Top 5 - Lelijke Horster parkeerplaatsen voor winkelwagentjes

Wat zou de wereld er mooi uitzien als supermarkten werden gedwongen hun winkelwagentjes inpandig te stallen! Zolang dat niet het geval is, staat niets mij in de weg een top 5 van lelijke Horster parkeerplaatsen voor winkelwagens samen te stellen:

1. Lidl heeft duidelijk geen enkele moeite gedaan de lelijkheid te maskeren:2. Plastic van het ergste soort bij Jan Linders. Bovendien felrood, waardoor de stalling juist nog meer opvalt:3. Het oorspronkelijk beslist niet onaardige Aldipand wordt door deze parkeerplaats alleen maar verder verpest:4. De muurtjes onttrekken de winkelwagens nog enigszins aan het zicht, maar in feite zou alle aandacht op dit pleintje uit moeten gaan naar die prachtige boom: 5. Als al dat groen nu maar de kans krijgt om te blijven groeien, bestaat de kans dat deze stalling ooit op nummer 1 eindigt in mijn top 5 van mooie Horster parkeerplaatsen voor winkelwagens (hoewel dit eigenlijk een contradictio in terminis is):

Klein mysterie 17 – Stortverbod (1)

Kijk het daar nu staan in al zijn lulligheid:De paal is te hoog voor het kleine bordje, dat bovendien op een wat vreemde manier aan de paal is bevestigd. Maar daar gaat het me nu even niet om: ik verwonder me vooral over de tekst:Laat ik nu altijd gedacht hebben dat het overál verboden is vuil en puin te storten. Dit bordje impliceert het tegenovergestelde: je mag overal vuil en puin storten, behalve hier op dit speelterreintje bij de Risseltkapel. Anders zou je zulke bordjes toch op veel meer plaatsen tegenkomen?
Waarom zou nu juist hier wel zo’n bordje staan? Als ik al vuil en puin zou willen storten, zou ik daar beslist een meer anonieme locatie voor uitzoeken. Toch niet op deze plaats, waar iedereen je op de vingers kan kijken? Blijkbaar zijn meer mensen die opvatting toegedaan want de afgelopen weken heb ik hier regelmatig inspecties uitgevoerd en nooit heb ik er enig vuil, laat staan puin, aangetroffen. ‘Zie je wel, dan heeft het bordje toch zijn nut’, zou men tegen kunnen werpen. En dat is me dan weer net iets te gemakkelijk. Er zijn in Horst tal van locaties aan te wijzen waar zo'n bordje niet staat, maar waar evenmin enig vuil, laat staan puin, te vinden is.
Mijn voorstel: verwijder het bewuste bordje eens voor een bepaalde periode en kijk wat er daarna gebeurt. Ontstaat er een vuilnisbelt, dan dient het bordje uiteraard als de wiedeweerga te worden teruggeplaatst en buig ik nederig het hoofd. Blijft het er echter even proper als het nu is, dan verdient het bordje een ereplaats in het Museum voor Overbodige Bordjes. Mocht dat (nog) niet bestaan – wat zonde zou zijn – dan ben ik er van overtuigd dat het ook bij Thijs Houwen in veilige handen is. (Hetgeen mij er weer aan herinnert dat de bewoners van de Julianastraat nog altijd niet zijn overgegaan tot het van de muur schroeven van het voetbalverbodsbordje, zie klein mysterie 7.)

Intermezzo - Straatnaambordreactie

Van een lezer die anoniem wenst te blijven, ontving ik de volgende reactie op de straatnaambordenmysteries (nota bene: de toegevoegde foto's zijn van mij):

'Zoals verwacht mocht worden, bestaat er inderdaad een NEN voor straatnaamborden en wel NEN 1772. Ik heb met mijn ambtelijke blik de door jouw in het spotlicht gezette straatnaamborden vluchtig getoetst aan NEN 1772. Mijn eerste indruk is dat de borden conform deze normen zijn. Aan een toetsing van de plaatsing van de borden durf ik mij niet te wagen, want daarvoor volstaat alleen een visitatie ter plekke. Die wil ik tegen een marktconform tarief wel uitvoeren namens mijn adviesbureau Street Sign Consultancy, dat ik sinds enkele dagen naast mijn ambtelijke bestaan bestier.
Onderstaand citaat over een toelichtende tekst uit het Handboek Nummering en naamgeving van de gemeente Amsterdam d.d. 17 september 2004 wil ik je niet onthouden: "Het aanbrengen van een verklarende tekst op een straatnaambord wordt ontraden. Indien toch een verklarende tekst aan een straatnaam wordt toegevoegd moet deze tekst buiten de witte bies worden geplaatst, zie figuur 6. De verklarende tekst moet zijn uitgevoerd in witte letters op een blauwe ondergrond. Beide dienen niet retro-reflecterend te worden uitgevoerd. De letterhoogte van de verklarende tekst mag niet meer bedragen dan 20 mm."Zou het kunnen dat een consciëntieuze ambtenaar van de gemeente Horst kennis heeft genomen van het handboek van de gemeente Amsterdam en de kwestie van de verklarende tekst heeft voorgelegd aan de gemeentesecretaris, waarna het college van B&W op voorstel van deze heeft besloten voortaan de verklarende tekst achterwege te laten? En dat Dr. Lemmen daarvan het slachtoffer is geworden?'Waarvan akte!

Klein mysterie 16 – Huis aan drie straten

Peter Meijers refereert in zijn reactie op Intermezzo Stoeprantstraten aan het aan drie straten gelegen huis van zijn grootouders. Toevallig waren zijn grootouders ook mijn grootouders, dus mij is dat huis eveneens bekend. De voordeur was gesitueerd aan de Julianastraat (vandaar het adres Julianastraat 49), net als de slaapkamers. Maar de woonkamer lag aan de Prinses Margrietstraat en de badkamer en de volière aan de Westerholtstraat. Vooral opa pronkte met die ligging aan drie straten. Een gelegenheid om er gewag van te maken liet hij zelden passeren. Als het huis ooit een naam had gekregen dan had het ongetwijfeld ‘Huis aan Drie Straten’ geheten.
Maar er was een keerzijde. Behalve een grote kindervriend en een gepassioneerd voetballiefhebber was opa ook iemand die maar wat trots was op zijn tot in de puntjes bijgehouden en aan drie straten gelegen tuin. De tuinliefhebber in hem won het altijd van de kindervriend en voetballiefhebber. Dat betekende dat als er een bal in zijn tuin terechtkwam, hij steevast in woede ontstak. Met een tuin aan drie straten (en een grote schare straatvoetballers – er werd in de jaren zeventig en tachtig heel wat gestraatvoetbald in de toen nog kinderrijke Norbertuswijk) gebeurde dit helaas vrij regelmatig. Overigens was opa behalve kinder-, voetbal- en tuinliefhebber ook nog vogelliefhebber. Dat huis en tuin aan drie straten en dus behoorlijk in het zicht lagen, heeft hem er nooit van kunnen weerhouden tot op hoge leeftijd in het najaar vogels te vangen. Een illegale activiteit die nimmer door de politie is opgemerkt, hoewel ik me niet kan voorstellen dat die takkenbossen op het dak van de bungalow nooit tot enige argwaan hebben geleid.
Laat u trouwens niet op een verkeerd been zetten door deze misschien wat minder vleiende herinneringen aan opa: hij was een geweldige grootvader!

Opa is inmiddels alweer meer dan elf jaar geleden overleden, maar Julianastraat 49 bestaat – zij het in drastisch gewijzigde vorm – nog altijd. En nog altijd ligt dit huis aan drie straten. Wat ik me nu afvraag: zou er één ander huis in Horst te vinden zijn waarvan ditzelfde kan worden gezegd?

Klein mysterie 15 – Zwaluwstraatflats

Met de komst van de Westsingel veranderde ook mijn blik op Horst. Ineens zag ik dingen die ik daarvoor nooit had gezien of kunnen zien. Zoals de diversiteit aan erfafscheidingen aan de achterzijde van de woningen aan de Nieuwstraat. Om nu te zeggen dat die van een grote schoonheid is, gaat me te ver. Toch spreekt die afwisseling mij meer aan dan de uniformiteit iets verderop, maar dat kan ook liggen aan de lelijkheid van de schuttingen. Wat me nog meer opviel nadat ik enkele keren over de Westsingel had gereden, was dat Horst waarachtig wel lelijker gebouwen heeft dan de zes flats (of is ‘appartementenblokken’ een betere omschrijving?) aan de Zwaluwstraat. Zeker na de voltooiing van een rigoureuze renovatie – die dacht ik ongeveer samenviel met de opening van de Westsingel – werd duidelijk dat de Zwaluwstraatflats de vergelijking met andere, meer recente Horster appartementencomplexen glansrijk kunnen doorstaan.Ik citeer even de website van Wonen Horst: ‘De appartementengebouwen zijn voorzien van een nieuwe entree, de balkons zijn aangepast, de dakranden zijn aangepast en alle gevels zijn in frisse kleuren geschilderd. Het resultaat mag er zijn, er wordt weer positief gesproken over de Zwaluwstraat. De gehele omgeving, de appartementen alles ligt er weer stralend bij: de Zwaluwstraat straalt!’Trots en zelfs een beetje overdrijving is in dit geval inderdaad best geoorloofd. Maar met de uitspraak ‘Alles ligt er weer stralend bij: de Zwaluwstraat straalt!’ wordt de werkelijkheid beslist geweld aangedaan. Juister was geweest: ‘De helft ligt er weer stralend bij: de halve Zwaluwstraat straalt!’ Want van de zes appartementengebouwen die de Zwaluwstraat telt, hebben er slechts drie een facelift ondergaan. De andere drie bezitten nog hun oorspronkelijke entree, balkons, dakranden en gevelkleur.Waarom dit verschil? Was het geld op na het opknappen van de eerste drie blokken? Zijn er misschien verschillen in eigendomsverhouding? Of speelt wellicht mee dat de drie niet-gerenoveerde flats wat verder van de Westsingel verwijderd liggen en daarmee minder geschikt zijn om als visitekaartje te fungeren?

Intermezzo - Oranje eengleuvige

Een trouwe lezeres maakte mij attent op deze oranje eengleuvige hangbrievenbus (zie ook klein mysterie 2):Helaas hangt ze niet binnen het gebied dat mijn weblog bestrijkt (de voormalige gemeente Horst), maar nét erbuiten, namelijk in Californië aan de weg van Sevenum naar Grubbenvorst.

Intermezzo – Stoeprantstraten

Een verschijnsel dat je de laatste jaren ’s avonds vanaf een uur of zeven steeds vaker ziet, is dat van (meestal) twee vrouwen die een wandelingetje maken. Af en toe eens een echtpaar, maar overwegend toch vrouwen. Opmerkelijk, want bijvoorbeeld in Italië zijn het vooral mannen (en in mindere mate gezinnen) die ’s avonds een ‘passagiata’ (ommetje) maken. Maar dit laatste terzijde. Wat ik me bij die wandelende Horster vrouwen afvraag, is waarmee hun mannelijke partners zich bezighouden op het moment dat ‘de vrouw’ aan de wandel is. De afwas? De kinderen naar bed brengen? Het onderhouden van hun buitenechtelijke relatie? Er zijn waarachtig wel zinniger vormen van tijdsbesteding te bedenken. Zoals? Stoepranten! Mannen van Horst: zet alle schroom overboord, laat het kind in jezelf weer opbloeien en ga ’s avonds tussen zeven en acht stoepranten! Die afwas kan wel even wachten totdat vrouwlief weer thuis is en de kinderen – en desnoods je buitenechtelijke partner – neem je gewoon mee. Stoeprantvriendelijke straten zijn er nog meer dan voldoende te vinden in Horst en anders moet de gemeente behalve voor pannakooien en skatebanen ook maar voor stoeprantstraten zorgen.Als de Horster mannen eenmaal gehoor hebben gegeven aan deze oproep en het stoepranten weer vast verankerd is in de Horster cultuur, dan neem ik wel contact op met de Unesco. Want zeg nu zelf, wat verdient eerder een vermelding op de Werelderfgoedlijst voor Immaterieel Erfgoed: stoepranten of het Oud-Limburgs Schuttersfeest?

