Soms vraag je je af wat wethouders bezielt. Neem nu Freek Selen, wethouder van de gemeente Horst aan de Maas, met onder meer verkeer in zijn portefeuille. Liet onlangs weten het alternatief dat het Regionaal Orgaan Verkeersveiligheid Limburg heeft ontwikkeld voor De Knip in Grubbenvorst een ‘interessant idee’ te vinden. Dan heb je er dus helemaal niets van begrepen. Z’n enig mogelijke reactie had moeten luiden: ‘Wie aan De Knip komt, komt aan mij.’
Wat is De Knip eigenlijk? Laat ik daarvoor eens leentjebuur spelen bij Hallo Horst aan de Maas. Dat omschreef De Knip op 20 mei 2010 als volgt:
‘De ‘knip’ is een kunstmatig aangelegde blokkade op de Venloseweg die het autoverkeer vanuit Grubbenvorst ontmoedigt om via deze weg naar Venlo te rijden. In het midden van de versperring zit een zuil die in en uit de grond kan schuiven. Bussen, hulpdiensten en enkele bewoners aan de Venloseweg kunnen met een afstandsbediening de zuil laten zakken wanneer ze er met hun auto door moeten. Alle andere automobilisten die vanuit Grubbenvorst bij de knip aankomen worden de Sint Jansweg opgestuurd. Na zo’n tweehonderd meter komt men op een soort rotonde en rijdt men weer terug richting de knip om vervolgens de weg naar Venlo te vervolgen.’
De Knip is een tenenkrommende infrastructurele aanfluiting. De Knip doet je twijfelen aan de verstandelijke vermogens van verkeersambtenaren. De Knip leert elke automobilist een lesje in nederigheid. De Knip is om tegen het plafond te vliegen van ergernis.
Maar bovenal is De Knip uniek. Enig in zijn soort. De Knip als het unique selling point van Horst aan de Maas. Een toeristische attractie op nauwelijks een kilometer afstand van het Floriadeterrein die je in de markt moet zetten. De Knip kan Horst aan de Maas definitief op de wereldkaart kan zetten.
En wat zegt wethouder Selen? Hij vindt een alternatief voor De Knip een ‘interessant idee’. Ammehoela. Nee, dan had Ria Oomen het anderhalf jaar geleden beter gezien. Geklaag over De Knip noemde ze ‘typisch denken in termen van problemen in plaats van kansen’.
De Europarlementariër uit Maasbracht prees juist de creatieve oplossing voor een ingewikkeld infrastructureel probleem: ‘Doe daar dan iets mee. Vent het uit, wrijf het de bezoekers onder de snot, maak er een toeristische attractie van. Succes gegarandeerd.’
Een bezoekje aan De Knip deed me vorige week plotseling ook de filmische potentie van De Knip beseffen. Leefde Jacques Tati nog maar. Hij had gegarandeerd weg geweten met De Knip. Maar Rowan Atkinson kon wel eens een waardig vervanger zijn. In gedachten zie ik hem in Mr. Bean and The Cut al allerlei capriolen uithalen met z’n limoengroene Mini 1000 bij De Knip. Succes verzekerd. Ter inspiratie alvast twee korte filmische impressies van De Knip voor Rowan:
Blogger, het programma dat dit weblog aanstuurt, heeft er afgelopen week tot tweemaal toe vele uren uitgelegen. Vermoedelijk is dat er de oorzaak van dat minimaal twee reacties op de stukjes van vorige week (een op ‘Vuilnisman’ en een op ‘AFCA’) zijn verdwenen en waarschijnlijk ergens rondzweven in cyberspace. Ik heb dus geen censuur toegepast, bied de inzenders namens Blogger excuses aan en vraag hen hun reactie nogmaals te versturen.
Nu ik het toch over reacties heb: hierbij mijn reactie op een aantal reacties van de afgelopen weken:
@ Peter Meijers die denkt dat Ger Driessen het Horster cultuurhistorisch erfgoed is dat in de oorlog vernietigd is en nu met een nieuwe functie herontwikkeld moet worden: hoewel hij zelf afgelopen zaterdag in Dagblad De Limburger verklaarde een paar maanden te willen wachten voor hij een beslissing neemt over z’n toekomst, doet intussen het hardnekkige gerucht de ronde dat Ger Driessen opvolger van z’n opvolger wordt.
Ik geloof daar trouwens niets van: Napoleon is toch veel te groot voor Veldheim?
@ Zeverzak die vermoedt dat station Helenaveen het te herontwikkelen in de Tweede Wereldoorlog vernietigde cultuurhistorisch monument is: er bestaan inderdaad plannen station Helenaveen (dat in Griendtsveen lag) te herbouwen. Alleen: station Helenaveen is in 1945 gesloopt, nadat het al in 1938 was gesloten. Dit nog even los van de vraag of een station een cultuurhistorisch gebouw is.
@ Roy Bouten die reageert op het stukje over de AFCA-stickers en –graffiti: als ik de suggestie heb gewekt dat Roy Bouten verantwoordelijk is voor die stickers en graffiti, dan betreur ik dat.
Sowieso vind ik die AFCA-plak- en -spuitactiviteiten niet zo bezwaarlijk. Het zou pas echt erg zijn geweest als het PSV-aanhankelijkheidsbetuigingen had betroffen. Ajax en Roy gefeliciteerd - en als VVV in de play-offs tegenstanders treft van het niveau van het FC Twente van gisteren, dan zit het met de prolongatie van het eredivisieschap wel goed.
@ Erwin Smits die het nadeel van een top 5 van populaire berichten vindt dat iedereen die berichten als eerste aanklikt en ze dus steeds populairder worden: ik zie er geen enkel nadeel in als berichten populair zijn. En als mensen toch achter hun pc zitten, kunnen ze net zo goed populaire berichten op Horst-sweet-Horst lezen als de Ger Driessentapes bekijken.
@ iedereen die zich heeft uitgesproken over het stukje over de sluiting van TerugBlik: dank. Eindelijk eens lezers die reageren op lezers. Willen jullie daar vooral mee doorgaan? Ik smul van die verhalen over opgedroogde snotjes, oorsmeer en voetbalshirts met zweet, kwijl en huidschilfers. Overigens heb ik alle schuldgevoelens overboord gegooid en zaterdag een bezoek gebracht aan TerugBlik. Zeverzak liet me gewoon binnen, maar na z’n reactie van afgelopen woensdag twijfelde ik daar ook niet meer aan. Dit was de rijke oogst:
Nog steeds vraag ik me af hoe het mogelijk is. Reis je jarenlang heel Europa door op zoek naar voetbalmonumenten, blijkt er zich bijna in je eigen achtertuin een kanjer van een voetbalmonument te bevinden waar je nooit acht op hebt geslagen. Minder kitscherig dan in Metz,
minder dynamisch dan in Mönchengladbach,
minder kleurrijk dan in Basel,
minder de aandacht opeisend dan in Milaan.
Desondanks een heus voetbalmonument. Sober maar doeltreffend. Ontroerend in al z’n eenvoud. Wellicht daardoor niet eenvoudig als voetbalmonument te herkennen, zelfs niet voor kenners. Een verklarend tekstbordje ontbreekt, de onthulling heeft bij mijn weten zonder tromgeroffel plaatsgevonden, op internet valt de naam van de maker niet te achterhalen. Hoe ik dit Horster voetbalmonument dan heb ontdekt? Dankzij een tip van een trouwe lezeres. Die wees me onlangs op een vierkant aan de zuidwestzijde van het grootste plein van Horst, het Van der Horstplein. Ze vroeg me of ik enig idee had van de functie. Aangezien ik het vierkant niet kende, besloot ik ter plekke poolshoogte te gaan nemen:
Een vierkant inderdaad, zoveel was wel duidelijk. Maar de functie? Een verzamelplaats voor de afvalcontainers van de buurtbewoners? Een openluchtzwembad voor pasgeboren baby’s? De voormalige locatie van een glascontainer? Leek me allemaal weinig plausibel. Maar wie zei eigenlijk dat dat dat vierkant überhaupt een functie heeft? Zou het geen artistieke schepping kunnen zijn? Een superieure vorm van land art? Wie weet. Maar ook in dat geval ben ik zo iemand die toch op zoek gaat naar een betekenis. Verraadt de vorm misschien iets? Bestaat er niet zoiets als een magisch vierkant? Was dat niet ooit een formatie in het voetbal? Toch maar eens even opzoeken in de Encyclopedie van de voetbalsport (hoofdredactie Leo Pagano) uit 1955. En warempel:
‘MAGISCH VIERKANT, de vier spelers, nl. 2 middenspelers en 2 binnenspelers die in het stopperspilsysteem het middenveld bezetten. De naam is van Franse afkomst (carré magique). Deze vier spelers hebben een belangrijke opbouwende taak, die zij pas goed kunnen vervullen als zij de strijd op het middenveld in hun voordeel beslissen. (…) De kracht die dan van dit viertal uitgaat zou men, zij het met enige overdrijving, een magische kracht kunnen noemen.’
Nog met een instructieve tekening erbij ook:
Met deze wetenschap is 1 en 1 al gauw 2. Want welke club vierde in de hoogtijdagen van het magisch vierkant, aan het begin van de jaren vijftig, ongekende triomfen? Juist: Wittenhorst. Het kan bijna niet anders of het vierkant aan het Van der Horstplein is een anoniem eerbetoon aan Hay van Bergen, Jeu van Issum, Mart van Issum en Paul Mol, die destijds het magisch vierkant van Wittenhorst vormden.
Heldenverering op z’n Horster. Geweldig. Kunnen ze in Metz, Mönchengladbach, Basel en Milaan een puntje aan zuigen.
Horst mag dan in oktober z’n Menu 2010 hebben gehad en begin juli Cambrinus Kunst en de Buren krijgen, het kan nooit kwaad ook eens elders op zoek te gaan naar kunstgenoegen. Al was het maar vanwege deze passage uit het provinciale coalitieakkoord van PVV, CDA en VVD: ‘De provincie voelt zich verantwoordelijk voor de culturele infrastructuur; de ruggengraat van de Limburgse cultuur. Koren, harmonieën, fanfares en schutterijen vormen daarbij de basis.’ Dus liet ik Limburg afgelopen vrijdag achter me en reisde af naar twee kunstmanifestaties in het oosten des lands.
Eerste halteplaats was de Twente Biënnale 2011 in Hengelo. ‘Twente Biënnale gaat over maatschappelijke actualiteit uit de periode na 11/9 en de huidige cultuur van de alles overheersende massamedia’, zo heet het op de website. Actueler kan inderdaad bijna niet:
Twente Biënnale biedt rijp (Atelier Van Lieshout,
Banksy) en groen (kunststudenten) door elkaar in een prachtig, enigszins vervallen fabriekscomplex.
Er valt veel moois te zien
en veel om over na te denken,
maar nog veel meer onbegrijpelijks. Typisch zo’n expositie waarbij je je afvraagt of die bezem daar nu toevallig staat of dat ie onderdeel is van een installatie.
Aan zulke vertwijfeling viel ik niet ten prooi bij de Enghuizer dialogen, een kunstwandelroute in Hummelo, met trouw volger van Horst-sweet-Horst Hans Mellendijk als medeorganisator en deelnemer.
Beeldende kunst en poëzie samengebracht op 32 plekken langs een wandelroute van vier kilometer op het landgoed Enghuizen. Niet zo hip, hijgerig en hyper als de Twente Biënnale, maar daarom niet minder boeiend. Integendeel. Alles leek hier samen te komen: het heerlijke weer, het paradijselijke Achterhoekse coulisselandschap, de zangvogels in full voice, de méér dan te pruimen kunstwerken en zowaar ook nog enige poëzie die ik kon bevatten.
Mijn persoonlijke hoogtepunten: de Poëzieschrijfplek waar iedereen zelf een gedicht kan schrijven,
Nol Schrijvers’ Bedevaart (naar een majestueuze boom),
maar toch vooral (je bent liefhebber van kinetische kunst of je bent het niet) De dans van de saters van José Strijbos:
Als Cambrinus Kunst en de Buren straks ook maar voor de helft zo goed is als de Enghuizer dialogen, ben ik al tevreden.
Laat ik voor de verandering eens stichtelijk afsluiten. En wel met een spiegeltjeswijsheid van Bert Scheuter die we ons in Limburg ter harte kunnen nemen:
(bi-j al wat vrömd is
de loeken steveg toedoen
gif kalde in huus)
Schuldgevoel, heeft u daar ook wel eens last van? Ik heb er sinds afgelopen donderdag weer mee te kampen. Aanleiding is deze miniadvertentie in Hallo Horst aan de Maas:
Finito voor de eerste (?) en enige Horster tweedehandsboekenwinkel (lijkt me, hoewel Word het woord rood onderkringelt, beter dan tweede handsboekenwinkel – dan zou namelijk de indruk kunnen ontstaan dat de boekenwinkel tweedehands is, en dat is niet het geval: de boeken zijn tweedehands). Dat doet pijn. Elke verschraling van het boekenaanbod in Horst doet pijn. Temeer omdat het boekenaanbod in Horst toch al zo schraal is.
Zonder dat ik weet waarom TerugBlik sluit, zou een gebrek aan klandizie zomaar een van de redenen kunnen zijn. Als in een kleine kern de laatste kruidenier het niet langer kan bolwerken, schreeuwen de dorpsbewoners doorgaans moord en brand. Terwijl ze al jaren hun boodschappen doen bij de Albert Heijn twintig kilometer verderop. Zouden ze met z’n allen misschien een héél klein beetje medeoorzaak zijn van de sluiting van hun laatste dorpswinkel? Typisch gevalletje van eigen schuld dikke bult.
Ik wil niet verhelen dat ik altijd wat heb neergekeken op die dorpsbewoners. Sinds afgelopen donderdag realiseer ik me dat ik zelf geen haar beter ben. Mijn boekenkasten heb ik de afgelopen maanden aangevuld met boeken die ik kocht of bestelde bij Bruna, De Slegte, De Tribune (zoals bekend de beste boekenwinkel van Nederland), Selexyz, bol.com, boekwinkeltjes.nl en nog zo wat (web)winkels. Mijn laatste bezoek aan TerugBlik dateert van 4 december 2010. Mijn destijds aan de eigenaar gedane belofte om mijn overtollige en dubbele boeken aan hem te schenken, heb ik nooit ingelost. Dus ik kan me wel gaan beklagen over de verdwijning van de enige Horster tweedehandsboekenwinkel, ik ben er op z’n minst medeschuldig aan. Dat voelt niet goed, kan ik u verzekeren.
Behalve met een schuldgevoel zadelt de aanstaande sluiting van TerugBlik me ook op met een dilemma. Kan ik het maken alsnog een bezoek aan de winkel te brengen, nu alle boeken weggaan tegen een korting van vijftig procent? Of is dat onkies? Bezondig ik me dan aan lijkenpikkerij? Van de andere kant: als ik me niet vertoon, blijven die deeltjes van De kleine geschiedenis van Limburg
waarschijnlijk helemaal onverkocht. Zou daar iemand bij gebaat zijn? Misschien vrijdag of zaterdag met de staart tussen de benen toch eens een kijkje gaan nemen. Mocht de eigenaar me briesend van woede de toegang tot z’n winkel ontzeggen, dan kan ik hem geen ongelijk geven.
Persoonlijk ben ik niet zo’n heel groot liefhebber van verklarende tekstbordjes bij kunstwerken, monumenten en andere objecten in de openbare ruimte. Als het goed is zijn die dingen van zichzelf al sterk genoeg en rooien ze het ook zonder tekstbordje wel. Zijn ze van zichzelf niet sterk genoeg, dan rest slechts het verklarend tekstbordje om ze status te verlenen. En dat lijkt me nu iets waar elk zichzelf respecterend kunstwerk, monument of ander object in de openbare ruimte van moet gruwen.
Een ander, meer persoonlijk argument tegen verklarende tekstbordjes is dat ze de ruimte voor Horst-sweet-Horst om over de betekenis van het kunstwerk, monument of ander object te speculeren, aanzienlijk inperken. Waar dan weer tegenover staat dat als er wel verklarende tekstbordjes staan of hangen, die ook weer een dankbare voedingsbodem kunnen vormen.
Kortom, liever geen verklarende tekstbordjes, maar zijn ze er wel, dan heb ik er ook weer geen overwegende bezwaren tegen. Wel wil ik de dames en heren verklarende tekstbordjesmakers en -onderhouders één welgemeend advies meegeven: al heb je nog zo’n sterke teksten, zorg er wel voor dat de bordjes leesbaar zijn en blijven, anders loop je het risico dat ze onderwerp worden van een Horst-sweet-Horst top 5 van onleesbare bordjes. Dit overkomt vandaag de tekstbordjes bij Sevenumse kruisen en kapellen.
Mijn top 5 van onleesbare tekstbordjes bij Sevenumse kruisen en kapellen:
5. Bordje bij de kapel aan de Grubbenvorsterweg:
4. Bordje bij het kruis aan De Hees:
3. Bordje bij het kruis aan de Heesbredeweg:
2. Bordje bij het kruis aan de Hazenhorstweg:
1. Bordje bij het kruis aan De Vorst:
Behalve onleesbaar, is het bordje ook nagenoeg onvindbaar:
