Top 5 – Horster boodschapervaringen

Boodschappen doen blijft een van de hoogtepunten uit het menselijk bestaan. De Horst-sweet-Horst top 5 van Horster boodschapervaringen van het afgelopen jaar (die Facebooklezers mogelijk soms bekend zal voorkomen):

5. 27 november 2014

Zolang Lidl zijn beloftes niet nakomt (‘Drie in de rij – kassa erbij’), crosst Horst-sweet-Horst bij bezoekjes aan het plaatselijke filiaal voor straf met een Plus-winkelkarretje door de winkel. #volkomennuttelozedaadvanverzetmaarjemoettochwat

4. 14 december 2013

Bij de HEMA. Eén lange rij voor twee geopende kassa’s. Mooi systeem: iedereen op z’n beurt, in de verkeerde rij staan is er hier niet bij. Toch is er altijd wel een 60+-vrouw die de zaak verziekt. Meestal wordt onwetendheid geacteerd (‘Oh, gaat dat hier zo?’). De 60+-vrouw van vanmorgen deed het anders. Aangesproken op haar voorkruipgedrag – niet door mij, daarvoor ontbeer ik de benodigde assertiviteit – koos ze frontaal de aanval: ‘Waarom achter in de rij aansluiten als hiervoor ook plaats is?’

3. 28 november 2013

‘Ik zie ál blie daat ik af en toe nao dörrep kán schoddere’, zei de ene bejaarde vrouw tegen de andere in de rij wachtenden voor de kassa van de plaatselijke HEMA. Mijn dag kon niet meer stuk. Schoddere. Ik geloof niet dat ik het woord ooit eerder had gehoord, maar uit de context viel onmiddellijk op te maken wat het betekent. Het kan bijna niet anders of er bestaat ook een zelfstandig naamwoord dat ervan is afgeleid. ‘Kiek, doa lüept daat vrommes wer. Daat is meej toch en schodder.’ Machtig.

2. 17 juli 2014

‘Twee kilo graag.’

‘Hebt u geen bakjes bij u?’
‘Bakjes? Nee.’
‘Nou, nou.’
‘Mevrouw, ik héb helemaal geen bakjes.’
‘Ja, ja …’
‘…’

(Waarom bedenk ik, sukkel, me dan altijd pas tien minuten later dat ik na dat ‘Ja, ja …’ had moeten zeggen: ‘Weet u wat u doet, mevrouw? Stop die bessen maar lekker in uw reet. En duw die bakjes d’r maar achteraan. En dit is na al die jaren en na al die honderden kilo’s de laatste keer dat u me hier hebt gezien.’)

1. 4 december 2014

Vaker dan strikt gezien noodzakelijk verkeert Horst-sweet-Horst dezer dagen bij het plaatselijke filiaal van Action. Dat wordt momenteel namelijk vooral bevolkt door bloeddorstigen van het type ‘mocht er godbetert een ellendeling in deze winkel rondlopen die het gore lef heeft voor te kruipen dan verslind ik ’m. Met huid en haar. Nu. Hier.’ Gelukkig is er altijd wel een dombo die de dreigende sfeer niet aanvoelt en het erop waagt. Waarop de roedel hyena’s zijn weerloze prooi bespringt en zijn bloederige werk doet. Ramptoeristisch gezien bevredigd maar desondanks een tikkeltje beschaamd gaat Horst-sweet-Horst vervolgens zijns weegs.

Top 5 – Met Anthony Wijnen bekeken en besproken stedenbouwkundige situaties in Horst-centrum

Mijn recente tochtje met verkeerskundige Jeroen Smedts langs een aantal Horster verkeerssituaties (klik hier) beviel me zo goed en leidde tot zoveel nieuwe inzichten, dat ik vorig weekend op herhaling ben gegaan. Niet opnieuw met Jeroen, niet opnieuw met een verkeersdeskundige, maar ditmaal met een planoloog en stedenbouwkundige: Anthony Wijnen, Horstenaar van geboorte, woonachtig in Hegelsom, opgeleid aan de Academie van Bouwkunst te Rotterdam, werkzaam bij de gemeente Uden. Bijna vier uur zwierven we vorige week zaterdag door het centrum van Horst. Veel gezien, veel geleerd. Onmogelijk samen te vatten in een paar honderd woorden. Toch een poging, en wel in een Horst-sweet-Horst top 5 van met Anthony Wijnen bekeken en besproken stedenbouwkundige situaties in Horst-centrum. Komt-ie:

5. Je kunt er dezer dagen niet omheen, wij dus ook niet: het Sint-Lambertusplein.

Anthony is er globaal gezien wel over te spreken. Het verdwijnen van de kiosk, enkele jaren geleden alweer, was een zegen, de verdwenen auto’s eveneens en dat de bomenrij aan de noordzijde niet langer evenwijdig loopt met de bebouwing, is een hele verbetering. Minpuntjes: de doeltjes (‘Als je toch iets wil, leg er dan een bal neer’), het bestratingspatroon en de bomenrij aan de kerkzijde, die van Anthony best een paar meter noordwaarts had mogen opschuiven. Verder lijken de plaats van de bomen en de verlichting niet op elkaar afgestemd.

4. Waar ik veelal geneigd ben bouwwerken afzonderlijk te beoordelen, heeft Anthony een bredere blik: past een gebouw in zijn omgeving of verstoort het het straatbeeld? Is er harmonie of oogt het als een samengeraapt zooitje? Op die manier kijkend naar gebouw Mooren is de conclusie onvermijdelijk dat het disharmonieert met zijn omgeving. Een fantastisch gebouw (vindt ook Anthony), maar op de verkeerde plaats geland.

3. Een recenter voorbeeld van een ontbrekende relatie met de omgeving waar Anthony me op wees, is de achterzijde van de nieuwgebouwde appartementen aan het Cuppenpedje:

Hoe het ook kan, is aan de voorzijde, de Hoofdstraatzijde, van diezelfde appartementen te zien: de nieuwbouw draagt bij aan het harmonische straatbeeld, van verstoring is hier geen sprake.

Al ligt het er ook aan vanuit welk standpunt je ernaar kijkt, merkte ik toen ik er later terugkeerde om foto’s te maken.

2. Anthony maakte me voorts duidelijk dat stedenbouwkundigen vaak op zoek zijn naar breuklijnen: plekken waar zaken met de rug ten opzichte van elkaar staan of waar de ene zone ineens overgaat in een andere. Die plekken markeren ontwikkelingen in een kern. Een mooi voorbeeld daarvan is te vinden aan de Hoofdstraat. Hoofdstraat, het woord zegt het al. En toch staat daar een woon-winkelcomplex dat z’n kont naar de straat heeft gekeerd en is georiënteerd op de achterliggende parkeerplaats.

1. Ook De Librije ontbeert samenhang met de omgeving, vindt Anthony. Het complex verstoort ook nog eens de hiërarchie: het stelt het naastgelegen gemeentehuis – wat hiërarchisch gezien toch boven alle andere gebouwen zou moeten uitsteken – bijna letterlijk in de schaduw.

Met de architectonische vormgeving op zichzelf is in zijn ogen dan weer niet zo heel veel mis. Hij is het met me eens dat een plat dak passender was geweest, maar platte daken zijn om de een of andere reden uit den boze in Horst (de beruchte ‘Horster maat’). Met mij verbaast hij zich er ook over dat de bibliotheek zo weinig zichtbaar is als gebruiker van het gebouw. En waarom wordt dat bordes niet benut?

 

Vat het voorgaande overigens niet te negatief op. Anthony: ‘Ik wil benadrukken dat ik waardering heb voor de inzet van gemeente en andere partijen voor het centrum. Er zit veel meer energie in dan een jaar of tien, vijftien geleden. Maar het kan denk ik ook geen kwaad om uit pure betrokkenheid vragen te blijven stellen.’

Intermezzo – Coördinaten

Altijd als je denkt dat je nu wel zo’n beetje alles hebt gezien in Horst ligt er weer een verrassing voor je klaar. Zo belandden Anthony Wijnen en ik vorige week zaterdag tijdens onze dorpswandeling (klik hier) in de Wervelstraat.

Daar ligt Hof van Horst, een in 2002 in gebruik genomen appartementencomplex, gebouwd op het perceel van de voormalige MAVO. Hof van Horst vormt het levende bewijs dat Horster appartementencomplexen niet per se steriel en karakterloos hoeven te zijn. Goed, die op die grijze pilaren rustende balkons hadden misschien wel wat subtieler gekund en dat binnenplein had wat mij betreft best iets minder rood en versteend mogen zijn, maar je moet niet op alle slakken zout leggen: im groβen Ganzen is Hof van Horst een geslaagd voorbeeld van vernieuwbouw.

Tot zover niets nieuws onder de zon. Waar ’m dan de verrassing in zat? In de onder het binnenplein gesitueerde parkeergarage. Die vormt het levende bewijs dat met enige creativiteit en met minimale middelen zelfs een parkeergarage een ruimte kan worden waar iets te beleven valt.

Onmiddellijk na binnenkomst viel ons oog op verspreid over de hele parkeergarage (parkeerkelder is misschien een beter woord) op de muren aangebrachte cijfers. Hoe? Wat? Waarom? Waartoe? De mevrouw die zojuist haar auto heeft geparkeerd, maar eens aangesproken.

‘We verbazen ons over die cijfers, weet u misschien wat die te betekenen hebben?’

‘Nou, daarvoor moeten jullie bij mijn man zijn, toevallig is hij de bedenker. Hij is er nu even niet, maar bel ’m vanavond gerust.’

Zo gezegd, zo gedaan. Cees van der Ploeg blijkt enkele uren later graag bereid het mysterie van de cijfers uit de doeken te doen. ‘De parkeergarage was lang zoals parkeergarages zijn: van beton, lelijk, donker en smerig. Dat moest veranderen, vonden we als bewoners. Door haar te witten kreeg ze meteen een heel andere uitstraling. Ik bedacht vervolgens dat het misschien wel leuk zou zijn om elke parkeerplaats te markeren. Je kunt dat op tal van manieren doen, maar ik kwam op een gegeven moment op het idee boven elke parkeerplaats de exacte geografische coördinaten op de muur aan te brengen. Niet in allerlei opwindende kleuren, nee, in de kleuren die ook terugkomen in de appartementen.

Sommige coördinaten staan recht, anderen hangen uit het lood. Voor de afwisseling, maar ook om de associatie met een kompasnaald op te roepen. Links bij de ingang van de garage staan de totale coördinaten van Hof van Horst.

Met behulp van internet heb je die coördinaten zo gevonden. Of het moeite kostte de medebewoners te overtuigen? Nee hoor, de Vereniging van Eigenaren was meteen akkoord, al vond één man het maar schandalig. Ach, lig ik niet wakker van. Je moet het zien als een aardigheidje, meer niet. Ik ben ook geen kunstenaar of zo.’ 

Het mag zo zijn dat Cees geen kunstenaar is, de beschildering van de parkeergarage vormt het levende bewijs dat ook niet-kunstenaars kunstwerken kunnen maken. En wat voor kunstwerken. 

Klein mysterie 610 – Kloosterhof (1)

Om met dominee Gremdaat te spreken: ‘De uitdrukking “Dat is een gebed zonder einde”, kent u die?’ Volgens mijn editie van Van Dale betekent deze zegswijze ‘daar schijnt maar geen einde aan te komen’. Als dit ergens op van toepassing is, dan wel op de Kloosterhofbeloften. Minstens tweemaal per jaar krijgen we een worst voorgehouden als het om het verouderde Horster winkelcentrum Kloosterhof gaat. En dat al vijf jaar lang.

Kloosterhof zou van de aardbodem verdwijnen heette het altijd. Een walhalla zou ervoor in de plaats komen. Een willekeurige greep uit de beloften: een gebouw van twee bouwlagen met spitse kap. Een winkelstraat ‘met zijstraatjes en een passende uitstraling’. Zeven koopwoningen ‘in het middensegment’, allemaal met een daktuin van tien meter diep. Een parkeergarage. Een parkeerkelder. Een parkeerplaats op het dak van de nieuwe locatie van supermarkt Jan Linders. Kortom, een investering in kwaliteit, ‘in de lijn van de zogenoemde Horster maat maar niet te bescheiden’. Allemaal beloften afkomstig uit de koker van eigenaar Suyderland Venrode, naar eigen zeggen bewaker ‘van de performance van de Kloosterhof’. Stuk voor stuk loze beloften, bleek toen Suyderland precies een jaar geleden bekendmaakte af te zien van sloop en nieuwbouw van Kloosterhof. Daarmee kwam een einde aan de wilde plannen – niet aan de loze beloften. De vette worsten die Suyderland ons jarenlang voorhield zijn weliswaar verschrompeld tot miezerige worstjes, maar worst is worst.

In december vorig jaar heette het dat Kloosterhof een ‘grondige renovatie’ zou ondergaan. Directeur Marc Janssen van Suyderland Venrode verklaarde tegenover Dagblad De Limburger dat de werkzaamheden medio 2014 zouden beginnen, dat Jan Linders in maart 2015 voor een half jaar naar de Mèrthal zou verkassen en dat het vernieuwde Kloosterhof eind 2015 zijn deuren zou openen.

In elk geval één loze belofte, zo werd begin juni duidelijk uit een stukje in Dagblad De Limburger. De bouw zou namelijk niet medio 2014 beginnen, maar wel vóór Kerstmis, aldus Marc Janssen. Nee, dit betekende geen verdere vertraging: oplevering eind 2015 was nog altijd haalbaar. En de precieze invulling van het complex zou binnen twee maanden naar buiten komen.  

Inmiddels is het kort voor Kerstmis. In het hele centrum van Horst wordt geboord, getimmerd, gemetseld, gebouwd, verbouwd en wat al niet meer. Met uitzondering van Kloosterhof. Daar moeten de eerste boor en hamer nog worden gesignaleerd. Over de precieze invulling van het complex is sinds begin juni niets meer vernomen.

Dit vraagt om nieuwe loze beloften. Kom op Marc, bouw voort op die mooie traditie en houd ons een nieuwe worst voor, al is het maar een Bifi waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum meer dan een jaar is verstreken. Horst rekent op je! Kunnen we het jaar tenminste schaterlachend afsluiten.

Intermezzo – Thijs Coppus

Het kan u onmogelijk zijn ontgaan: Thijs Coppus, fractievoorzitter van de SP, stopt als gemeenteraadslid. Hij kan z’n baan als medewerker van de Tweede Kamerfractie van de SP niet langer combineren met het raadslidmaatschap. ‘Had-ie zich eerder moeten bedenken: kiezersbedrog’, roepen sommigen. ‘Een beetje naïef’, noemde-ie het zelf tegenover omroep Reindonk. Misschien een beetje van beide?

Maar dit geheel terzijde. Waar het echt om gaat, is dat Horst aan de Maas in Thijs Coppus een raadslid verliest van een kaliber dat hier slechts heel dun is gezaaid. En nee, dat oordeel is niet ingegeven door de omstandigheid dat ik het vaker eens dan oneens met ’m was (zo ben ik het veel vaker oneens dan eens met Eric Beurskens en vind ik ’m desondanks een goed raadslid). Wat maakte Thijs dan tot een raadslid dat er bovenuitstak? Het feit dat hij met verve dát deed waartoe gemeenteraadsleden – oppositie én coalitie – naar mijn oordeel bij uitstek op aarde zijn: het controleren van de macht. Soms vriendelijk, vaker hinderlijk, af en toe drammerig, af en toe irritant. Altijd in begrijpelijke taal. Vasthoudend en op basis van argumenten. Ad rem en sterk in de discussie. De dossiers tot op de komma in z’n hoofd.

En toch, en toch werd-ie nooit helemaal serieus genomen. Want ach, ook zonder SP kwam het college wel aan z’n meerderheid. En de SP was immers altijd tegen? Het rare is dat-ie dat onzinnige verwijt (waarom zou een partij niet tegen mogen zijn als ze vindt dat ze tegen moet zijn?) op een gegeven moment nog serieus leek te gaan nemen ook. Kwam-ie met cijfers aanzetten waaruit bleek dat de SP ook vaak vóór stemde. Hadden ze ’m precies waar ze ’m hebben wilden: in de verdediging.

Floriade, bibliotheek, Nieuw Gemengd Bedrijf, zwembadonderzoek. Zomaar wat Horster hot items van de afgelopen jaren. Hoeveel raadsleden en bestuurders zullen er niet zijn die als je ze diep, héél diep in hun hart kijkt, zullen zeggen: ‘Hadden we toch maar naar Thijs geluisterd’?

Met het tonen van emoties schijn je als politicus zuinig te moeten zijn. Als dat inderdaad zo is (ik weet het zo net nog niet) voldeed Thijs op dit punt niet aan de norm. Emoties waren bij hem juist zelden afwezig. Voor z’n grote tegenstrever Leon Litjens gold hetzelfde. Gingen beide heren met elkaar in debat, dan was dat steevast aanleiding om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Mooie tijden!

Of Thijs nou zo’n groot tacticus was, vraag ik me af. Met wat meer geven en nemen had-ie wellicht grotere successen kunnen boeken. Dat zou wel hebben geïmpliceerd dat-ie zo nu en dan z’n principes had moeten verloochenen en dat was een brug te ver. Wat mij – lid van geen enkele partij – wel eens tegen de borst stuitte was dat eeuwige gevit op de PvdA (die er zelf trouwens ook wat van kan). Linkse partijen zouden elkaars bondgenoten moeten zijn en elkaar niet moeten afvallen, maar hier zit m’n eigen naïviteit me waarschijnlijk in de weg. Thijs zou ongetwijfeld zeggen: ‘Noem jij de PvdA dan links?’

Natuurlijk vergaat de wereld niet nu Horst aan de Maas het zonder Thijs moet stellen. Anthony van Baal, z’n opvolger als fractievoorzitter, is niet de scherpslijper die Thijs was. Misschien leidt dat wel tot een grotere acceptatie van de SP bij andere partijen. En misschien – de wonderen zijn immers de wereld nog niet uit – leidt dit er wel toe dat de SP ooit pluchewaardig wordt bevonden door de anderen. Mocht dat moment zich aandienen, dan ken ik nog wel een geschikte wethouderskandidaat.

Ingezonden – Hôrster Hundje test

Jan Duijf heeft de smaak te pakken: Horst-sweet-Horst ontving opnieuw een ingezonden bijdrage van hem, opnieuw over het Hôrster hundje:

HÔRSTER HUNDJE TEST

Beelden spreken voor zich?

De vorige week gaf ik er blijk van niet gelukkig te zijn met de tekst over en het beeld van het meest markante en  bekendste Hondje uit de Horster geschiedenis. Ik ben benieuwd aan welk exemplaar u, en waarom, de voorkeur geeft?

‘Hedde dôrs?

Dá godde noar Hôrs:

doa stiët en Hundje

dát pist ow in ut mundje.’

  

Jan Duijf 

Kloosterstraat Horst

Intermezzo – A73 (2)

Zondag 14 december 2014, 15.09 uur, Dijkerheideweg, brug Witveld over A73 (klik op pijltje, afspelen met geluid aan):

Top 5 – Horster spullen die in aanmerking komen voor de Minimalism Game

NRC Handelsblad bevatte zaterdag een interessant artikel over een mij voorheen onbekend fenomeen: de Minimalism Game. In 2010 bedacht door twee rijke en succesvolle Amerikanen die, aldus de NRC, ‘merkten dat méér bezit niet leidt tot méér geluk, maar tot benauwdheid en belasting’. Ze besloten hun bezit te minimaliseren, met als gevolg dat een van hen nog slechts 228 spullen heeft. Bedoeling van de Minimalism Game is een maand lang spullen weg te doen: van één op de eerste dag tot uiteindelijk 31 op de 31e dag. Aan het eind van de maand ben je daardoor vijfhonderd dingen lichter. De spullen mag je verkopen, weggeven of bij het vuilnis zetten.

Zo vlak na Sinterklaas ontbreekt mij zelf nog even de moed om met de Minimalism Game te beginnen, maar dat hoeft u natuurlijk nergens van te weerhouden. Wat ik me nog wel bedacht: het concept van de Minimalism Game kan ook moeiteloos worden toegepast op grotere entiteiten. Zoals gemeenten. Welke vijfhonderd spullen kan bijvoorbeeld de gemeente Horst aan de Maas missen als kiespijn? Ik heb de afgelopen dagen mijn ogen eens goed de kost gegeven. Dat heeft geresulteerd in een Horst-sweet-Horst top 5 van Horster spullen die in aanmerking komen voor de Minimalism Game. Komt-ie:       

5. ophaalbrug Griendtsveen

Griendtsveen telt nog geen zeshonderd inwoners – Venlo meer dan honderdduizend. Griendtsveen heeft een handvol kanaalbruggen – Venlo drie Maasbruggen. Zou het dan niet van een enorme generositeit getuigen als Horst aan de Maas Venlo zou verblijden met een Griendtsveense brug?

4. Sint-Lambertuskerk, Swolgen

Misschien moesten we maar eens af van de gedachte dat elke kern een eigen kerk dient te hebben. Staan daar een beetje ruimte in te nemen, maar bezoekers worden er zelden of nooit gesignaleerd. Rentabiliteit van nul komma nul. Voer die Swolgense Sint-Lambertuskerk met een dieplader af naar de Filippijnse binnenlanden en eeuwige dankbaarheid zal ons ten deel vallen (en Koos van Zomeren kan weer rustig slapen). 

3. waterpomp Sint-Lambertusplein

Vorige week berichtte Hallo Horst aan de Maas dat de waterpomp die tot voor kort het Sint-Lambertusplein sierde een plaats krijgt op het Wilhelminaplein. Niet doen! Het Wilhelminaplein is al vol genoeg en twee van die neppers is echt teveel van het goede. 

Zadel Biggekerke, Dreumel of Oude Zeug toch lekker op met die Lambertuspleinpomp. Je zult zien dat ze niet durven weigeren en zelfs vereerd zijn.

2. fontein, Sint-Lambertusplein

Op 30 november werd op het Sint-Lambertusplein een goudgeld kostende fontein in gebruik genomen. Twee dagen later sijpelde het bericht door dat de fontein in de maanden december, januari en februari buiten dienst is ‘vanwege de vorstperiode’ (alsof het hier ooit nog vriest). Waarom dat ding dan niet meteen met Europese subsidie een enkele reis bezorgen naar een noodlijdend Zuid-Europees land, zeg Griekenland?

1. Sevenum

De gemeente Horst aan de Maas bestaat uit liefst zestien kernen. Veel andere gemeenten moeten het met minder doen. Peel en Maas bijvoorbeeld. Dat telt slechts elf kernen. Ligt het dan niet voor de hand Sevenum te verpatsen aan Peel en Maas? Horst aan de Maas heeft dan het nog altijd aanzienlijke aantal van vijftien kernen over en is bovendien verlost van duizenden CDA-stemmers – ook een zegen.

Als u nu die andere 495 overbodige Horster spullen aandraagt, ziet Horst aan de Maas er over een maand een stuk aantrekkelijker uit.

Ingezonden – Hôrster hundje verramzaveld

Horst-sweet-Horst ontving eindelijk weer eens een ingezonden bijdrage. Van Jan Duijf (ja, die uit de Kloosterstraat in Horst). Komt-ze:

HÔRSTER HUNDJE VERRAMZAVELD

Een poeslieve jachthond

Het is een uitmuntend idee om het iconische Horster Hondje in een tastbaar beeld om te zetten en het te plaatsen op het prachtig vernieuwde Lambertusplein.

Waarom zit dat hondje? Iets klopt hier niet.

Mijn moeder is de versjesexpert in de familie. Ik bel haar: ‘Mam hoe gaat het versje over als je dorst hebt en Horst?’ Mijn moeder antwoordt:

‘Hedde dôrs?

Dá godde noar Hôrs:

doa stiët en Hundje

dát pist ow in ut mundje.’

De conclusie moet dan ook zijn dat de onnatuurlijke, zittende plashouding van het hondje op het plein totaal geen recht doet aan de, in de volksmond gebruikelijke, traditionele versinhoud. Een schitterend eigen Horster rijmpje wordt zo genadeloos om zeep geholpen.

De taalongevoeligheid wordt nog verder op de spits gedreven: het op het monument ‘vergeten’ Dá in regel 2, waarvan de klank als beginrijm terug komt in dát van de laatste regel, draagt sterk bij aan het ritme van het rijmpje.  Klank en ritme zorgen voor het kunnen onthouden van de tekst. Daarom overleeft een vers generaties.

De verantwoordelijken voor het ‘monumentje’, geven blijk elk gevoel te missen voor het karakter van het vers, en de aard van het Hôrster Hundje zelf. Het rijmpje is namelijk dubbelzinnig op te vatten: je wordt quasi gastvrij uitgenodigd om in Horst je dorst te gaan lessen, maar je komt op het Lambertusplein van een koude kermis thuis: je wordt in je muil gepist door een beest.

Dat dier is dus op zijn minst ondeugend, zeker stout en misschien wel kwaadwillend. Het  beeld van een straatjoekel met een brutale, kekke uitstraling verrijst. Niets van dat potentieel interessante karakter en mogelijke spanning komt in het huidige beeld van de hond terug. Nee, Horst wordt afgescheept met het ‘monument’ van een zittende, anonieme, oersaaie, aaibare en poeslieve jachthond. En die interactieve knuffel heeft niets van doen met een dierbaar Horster icoon.

De smaak van de middenstand waart rond over de Horster pleinen.  De gemeenteraad slaapt.

Jan Duijf

Kloosterstraat Horst

Top 5 – Horster blinde muren die schreeuwen om graffiti

Zo’n bezoekje aan Wuppertal, drie weken geleden, drukt je weer eens met de neus op de trieste feiten. En die zijn dat Horst aan de Maas gebukt gaat onder een schreeuwend gebrek aan graffiti. Graffiti kunnen je tot nadenken stemmen, graffiti kunnen je het bloed onder de nagels vandaan halen, graffiti kunnen je ontroeren, graffiti kunnen je irriteren, graffiti kunnen je aan het lachen krijgen, graffiti kunnen werelden voor je openen.

Kortom, graffiti zijn een onderdeel van de openbare ruimte, van ons leven, dat we moeten koesteren en waar nodig stimuleren. Vind ik dan alle graffiti mooi? Nee, integendeel, ik zou slechts een klein percentage graffiti als ‘mooi’ willen kwalificeren. Zoals ik ook slechts een klein percentage van de muziek, beeldende kunst, architectuur of literatuur als ‘mooi’ zou willen kwalificeren. Maar voor de zoveelste keer: mooi of lelijk doet er niet toe. Wat er dan wel toe doet? Nou, onder meer dat wat ik in de derde zin van dit stukje heb opgesomd.

Waar het aan ligt dat Horst aan de Maas zo karig is bedeeld qua graffiti? Geen idee. Het kan net zo goed de spreekwoordelijke gezagsgetrouwheid van de (Noord-)Limburger zijn als de afkeer van alles dat niet netjes is die hele volksstammen hier met de paplepel krijgen ingegoten. Of is het de eveneens wijdverbreide zuipcultuur die tot lethargie leidt? Waar het in elk geval niet aan kan liggen, is een gebrek aan geschikte locaties. Het stikt hier van de plekken waar een fraaie schildering, een belangwekkende mededeling, een grappige tekening, een cryptische tekst of een schunnig tafereeltje absoluut niet zou misstaan.

Eerder (klik hier) heb ik al eens geprobeerd de Horster graffiticultuur een duwtje in de juiste richting te geven met de mededeling dat initiatiefnemers in dezen altijd bij Horst-sweet-Horst kunnen aankloppen voor een bijdrage in de gemaakte onkosten. Dat aanbod blijft onverminderd van kracht, maar met de publicatie van de Horst-sweet-Horst top 5 van Horster blinde muren die schreeuwen om graffiti wil ik een nieuwe kans wagen potentiële Horster spuitgasten tot daden aan te zetten. Komt-ie:

5. naamloos verbindingspaadje tussen Venrayseweg en Gebroeders van Doornelaan:

Geringe betrappingskans, groot bereik bij Dendronleerlingen en hàckeyers.

4. Rode Kruisplein:

De zoveelste doodsaaie Horster parkeerplaats met de zoveelste doodsaaie blinde muur. Peper in de reet, dát is wat deze parkeerplaatsen nodig hebben.

3. Westsingel:

Zichtlocatie van de allerhoogste categorie. Hetgeen impliceert dat niet worden opgemerkt bij het aanbrengen van de verf hier lastig is. Hetgeen impliceert dat de bevrediging bij succes des te groter is.

2. parkeerplaats Cuppenpedje:

Nog zo’n doodsaaie parkeerplaats die wel een likje verf kan gebruiken. Auto’s worden hier zelden aangetroffen, dus met de zichtbaarheid zit het wel goed. En de muren zijn laag genoeg om het zicht op de wonderschone achterkant van het pand Van Rensch niet te bederven.

1. zijmuur politiebureau, Achter de Smaalbrug:

Als zesjarigen het doen heten het ‘kindertekeningen’ en vindt iedereen het vertederend, doen tieners het dan heten het ‘graffiti’ en staat iedereen op z’n achterste poten. Bullshit! En zou er een nog grotere uitdaging zijn voor een graffitist dan een politiebureaumuur?

Intermezzo – Voettocht naar het hart van het land (2)

Jan Schuurman Hess was in Horst. Jan Schuurman wie? Jan Schuurman Hess! Een maand geleden schreef ik hier een stukje over diens boek Voettocht naar het hart van het land, waarin hij verslag doet van een voettocht door Nederland. Ik besloot het stukje met de oproep aan de plaatselijke PvdA-afdeling (PvdA’er) Schuurman Hess uit te nodigen voor een spreekbeurt. ‘Doen we’, reageerde fractievoorzitter Roy Bouten meteen. ‘Waarom niet in de Kasteelboerderij?’, reageerde Kasteelboerderij-uitbater Frank Kuijpers meteen. ‘Ik kom’, reageerde Jan Schuurman Hess meteen. Voortvarendheid alom dus en zo gebeurde het dat Jan Schuurman Hess afgelopen donderdag vanuit het Zeeuwse Kats afreisde naar de Kasteelboerderij in Horst.

Ruim twee uur lang droeg hij voor uit zijn boek, wijdde hij erover uit en ging hij met de aanwezigen in gesprek. Teleurstellend weinig aanwezigen overigens, nauwelijks twintig. Symptomatisch voor de gelatenheid die Schuurmann Hess overal in den lande aantrof tijdens zijn voettocht?

Zoals een maand geleden al geschreven, legt Schuurman Hess in Voettocht naar het hart van het land zijn vinger op een aantal zere plekken. Denk aan de almaar toenemende grootschaligheid in het onderwijs, de veelal op enkele kwaadwillenden afgestemde wetgeving (lees daarover ook Marc Chavannes in NRC Handelsblad van zaterdag), de ondoordringbare managerslagen, de vele regeltjes die simpele oplossingen vaak in de weg staan, tegenmacht die overal systematisch uit de weg is geruimd. Hij illustreerde het in de Kasteelboerderij allemaal met treffende voorbeelden, met dat van de Weertse orgelman Dave Saes als meest schrijnende. Ook stond hij uitgebreid stil bij zijn ontmoeting met de (Nieuw-)Bergense pastoor Jo Janssen, die diepe indruk op hem maakte.

‘Een dromerige loper met een voorkeur voor kleinschalig en ouderwets’, werd Schuurman Hess onlangs genoemd door Martin Sommer in De Volkskrant. Sommer bedoelde het denigrerend – ik zou het als compliment willen zien. Liever een dromer dan een Macher en ik ben ervan overtuigd dat de komende jaren zal blijken dat kleinschaligheid de nieuwe grootschaligheid is. En wat is er bijvoorbeeld mis met herintroductie van het aloude verheffingsideaal, waarvan Schuurman Hess zich een vurig pleitbezorger betoont? Nog zoiets waar Martin Sommer van zal gruwen en wat mij juist voor hem inneemt: Schuurman Hess vindt dat allochtonen, nieuwe Nederlanders of hoe je ze ook wilt noemen niet moeten worden verketterd maar juist moeten worden geprezen als ze naast het Nederlands ook hun oorspronkelijke taal blijven spreken (‘Fijn, daar kunnen we wat mee’ – hoe dit valt te rijmen met de opvattingen van de door Schuurman Hess bewonderde Lodewijk Asscher heb ik maar niet gevraagd).

Kortom, een inspirerende avond. Zo inspirerend zelfs dat Roy Bouten aankondigde dat de PvdA Horst aan de Maas naar analogie van Schuurman Hess een voettocht naar het hart van Horst aan de Maas gaat maken. Ik ben nu al benieuwd naar de resultaten.