Klein mysterie 14 – Dug-outs

Het gegeven is eigenlijk heel eenvoudig: om reservespelers en begeleiders van een voetbalteam beschutting te bieden tegen de weersomstandigheden bouw je een hokje, dug-out genaamd. Hoffelijkheid gebiedt dat je er niet alleen voor jezelf een bouwt, maar ook voor de tegenstander. Om goed zicht op het spel te hebben, is het praktisch de dug-outs langs de zijlijn te positioneren, zo dicht mogelijk bij de middenlijn. Dan heb je het wel zo’n beetje gehad met de basisvoorwaarden. Maar denk nu vooral niet dat die minimale vereisten leiden tot eenvormigheid in de uitvoering. Juist het tegendeel is het geval. Wie dat niet gelooft, zou ik willen adviseren het werkelijk prachtige boekje van David Bauckham over Engelse dug-outs aan te schaffen (klik vooral ook op 'afbeelding'). Voor 14,95 euro heeft u het binnen een week in huis.
Geïnspireerd door Bauckham besloot ik de Horster dug-outs eens aan een vergelijkend onderzoek te onderwerpen. Veel verwachtte ik er niet van, want Bauckham heeft heel Engeland afgereisd en uiteindelijk de 75 meest fraaie en buitenissige exemplaren in zijn boek opgenomen. Mijn zoektocht beperkte zich slechts tot de sportparken van de zes voetbalclubs van de voormalige gemeente Horst. Toch stelt het resultaat me beslist niet teleur. Dat ik er soms halsbrekende toeren voor uit moest halen – tijdens de zomerstop zijn sportparken veelal onneembare vestingen – had ik graag over voor de goede zaak. Ik ontdekte zes kleine dug-outmysteries die ik graag puntsgewijs even met u door zou willen nemen.

1. De Nederlandse vertaling van het Engelse voltooid deelwoord dug-out luidt ‘uitgegraven’. Zouden de dug-outbouwers zich dat wel realiseren? Alleen in America en Meterik heeft men zich aan die letterlijke betekenis gehouden en is men gedeeltelijk ondergronds gegaan.

2. Een standaard voor de afstand tussen de twee dug-outs bestaat er overduidelijk niet: in Melderslo zit men bijna bij elkaar op de lip, terwijl in Griendtsveen een wel extreem veilige afstand is aangehouden.
3. Evenmin bestaat er overeenstemming over de vraag of de dug-out van de thuisclub links dan wel rechts van de middenlijn hoort te staan.

4. Om optimaal zicht op het veld te hebben, zijn met name voor de dug-outbewoners aan de uiteinden zijraampjes eigenlijk onontbeerlijk. Toch zijn die slechts aanwezig bij America, Meterik en Wittenhorst.
5. Bankjes (America, Hegelsom, Meterik, Wittenhorst), stoelen (Melderslo) of helemaal geen zitgelegenheid (Griendtsveen)?
6. Het zal u ten slotte niet verbazen dat ook het materiaalgebruik per club verschilt.

Intermezzo – Stoeprand/t-klank (met duif)

Sommige voetbalcommentatoren raken in extase bij het geluid van tikkende voetbalschoennoppen op een harde ondergrond. Maar wat dacht u van het geluid van een bal die tegen een stoeprand weerkaatst (met bovendien als achtergrondgeluid een koerende duif)?

