Niet schrikken! Deze foto heb ik vandaag in Maasbree gemaakt, niet in Horst. Ik mag dan wel enkele keren hebben zitten zeuren over de Horster straatnamen, maar als ik dit zie, prijs ik me gelukkig dat ik in Horst-sweet-Horst woon. Dieper dan dit kun je qua straatnaamgeving gewoon niet zinken. Nummer 1 met stip op mijn lijst van heel erge straatnamen.
wel een (genummerd) dak 
en zijn andere dakloos? 
En waarom hebben de palen van de Gasunie altijd zo’n grappig paddestoeldak maar waarom is dat niet genummerd?
Zoals al eens eerder gezegd, moet je niet alles met de waarheid willen verpesten. Toch fascineerde de palenhiërarchie me zozeer dat ik op internet op zoek ging naar een verklaring voor dit fenomeen. En nu mag u raden waar ik terechtkwam. Of doe dat ook maar niet, want u raadt het toch nooit: op de website Zoektocht naar God. Ter inleiding op een onleesbaar stuk waarin de auteur aan wil tonen dat de bijbel heus niet haaks staat op wetenschappelijke ontdekkingen, schrijft hij of zij het volgende: ‘Als je zo eens aan het fietsen bent of je bent een ritje aan het maken in de auto, dan zie je op het land hier en daar paaltjes staan met een geel hoedje of met een dakje met een nummer erop. Die zijn van de gasunie. Die hebben ze er neer gezet zodat ze precies weten waar de gasleidingen liggen. Dat is nodig, want die moeten wel in de gaten gehouden worden. Dat doen ze vanuit de lucht, met helikopters. Want stel je voor dat er iemand gaat bouwen net op de plek waar zo'n hoofdleiding loopt en ze gaan daar heien bijvoorbeeld. Of graven! Alleen zal dat niet zo gauw voorkomen hoor, want als je wil gaan bouwen of een put wil gaan graven, dan krijg je natuurlijk te maken met vergunningen. Want er zit van alles in de grond: kabels van telefoon, televisie en elektriciteit, en buizen van riool en gas. En daar moet je natuurlijk rekening mee houden als je gaat heien of graven. Maar ondanks dat neemt de Gasunie geen risico's omdat de gevolgen nogal ernstig zijn natuurlijk wanneer er een gasleiding wordt geraakt! Vandaar dus die paaltjes met die genummerde dakjes.’ 
Nee, als de auteur op dezelfde wijze te werk gaat bij zijn of haar zoektocht naar god, zou het nog wel eens een tijdje kunnen duren voordat Hij wordt gevonden. Intussen blijf ik met mijn vragen zitten.
in het open gebied zijn ze echt een zeldzaamheid. Dit exemplaar aan de Schadijkerpeelweg
komt in de buurt van mijn definitie maar voldoet er toch niet helemaal aan omdat er een vervallen schuur naast staat en het veld door de maïs niet open is. Nee, de enige niet meer in gebruik zijnde Horster veevoederinstallatie in het open veld die ik ken, staat in een weiland langs de Schiksedijk:
Vind ik niet meer in gebruik zijnde veevoederinstallaties in het open veld mooi? Niet bijzonder. Vooral de veelal witte kleur van de voercontainer staat me er wat aan tegen. Van de andere kant is de vorm van de container dan weer wel mooi en zijn de veevoederinstallaties in het open veld - met zijn nadruk op het horizontale - wel degelijk oriëntatiepunten. 
Niet zo markant als een solitaire boom of een watertoren, maar toch. Dat ze overbodig zijn geworden, zegt niet alleen iets over de huidige veeteelt, maar geeft ze bovendien iets treurigs.
en Torenzicht 
weten zich enigszins aan de eenheidsworst te onttrekken, maar het enige Horster appartementencomplex dat wat mij betreft echt is geslaagd, is de (of: het?) Hof van Horst:
Het is hier in mijn ogen uitstekend gelukt oudbouw (de voormalige MULO/MAVO) en nieuwbouw te integreren. Het resultaat is een intiem geheel dat met zijn besloten binnenplaats inderdaad de sfeer van een echt hofje benadert, al had de rood geverfde betonnen bestrating wat mij betreft ook wel door iets natuurlijkers vervangen mogen worden. Maar vooral qua kleur- en materiaalgebruik en architectonische vormgeving steekt de Hof van Horst in mijn ogen ver boven de andere appartementencomplexen uit. 
en is tien jaar geleden verplaatst naar sportpark Ter Horst.
Het viel trouwens nog niet mee om een top 5 samen te stellen: de Horster kassahuisjes blinken uit in saaiheid, functionaliteit en zakelijkheid. Desalniettemin:
Aardig detail: het kassahuisje fungeert tevens als brievenbus.
Het bleek te gaan om een houten jachthut, die ik intussen heb aangemeld bij de website over Nederlandse jachthutten. Hoewel ik onderaan de trap dit verbodsbordje aantrof, 
besloot ik desondanks naar boven te klimmen. Ik had die lange wandeling toch niet voor niets gemaakt? Bovendien was er in de wijde omtrek geen levend wezen te bekennen dat me zou kunnen betrappen. Maar al na twee treden maakte ik een einde aan mijn klimavontuur: de trap bleek wel heel erg bouwvallig en zou ik ten val komen dan zou het feit dat er in de wijde omtrek geen levend wezen te bekennen was ineens van een voordeel in een levensgroot nadeel omslaan. 
Misschien maar goed ook dat ik niet verder ben geklommen. Stel dat ik het wel had gedaan en ik ooit nog eens Tweede Kamerlid zou worden en het nodig zou vinden een autobiografie te schrijven, dan zou ik deze illegale activiteit natuurlijk niet onvermeld mogen laten. De ervaring leert dat dat me dan wel eens de kop zou kunnen kosten. Ik zie de krantenkop al voor me: ‘Gestruikeld over een jachthut.’ 
Ze stonden ervan versteld dat ik dat zomaar durfde en moedigden me zelfs nog een beetje aan. Totdat ineens een stem uit een megafoon klonk: ‘WIL DAT JONGETJE ZICH ONMIDDELLIJK UIT DIE BOOM VERWIJDEREN??!!’ De politie! Slechts met de grootst mogelijke moeite hebben mijn ouders toen weten te voorkomen dat de agenten me geboeid afvoerden en voor verhoor meenamen naar het politiebureau. U begrijpt dat ik hierna nooit meer in een boom ben geklommen. 
Aanleiding was de foto- en videotentoonstelling Nature as artifice. Ik kan iedereen een bezoek aan deze expositie, die nog tot en met 28 september loopt, aanraden. Verwacht hier geen idyllische plaatjes van ongerepte natuur. Nee, centraal staat het kunstmatige, door de mens gemanipuleerde Nederlandse landschap. Een landschap met hoogspanningsmasten, autosnelwegen, polders, rotondes, weilanden, vervuilde bodems en nieuwbouwwijken. Een tot op het bot geordend landschap waarin traditionele schoonheid op veel plaatsen ver te zoeken is, maar dat hoe dan ook fascineert. Stuk voor stuk slagen de achttien landschapsfotografen en videokunstenaars van wie hier werk wordt getoond erin deze fascinatie over te brengen op de bezoeker.
Toch acht ik de kans groter dat zijn keus zou vallen op een van de velden van Wittenhorst. Vanwege de vele reclameborden vermoedelijk niet op het hoofdveld. Ik gok eerder op het diep in de bossen verscholen terrein dat bij intimi ook wel bekendstaat als ‘achterste veld’.
Aan drie zijden ingesloten door hoge bomen die een natuurlijke afrastering vormen, ademt dit een intimiteit die je maar op weinig andere sportparken zult vinden, hoewel ik me kan voorstellen dat sommigen de bomen juist intimiderend vinden. Ik niet, in de tien jaar dat ik voor Wittenhorst uitkwam, speelde ik hier altijd het liefst. Dat de bodem hier wat zompiger was dan op de andere velden, nam ik graag voor lief. Daar stond bovendien tegenover dat de contouren van het veld hier zo nadrukkelijk zichtbaar zijn dat het geven van een dieptepass net iets eenvoudiger is dan op een open veld in een kale vlakte.
Ten slotte: op de naam van het sportpark van Wittenhorst, Ter Horst, valt weinig aan te merken. Mocht er toch ooit iets nieuws moeten komen, dan zou ik het wel weten: De Groene Kathedraal.
