans niets dat op een jachthut lijkt? Zelfs niet als u de foto vergroot? Dat is u allemaal beslist niet euvel te duiden. Bekijk deze foto eens aandachtig:Of anders deze:Toegegeven: ik heb wel eens duidelijker foto’s gemaakt. Daarom ook nog maar een toelichting in woorden. Aan een zijtak van een boom aan de Kanaalweg in Evertsoord is een soort van podium bevestigd waaraan een stoel is vastgeklonken van waaruit de jager de omgeving in zich op kan nemen. Ter vergroting van de stabiliteit hangt iets boven de stoel een soort ijzeren ring. Aan het podium bungelt een ladder.
Snapt u nu mijn aarzeling om dit een jachthut te noemen? Het Duits heeft er een betere term voor: Leitersitz. Een Leitersitz op het spoor komen: dat moet toch wel het toppunt van Entdeckerfreude zijn. Ik kijk er naar uit om dat genoegen ooit te mogen smaken.

Actualisatie – Groene parels (1)

Allemaal leuk en aardig die verbouwing van supermarkt Lidl, maar het zal toch niet zo zijn dat de nummer 4 uit mijn top 5 van Horster groene parels daar het slachtoffer van wordt?
Kijk en huiver:Het lijkt me onwaarschijnlijk dat de catalpa, míjn catalpa, deze verbouwing ongeschonden doorstaat. Om over nog erger dingen maar te zwijgen. We hebben het hier verdorie wel over een groene oase in een woestijn van stenen, een witte raaf in een oceaan van peilloze treurigheid, een baken van duurzaamheid (als het me goed uitkomt wil ook ik dat woord wel misbruiken) in een oerwoud van commercie. Veel pathetischer kan ik me niet uitdrukken.

Klein mysterie 131 – Plaatsnaamborden (1)

Vandaag bestaat de nieuwe gemeente Horst aan de Maas precies een maand. Terwijl ik me nog af zat te vragen of het niet de hoogste tijd wordt dat ook Sevenum eindelijk de realiteit onder ogen ziet, kwam ik tweehonderd meter verderop dit bord tegen:Terwijl ik me vergenoegd in m’n handen wreef over het feit dat Sevenum zich klaarblijkelijk toch had neergelegd bij de Horster annexatie, kwam ik weer tweehonderd meter verderop dit bord tegen (let ook op de vreemde, vette belettering):Zo ging het nog een tijdje door: op de ene plaats wekken de plaatsnaamborden de indruk dat Sevenum nog een zelfstandige gemeente is, op de andere plaats zijn ze al aangepast aan de nieuwe werkelijkheid. In Meerlo, Swolgen en Tienray van hetzelfde laken een pak, zo werd me gisteren tijdens een inspectierondje duidelijk. Met dit verschil dat de argeloze voorbijganger op sommige plaatsen zou kunnen denken dat Meerlo, Swolgen en Tienray gemeenten zijn in plaats van betrekkelijk nietige dorpjes. Niets gebeurt zonder reden en de vervanging van plaatsnaambordjes al helemaal niet. Ik ben slechts een leek, maar het in één klap vervangen van alle verouderde plaatsnaamborden zou in mijn ogen praktischer zijn. De feiten wijzen echter uit dat openbare werken een geleidelijke vervanging prefereert. Waarom? Zit de gemeente nu al op zwart zaad en moet ze met de productie van een nieuw bord telkens wachten totdat er weer een paar tientjes geïncasseerd zijn van een rijbewijsverlenging of verlening van een bouwvergunning? Of hebben psychologen een stapsgewijze vervanging van de borden geadviseerd om de klap van het zelfstandigheidsverlies in een aantal dorpen niet te hard te laten aankomen? Ach, doet er ook allemaal niet zo veel toe, het werkelijke klein mysterie schuilt in de vraag waarom de plaatsnaamborden al worden vervangen op een moment dat de naam van de nieuwe gemeente nog helemaal niet definitief is vastgesteld. Want iedereen mag er dan wel van uitgaan dat Horst aan de Maas de naam van de gemeente blijft, een besluit daarover heeft de gemeenteraad nog altijd niet genomen. Ook op de agenda van de gemeenteraadsvergadering van morgen is het vergeefs zoeken naar een agendapunt ‘naamgeving gemeente’. Wonderlijk.Overigens ben ik van mening dat de naam van de gemeente ‘Horst’ moet worden.

Top 5 – Referendumwaardige Horster kwesties

Wie wat bewaart, heeft wat. Uit mijn knipselarchief diepte ik twee citaten op over Tweede Kamerlid Camiel Eurlings:
1. ‘Het ergst was natuurlijk Camiel, met dat brouwnederlands, de permanent opgestoken duimen en die kop van een pasgeschilderd draaimolenpaard.’ (Jan Blokker in De Volkskrant van 12 juni 2004)
2. ‘Want in al zijn rechtlijnigheid en humorloosheid toonde Eurlings zich vooral een begaafd populist, iemand die precies aanvoelt wat zijn gehoor wil horen.’ (Frits Abrahams in NRC Handelsblad van 14 januari 2003)Diezelfde Camiel Eurlings is intussen minister. Afgelopen vrijdag maakte hij bekend dat invoering van de kilometerheffing afhankelijk is van de instemming van de leden van de ANWB. Geniale zet van de begaafde populist met de kop van een pasgeschilderd draaimolenpaard die precies aanvoelt wat zijn gehoor wil horen. De macht aan het volk! Na Ger Koopmans – die na het aftreden van burgemeester Leers van Maastricht ineens voorstander is van een gekozen burgemeester – de tweede CDA’er binnen een week die het licht ziet.
Wat is er overigens op tegen om zo’n bindend-referendum-onder-belanghebbenden-met-een-voorspelbare-uitslag-waar-je-je-als-bestuurder-mooi-achter-kunt-verschuilen, ook op lokaal niveau in te voeren? Mijn top 5 van referendumwaardige Horster kwesties:

5. Gebouw Mooren. Stemgerechtigd zijn liefhebbers van nep jaren dertigwoningen. Referendumvraag: moet gebouw Mooren behouden blijven?

4. Landbouwontwikkelingsgebieden. Stemgerechtigd zijn agrariërs die het water tot aan de lippen staat omdat ze niet uit kunnen breiden terwijl dat om te overleven wel noodzakelijk is. Referendumvraag: moeten er meer landbouwontwikkelingsgebieden komen?

3. Volkstuinen Westsingel. Stemgerechtigd zijn de Westsingel-volkstuinders. Referendumvraag: wilt u blijven volkstuinen aan de u zo vertrouwde Westsingel of verkast u liever naar de Americaanseweg waar de grond van abominabele kwaliteit is?

2. IJssalon Passi. Stemgerechtigd zijn ijsliefhebbers. Referendumvraag: de enige Horster ijssalon Passi zal het loodje leggen zonder nieuwbouw aan het Sint-Lambertusplein. Bent u voor of tegen nieuwbouw?

1. Verplaatsing van de Horster kermis naar parkeerplaats Patronaat. Stemgerechtigd zijn de aan de parkeerplaats gevestigde middenstanders. Referendumvraag: bent u voor of tegen verplaatsing van de kermis naar parkeerplaats Patronaat?

Actualisatie – Weisterbeek

Op 29 november van het afgelopen jaar vroeg ik mij af hoe lang deze letters de voorgevel van de Weisterbeek nog zouden opfleuren. Dit naar aanleiding van uitspraken van Everard de Jong, enkele dagen eerder gedaan in het VPRO-radioprogramma Argos. De hulpbisschop van het bisdom Roermond verklaarde dat de omzetting van basisschool Weisterbeek van katholiek naar openbaar in 2008 op onrechtmatige gronden is geschied. De Nederlandse Katholieke Schoolraad (NKSR) had namelijk toestemming voor de noodzakelijke statutenwijziging dienen te geven. De Jong beloofde er achteraan te zullen gaan. Of hij die belofte nakomt of al is nagekomen, is mij onbekend. Wie er in elk geval wel achteraan is gegaan, is het Horster gemeentebestuur. Het werd daartoe aangespoord door schriftelijke raadsvragen van toen nog SP-raadslid Thijs Coppus. Het antwoord (kies voor 03 Brieven deel 3 en ga dan naar brief 21) op zijn vragen laat aan duidelijkheid niets te wensen over: ‘De uitspraak van de hulpbisschop is niet juist.’ In de statuten is namelijk geen ‘bepaling opgenomen dat er toestemming aan de NKSR of het bisdom gevraagd moet worden’. Wel staat in de statuten van de overkoepelende stichting Dynamiek dat ‘de stichting zal handelen volgens de regelingen betreffende het katholiek onderwijs die op grond van gezamenlijk overleg in de NKSR zijn of worden vastgesteld’. Maar dat is volgens het gemeentebestuur ‘heel wat anders als toestemming of goedkeuring’. Het wachten is nu op Everard. Gaat hij te biecht bij bisschop Wiertz omdat hij heeft gezondigd tegen het achtste gebod (‘Gij zult geen valse getuigenis afleggen’)? Zal hij gelijk Pilatus zijn handen in onschuld wassen? Of zal hij – vrij naar Jesaja 2:4 – zijn zwaarden tot ploegscharen smeden? Ik laat me graag verrassen. Desondanks lijkt een voorspelling dat de letters ‘obs’ de voorgevel van de Weisterbeek nog lang zullen opfleuren, me niet al te gewaagd.Ganz nebenbei bemerkt: het gemeentebestuur was blijkens het antwoord op de vragen van Thijs Coppus niet bepaald in z’n sas met de betreffende aflevering van Argos: ‘Wij [willen] onze teleurstelling en verbazing uitspreken over de eenzijdige, subjectieve en ook selectieve inhoud van het betreffende radioprogramma. Het programma komt niet tot een objectieve weergave van de feiten.’

Klein mysterie 130 – Stortverbod (2)

Niets is onmogelijk, dus ook je verrijden in Swolgen niet. Mij overkwam het vorige week dinsdag. Ik reed de Kruisstraat op in de veronderstelling dat het hier een doorgaande weg betrof. Mis! Al na een paar honderd meter veranderde de verharde weg in een karrenspoor. Er zat dus weinig anders op dan mijn vehikel te keren. Maar denk nu niet dat ik daardoor een hekel heb gekregen aan de Kruisstraat. Allerminst zelfs. Want ongeveer op het punt waar de ballastweg in een karrenspoor veranderde, kwam ik dit bordje tegen:Het intrigeerde me. Omdat het storten van wat dan ook bijna overal verboden is en je toch bijna nergens bordjes aantreft die het verbieden (zie ook klein mysterie 17). Omdat het me twijfelachtig lijkt dat een illegale storter zich door zo’n bordje af laat schrikken. Omdat het bordje je impliciet uitnodigt hier van alles te storten behalve uilen. Maar wat me het langst bezighield, was de vraag welke halve gare de v van vuil en het woord ‘puin’ met witte verf heeft overschilderd. Heeft hij of zij standaard een potje witte verf en een kwast in zijn of haar jaszak zitten om bepaalde letters van verbodsborden te overschilderen zodat er meer of minder ludieke teksten ontstaan? Pieterpadlopers zie ik wel voor zoiets aan (Swolgen ligt aan het Pieterpad).
Of heeft iemand tijdens een wandeling of fietstocht het oorspronkelijke bordje gezien, bij thuiskomst gedacht ‘Goh, het zou toch wel bijzonder geinig zijn als ik van dat ‘Verboden vuil en puin te storten’ eens ‘Verboden uilen te storten’ zou maken’ en daarna de daad bij het woord gevoegd door gewapend met verf en kwast terug te keren naar de plaats van het bordje? Wie de overschilderaar – of overschilderares, maar mijn intuïtie zegt me dat het een man was – ook is geweest, ik weet welhaast zeker dat hij uit is op (h)erkenning van zijn daad. Dat genoegen wil ik hem wil doen. Vandaar dit stukje, hoewel hij uiteraard had moeten inzien dat de kans op (h)erkenning aanzienlijk groter was geweest als hij z’n creativiteit niet had botgevierd op een bordje in the middle of nowhere maar op een bordje aan de rand van een woonwijk.

Intermezzo – Jachthut (5)

Het is aan vogelwerkgroep ’t Hökske te danken dat ik momenteel weer helemaal in de jachthutten ben. Om onverklaarbare redenen waren ze de afgelopen tijd uit m’n blikveld verdwenen. Ze zijn er in terug door de aankondiging, enkele weken geleden in De Echo van Horst, van een kerstwandeling van ’t Hökske – vreemde naam trouwens voor een vogelwerkgroep, vogels horen toch niet in een hokje? Deelnemers aan de kerstwandeling dienden zich te verzamelen bij ‘de jachthut bij het einde van de Zwarteplakweg’. ‘Die ontbreekt nog in mijn collectie’, dacht ik bij mezelf en nam me voor de hut te zijner tijd met een bezoek te vereren. Afgelopen woensdagmiddag was het zover. Zo eenvoudig als ik het me had voorgesteld was het beslist niet. Het zal wel aan mij liggen, maar aan het einde van de Zwarteplakweg kon ik absoluut geen jachthut ontdekken. Wel meende ik in de verte, minstens een kilometer zuidelijker, de contouren van een jachthut te herkennen. En inderdaad, na het trotseren van een snijdende wind, een prikkeldraadversperring en een zompig Peelweiland, was dit mijn beloning:Zou mijn jachtgebied nog steeds tot de voormalige gemeente Horst beperkt zijn geweest, dan had ik me vervolgens het hoofd moeten breken over de vraag of de hut nu op Horster dan wel Sevenums grondgebied staat. Nu Horst-sweet-Horst voortaan de hele nieuwe gemeente Horst aan de Maas bestrijkt, kan ik me gelukkig met andere problemen bezighouden. Het onvolprezen jachthutten.nl leert me dat we hier van doen hebben met wat in vaktermen een sleephut heet. Die benaming was me nog onbekend toen ik begin vorig jaar in de Schadijkse bossen een hut op wieltjes ontdekte en die een ‘mobiele jachthut’ noemde. Mijn destijds uitgesproken twijfel aan de mobiliteit van die hut blijkt trouwens ongerechtvaardigd, want ze is intussen verdwenen. Nu ik toch een beetje over jachthutten aan het mijmeren ben, is het misschien ook het juiste moment voor een bekentenis. Op 21 mei van het afgelopen jaar heb ik in een weiland aan de Vossenheuvel, eveneens aan de rand van de Peel, nog een sleephut ontdekt. De actualiteit verhinderde destijds om er melding van te maken. Daarna kwam van uitstel afstel. Althans tot vandaag. Binnenkort mag u iets verwachten waar ik al op 17 augustus 2008 verlangend naar uitzag: een top 5 van Horster jachthutten.

Intermezzo – Glijbaan

Tijm is munnie. Als dat gezegde ooit opgeld deed, dan wel in deze onzekere tijden. Maar evengoed geldt ook nu: een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Nog zoiets dat nooit verandert: beweging houd je fit. In De Volkskrant van 6 januari las ik over een fenomeen dat deze drie waarheden-als-een-koe in zich verenigt. Blijkens het artikel grijpt het snel om zich heen, maar ik had er nog nooit van gehoord: de kantoorglijbaan. In plaats van de trap, lift of roltrap neem je de glijbaan naar beneden. Briljant. Sneller (‘tijm is munnie’), hilarischer (‘een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’) en met dat door je knieën gaan en weer opkomen zelfs gezonder (‘beweging houd je fit’). Wat een enorme boost zal dat geven aan ingedutte organisaties. Ik voorspel u: binnen een week spat de vitaliteit er weer van af.Mij dunkt trouwens dat het concept niet slechts beperkt zou moeten blijven tot kantoren. In alle maatschappelijke geledingen zou een glijbaan wonderen doen. Ik zie het al helemaal voor me: VVV-spelers die niet langer per trap maar per glijbaan afdalen in De Koel, Tweede Kamerleden die voortaan verlost zijn van de trage roltrap en flatbewoners die niet hoeven te wachten omdat de lift volzit. Uiteraard zou de glijbaan ook in Horst ingang dienen te vinden. Laat burgemeester Van Rooij, gevolgd door wethouders en raadsleden, vanaf nu via een glijbaan de raadszaal in donderen en ik garandeer u dat het chagrijn bij de bevolking over de gigantische bezuinigingen binnen de korste keren is verdwenen. Verbied bewoners van bejaardenhuizen en –flats nog langer met lift of trap naar beneden te komen en deze thans zo deprimerende instellingen zullen stuk voor stuk veranderen in Huisjes Weltevree. Laat deken De Graaf Woutering en zijn collega-geestelijken van de altaren af komen roetsjen om de beminde gelovigen van een hostie te voorzien en je zou eens moeten zien hoe snel de kerken weer volstromen.Wat zou de bouwsector bovendien opveren bij de aanleg van glijbanen. Langzaam dringt het besef tot me door: welbeschouwd zijn glijbanen de remedie voor al onze problemen.

Actualisatie – Officieuze straatnamen (2)

Aan het officieuze straatnamenfront was het het afgelopen half jaar stil. Het Reulsberger Muzikantenpedje, waar ik op 1 juni van het vorig jaar nog zo enthousiast melding van maakte, is zelfs verdwenen. Beter gezegd: het paadje ligt er nog, maar het is de vraag of het nog steeds zijn officieuze naam heeft omdat het straatnaambordje weg is. Des te verheugender dat ik vanmiddag op een zijgevel van café De Beurs aan de Gasthuisstraat in Horst ineens dit bordje ontdekte: Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het er al jaren hangt. Een blunder natuurlijk dat ik het niet eerder heb opgemerkt. Toch maar eens wat vaker café’s frequenteren.

Klein mysterie 129 – Kassabon

Supermarkt Lidl in Horst heeft vanwege een verbouwing sinds 11 januari zijn deuren gesloten. Op 22 februari gaan ze weer open. Voor mijn gevoel is dit al de tweede verbouwing binnen niet al te lange tijd, maar dat is in het kader van dit stukje feitelijk irrelevant. Ook buiten beschouwing blijft de toch interessante vraag of het niet logischer was geweest de eerste (‘Wij heropenen op 22 februari 2010’) en de tweede zin (‘I.v.m. verbouwing zijn wij gesloten vanaf 11 januari’) van de aan de gevel bevestigde mededeling om te wisselen of desnoods de tweede zin in z'n geheel weg te laten.Evenmin zal ik uitweiden over de eventuele overbodigheid van het jaartal 2010 in de eerste zin. Zelfs aan speculaties over de aantallen Horstenaren die naar het verre Maasbree zullen afreizen om in het Lidl-filiaal aldaar hun piepers en vlaflips te scoren, ga ik me niet bezondigen. Nee, wat me vooral bezighoudt, is de vraag of in de verbouwde Lidl ook de kassa’s veranderd zullen zijn. Of preciezer: de kassabonnen. Vooraf wil ik niet verhelen dat ik geen aandachtig napluizer van kassabonnen ben. Als ik in een winkel de vraag krijg voorgelegd of ik een kassabon wil, luidt mijn antwoord negen van de tien keer: ‘Nee’. Negen van de tien keer dat ik wel een kassabon krijg, belandt hij ongezien in de dichtstbijzijnde prullenbak. Dus met de kennis van nu is het eigenlijk onbegrijpelijk dat ik op zaterdag 5 december om 9.28 uur met ‘ja’ reageerde op de vraag van de Lidl-caissière of ik een kassabon wilde. Nog onbegrijpelijker was dat ik de bon niet ongezien in de dichtstbijzijnde prullenbak deponeerde, maar het ding bekeek en las: Ja, het staat er werkelijk: ‘Uw bediener is Mevrouw 13.’ Vaak hoor je mensen klagen dat je daar of daar maar een nummer bent, maar bij Lidl ben je het als bediener dus letterlijk. (Vreemde term trouwens, ‘bediener’. Caissière heet dat toch? Bij ‘bediener’ denk ik eerder aan een geestelijke die iemand de laatste sacramenten toedient.) Die constatering werd op 4 januari om 19.14 uur nog een keer bevestigd: De noodzaak van naamsvermelding van de dienstdoende caissière op de kassabon ontgaat me. Als het dan toch moet, doe het dan zoals Plus (al ontgaat me daar de noodzaak van de leeftijdsvermelding van Wies). Op 22 februari zal blijken wat Lidl met deze gratis raadgeving heeft gedaan. De voorspelling dat ze in de wind wordt geslagen, lijkt me met de kennis van nu niet al te gewaagd. P.S. Ik ben niet van plan verantwoording te gaan afleggen over de aard van de door mij aangeschafte producten.