Klein mysterie 13 – Rollerpaal

Mijn vader hield van palen in het landschap. Hij kon genieten van een plompverloren paal in een open gebied of een perceel met bonenstaken (liefst zonder bonen). Waarschijnlijk heb ik deze afwijking van hem geërfd, anders was deze paal – aan de Ericaweg in Griendtsveen –me beslist niet opgevallen. Niet dat ik er veel aandacht aan schonk toen ik er enkele dagen geleden aan voorbijkwam. ‘Een gewone paal, weliswaar op een mooie locatie, maar niet interessant voor mijn weblog, dus snel verder’, waren mijn eerste gedachten. Al snel had ik er spijt van dat ik niet toch een paar foto’s had gemaakt. Je kunt immers nooit weten, zelfs in het kleinste detail schuilt soms een mysterie. Toen ik gisteren opnieuw in de buurt was, besloot ik daarom voor alle zekerheid toch maar eens een nadere blik op de paal te werpen. En inderdaad: kassa! Want dit is niet zomaar een paal, nee, dit is een heuse rollerpaal! Die wetenschap ontleen ik aan het op de paal bevestigde toelichtingsbordje:Mysterie opgelost, zou je zeggen. Toch niet helemaal: hoe ging dat om de bocht trekken precies in zijn werk? Kon de turfschuit dan niet op eigen kracht de bocht om? Stonden er ook palen langs rechte stukken kanaal?
Thuisgekomen besloot ik eens te googelen. Hoewel ‘rollerpaal’ slechts 36 resultaten oplevert, wordt meteen duidelijk dat ‘rolpaal’ een meer gangbare benaming is voor dit object. Als je dat eenmaal weet, gaat er een hele wereld voor je open. Het begrip blijkt voor te komen in de Van Dale (‘draaipaal bij bochten van kanalen, op een havenhoofd, waarlangs de treklijn van schepen kan gaan’),Wikipedia heeft er een lemma aan gewijd en dankzij Google vind je zelfs enkele afbeeldingen van andere rolpalen. Inderdaad ‘enkele’, want veel rol(ler)palen blijken er niet meer te zijn. Des te beter dat de Griendtsveense rollerpaal door de gemeente Horst aan de Maas in ere wordt gehouden en zelfs onderdeel is van een cultuurhistorische wandeling door het dorp.

Conclusie: na het mysterie van de eengleuvige rode hangbrievenbus heb ik nu een tweede klein mysterie ontrafeld. Knap van mezelf, maar al te vaak moet dat nu eigenlijk ook weer niet gebeuren. Om met Rowwen Hèze te spreken: je moet niet alles met de waarheid willen verpesten.

Klein mysterie 12 – Rotondes Westsingel

De kleine mysteries die tot dusverre aan de orde zijn geweest, kenmerkten zich door een zekere luchtigheid. Geen zaken waar normale mensen hele nachten van wakker liggen. Verwondering en een enkele keer irritatie over de soms vreemde gang der dingen voerden de boventoon. Maar vandaag is het allemaal anders. Vandaag wil ik eens een probleem aansnijden waar ik écht mee zit. Een kwestie van ben-ik-nu-zo-slim-en-jullie-zo-dom óf ben-ik-nu-zo-dom-en-jullie-zo-slim (© Louis van Gaal)? Dus ben gewaarschuwd: luchtigheid is voor even ver te zoeken.
Verschillende mensen hebben me de afgelopen weken geadviseerd om eens een stukje te wijden aan de Horster rotondes. Ze doelden daarbij op de voorrangsregels voor fietsers. Inderdaad is het raadselachtig waarom fietsers meestal géén voorrang hebben bij Horster rotondes waar zich een vrij liggend fietspad bevindt (de twee rotondes op de Venloseweg
en die bij de kruising Stationsstraat-Westsingel) en soms wél (Meterikseweg-Venrayseweg). In bijvoorbeeld Venlo en Venray hebben fietsers bij mijn weten in dit soort gevallen áltijd voorrang. Ik zou dit echter geen klein, maar een heel groot mysterie willen noemen. Daarom laat ik het hier verder buiten beschouwing.
Waar het mij om gaat, zijn de twee Horster rotondes met een door stippellijnen gemarkeerde fietsstrook: Westsingel-Meteriksewegen Westsingel-Americaanseweg.Daar hangen acht van deze bordjes:Dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over, fietsers hebben hier voorrang. Maar is dat nu wel werkelijk zo? Hebben fietsers hier te allen tijde voorrang? Hebben ze dus ook al voorrang als ze de rotonde naderen? Met andere woorden: moet een auto die zich op de rotonde bevindt voorrang verlenen aan een fietser die de rotonde nadert? Of krijgen fietsers (zoals elke verkeersdeelnemer) pas voorrang als ze zich al op de rotonde bevinden en moeten ze bij het naderen van de rotonde voorrang verlenen aan het verkeer dat zich al op de rotonde ophoudt? Ik denk eerlijk gezegd het laatste, de haaientanden – óók op de fietsstrook – lijken daar ook op te wijzen. Daarbij moet ik onmiddellijk aantekenen dat het al meer dan dertig jaar geleden is sinds ik mijn verkeersdiploma haalde en bijna twintig jaar sinds ik slaagde voor mijn rijbewijs – rotondes waren toen nog een onbekend fenomeen in Horst.

De bewuste bordjes zijn ongetwijfeld bedoeld om duidelijkheid te scheppen, maar bij mij bewerkstelligen ze juist het tegenovergestelde: ze zaaien slechts verwarring. Zou iemand mij nu eens kunnen vertellen hoe het precies zit? Tot nader order neem ik maar gewoon het zekere voor het onzekere: als automobilist stop ik voor elke fietser en als fietser voor elke automobilist.

Klein mysterie 11 – O, stoeprand/t waar ben je gebleven?

Het blijkt niet echt uit de reacties onderaan mijn berichten, maar ik ontvang veel respons op mijn weblog. Aanmoedigingen, complimenten, een enkele licht kritische noot en vooral veel tips en suggesties voor verdere kleine mysteries. Ik aanvaard al die tips en suggesties in dankbaarheid. Helaas zijn ze niet allemaal bruikbaar, maar deze, die ik ontving van Richard Derix, zeker wel: ‘Ik heb ook regelmatig kleine mysteries/opvallende dingetjes. De eerste die me meteen te binnen schiet, is de variëteit in stoepranden. Vroeger had je die lekkere degelijke stoeprand. Jarenlang bij ons in de Westerholtstraat voor de deur stoepranden gedaan met mijn broers Egbert en Govert.Blind gooien was tien punten, over de kop vijf en als je hem dan weer opving dubbele punten. Ook een potje straatvoetbal zonder die oude stoeprand is toch ondenkbaar, een een-tweetje met de stoep was altijd prijs ... En tegenwoordig heb je de gekste stoepranden, maar weinig die hoog genoeg zijn voor het oud-Hollandse spel. Een paar weken geleden, bij ons in de van Blitterswijckstraat, ging een vader met zijn zoontje (ik zal de namen niet noemen) stoepranden (stoepranten zeiden we vroeger...), het zag er niet uit tegen zo'n 3,56 cm hoge rand. Triest ...’
Hoe treffend! Bij iedereen die in de jaren zestig, zeventig en misschien ook nog wel tachtig in bijvoorbeeld de Norbertusparochie of de Vogelbuurt (ik verdom het om Mussenbuurt te zeggen) is opgegroeid, moeten de woorden van Richard een belletje doen rinkelen. Zelf heb ik ook hele zomervakanties stoeprantend (inderdaad met een t) doorgebracht – totdat we verhuisden naar de stoeprandloze Meterikseweg.En nu? Werkelijk niemand zie je nog stoepranten. Nee, nu lieg ik: uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat toen onlangs tijdens het Powermanevenement de Loevestraat was afgesloten daar een Horster wethouder (ik zal zijn naam niet noemen) al stoeprantend met zijn echtgenote is gesignaleerd! Maar verder? Niemand! Oorzaken voor het teloorgaan van dit fenomeen zijn gemakkelijk aan te wijzen: meer trottoirloze straten, veel drukker autoverkeer, meer overbezorgde ouders en een overmaat aan geparkeerde auto’s. Maar ook in straten mét trottoirs en zónder druk autoverkeer, overbezorgde ouders en een overmaat aan geparkeerde auto’s zie je niemand meer stoepranten. Een klein mysterie! Zoals ook uit de foto's blijkt, waren Richard en Egbert op mijn verzoek graag bereid nog één keer te stoepranten in de Westerholtstraat. Als toegift nog twee korte videoclips waarop de gebroeders hun kunsten vertonen: