Klein mysterie 151 – Getut en gemier (5)

In wat voor een gekke wereld leven we eigenlijk als zelfs de pastoor van Meerlo, Tienray en Swolgen én een voormalige luchtmachtofficier uit Meterik die het tot Tweede Kamerlid heeft geschopt, menen te moeten scoren met goedkope tweets over voetbalvandalisme? De pastoor van Meerlo, Tienray en Swolgen twitterde afgelopen zaterdag: Als de supporters van de voetbalwedstrijden zelf de beveiliging zouden moeten betalen, zouden ze dan nog zo handelen en protesteren?
Het is dat ik niet twitter, anders zou ik de pastoor van Meerlo, Tienray en Swolgen per tweet een even gratuite retorische wedervraag hebben gesteld: Zouden de dienaren van de rk-kerk ipv joden en homo’s te beschuldigen niet beter de hand in eigen boezem (of desnoods broek) kunnen steken?De voormalige luchtmachtofficier uit Meterik die het tot Tweede Kamerlid heeft geschopt, twitterde op 14 april: belachelijk dat politieinzet nu opgaat aan voetbalveldslagen en bureaucatie van (politieke) cijferfetisjisten. dat kan toch anders.Het is dat ik niet twitter, anders zou ik de voormalige luchtmachtofficier uit Meterik die het tot Tweede Kamerlid heeft geschopt even ongenuanceerd van repliek hebben gediend: belachelijk dat onze belastingcenten nu opgaan aan volkomen uit de hand lopende twijfelachtige projecten als de jsf. dat kan toch anders.Heeft trouwens wel iets, dat droogtwitteren waaraan ik me nu bezondig. Toch eens wat vaker doen, heerlijk om die opgekropte ergernissen eens op deze manier lekker kort door de bocht de vrije loop te kunnen laten.

Klein mysterie 150 – Plastic hero

De plastic zakken zijn ontvangen!. Ik heb de wethouder direct gemaild.en gevraagd: Heeft U wel eens bij de buurgemeente Straelen geinformeerd en gekeken hoe dat daar met de zakken gaat? Wat is het geval. De Horster zakken zijn veel te klein! Gevolg:
1e Wegwaaien bij wind op de weg! Gevaar voor ongelukken!
2e De ophalers maken meer gooibewegingen!
3e Horstenaars kopen wellicht een te kleine houder als de wethouder er achter komt dat de zakken veel te klein zijn!
4e Alles bij elkaar kost dit de Belastingbetaler meer geld omdat de Wethouder zich onvoldoende heeft georienteerd en dit had ze kunnen doen op slechts 14 km AFSTAND!
Plastic zakken in Straelen zijn plm. 3 maal zo groot en de Ophalers worden lichamelijk echt niet meer belast. Plastic weegt haast niets en de mindere gooibewegingen zijn gunstig voor het lichaam!Het zal je maar gebeuren: voor het eerst in je leven wethouder worden, de eerste maanden van je ambtstermijn bijna volledig wijden aan de introductie van plastic afvalscheiding, in de tweede week van april elk huishouden een informatiepakket over de afvalscheiding en twaalf afvalzakken bezorgen en dan per kerende post van een zekere meneer Rechsteiner te horen krijgen dat je het he-le-maal verkeerd doet. Het overkwam Birgit Op de Laak. Want aan haar richtte Peter Rechsteiner de e-mail waarover hij het heeft in bovenstaande, op de website van Hallo Horst aan de Maas verschenen reactie. Ik ben hoogst benieuwd hoe de wethouder zich hieruit gaat redden – áls ze zich er al uit gaat redden. Want het is verdikkeme niet mis wat ze voor de voeten krijgt geworpen. Samenvattend: de te kleine zakken veroorzaken ongelukken, leiden voor de ophalers tot een overmaat aan gooibewegingen, dwingen de Horstenaren tot de aanschaf van een te kleine maat zakhouder en kosten de belastingbetaler onnodig veel geld. Ga d’r maar aan staan! Ik zou er als neo-wethouder toch een beetje minder rustig van gaan slapen. Voor je het weet heb je de poppen aan het dansen en word je bij het grofvuil gezet – al dan niet in een te kleine zak.Tenslotte ganz nebenbei bemerkt (met het oog op de lezers in Straelen lijkt me een Duitse uitdrukking tussendoor wel gepast): waarom zijn in elk geval in Sevenum zakken bezorgd met een luxe groene sluitstrip (linkerzak)terwijl ik het hier in Horst moet doen met een lullig flinterdun reepje (rechterzak)? O, en kan iemand mij misschien vertellen wat ik met dit sinaasappelnetje aan moet? Want ja, plastic hero worden dat willen we toch allemaal? A plastic hero is something to be.

Intermezzo – Haviksogen

Discobollen? Dat was de eerste associatie die bij me opkwam toen ik vorige week woensdag op een versgeploegde akker aan de rand van de Schadijkse Bossen een aantal felgekleurde reflecterende roterende bollen op paaltjes zag staan. Een beetje vreemd kwam het me wel voor, maar als er al carbootsales plaatsvinden op de ruïne van kasteel Ter Horst waarom dan ook geen disco’s op Schaakse akkers? Van de andere kant: ik had nergens iets gezien, gehoord of gelezen over een op handen zijnde discoparty in de open lucht. Nu geef ik onmiddellijk toe dat ik als notoir discomijder wel eens een aankondiging van een disco mis, maar een bericht over een boerendisco in de Schaak zou me beslist zijn opgevallen. Geen discobollen dus. Wat dan wel? Vogelverschrikkers in een hedendaags jasje. Voorzien van een Engelse naam, zoals het een hedendaags jasje betaamt: hawk eyes. Ongediertespecialist Kees Kooijman meldt op z’n website: ‘Hawk Eyes is een nieuwe trend op het gebied van vogels verjagen. De bol roteert door aandrijving van de wind. Hier is niet veel wind voor nodig, draaien gaat vanzelf. Wanneer de bol draait zorgt reflecterend materiaal ervoor dat zonlicht direct wordt teruggekaatst. Hier schrikken de vogels zoals kraaien en duiven van. Maar ook de natuurlijke schrikkleuren en de roofvogelprint zorgen voor een optimaal schrikeffect.’
Hoewel de goeie ouwe sullige vogelverschrikker in lompen me het liefste is, moet ik bekennen dat sommige hedendaagse vogelverschrikkers toch ook een zekere charme uitstralen. Eerder schreef ik al over de windmolen-vogelverschrikker met z’n prachtig blikkerig geluid. De geluidloze hawk eyes (waarom niet gewoon haviksogen?) kunnen daar wat mij betreft niet aan tippen. Toch zou ik ze zeker een verrijking voor de openbare ruimte willen noemen waaraan absoluut een bepaald esthetisch genoegen valt te beleven. Iets dat je van een fruitkanon – om maar eens een dwarsstraat te noemen – bezwaarlijk kunt zeggen.

Top 5 – Meerlo-Wanssumse abri’s

Vorige week zijn in Venray voor de zoveelste keer vernielingen aangericht aan kunstwerken in de openbare ruimte. Uitermate triest natuurlijk dat je als gemeente op een dergelijke manier wordt gestraft voor je vooruitstrevende kunstbeleid. ‘De schade wordt verhaald op de daders’, kondigde de verantwoordelijke wethouder, Patrick van den Broeck, afgelopen week aan in het Venrayse weekblad Peel en Maas. Prima, geen problemen mee. Toch wringt er iets aan de woorden van de wethouder. Want wie gaf enkele weken eerder, tegen alle afspraken in, toestemming om een in een kunstwerk omgetoverde abri in Blitterswijck te slopen? Juist: de gemeente Venray. ‘We wisten niet dat het om zo’n bijzonder bushokje ging.’ Een slap excuus, ongeloofwaardig bovendien. Want zelfs kunstleken en kunsthaters herkennen een fleurige, met Afrikaanse taferelen en een bus beschilderde abri onmiddellijk als iets bijzonders. Omdat het hoogstwaarschijnlijk zelfs Afrikaanse magiërs niet zal lukken het Blitterswijckse bushokje terug te toveren, zou het de dader – de gemeente Venray dus – sieren als hij ter compensatie een flink bedrag over zou maken op de rekening van Stichting Ontwikkelingssamenwerking (SOS) Meerlo-Wanssum. Het waren namelijk jongeren van die stichting die in 2005 en 2009 drie betonnen en vier ijzeren abri’s in de voormalige gemeente Meerlo-Wanssum onder deskundige leiding beschilderden om zo aandacht te vragen voor het werk van SOS. Nu zijn er dus nog zes over, waarvan vijf in de nieuwe gemeente Horst aan de Maas. Vijf? Precies genoeg voor een top 5, hoewel een oom van mij met droge ogen durft te beweren dat je minimaal zes items nodig hebt voor een top 5 en hoewel het aanbrengen van een rangorde in zo’n sympathiek project eigenlijk zonde is. Maar wat moet, moet en het maakt mijn waardering voor elke participerende kunstenaar er absoluut niet minder om. Hier komt ie:

5. Monseigneur Aertsstraat, Swolgen:
4. Hoofdstraat, Meerlo:
3. Monseigneur Aertsstraat, Swolgen:
2. Hoofdstraat, Meerlo (dat vervelende opschrift, min of meer op het dak van de bus, zou wat mij betreft trouwens overschilderd mogen worden – en de schade verhaald op de daders):
1. Swolgenseweg, Tienray:

Actualisatie – Rotonde

De lijst met onopgeloste mysteries, rechts naast dit bericht, groeit met de week. Daarom is het misschien toch goed dat er af en toe ook eens een mysterie wordt opgelost. Het is aan De Echo van Sevenum te danken dat klein mysterie 147, dat tot vandaag het stempel ‘onopgelost’ droeg, vanaf nu als ‘opgelost’ door het leven kan.
Op 5 april vroeg ik mij van alles af over de Sevenumse rotonde die kort daarvoor was voorzien van bordjes met het opschrift ‘An de Steine Paol’. Dankzij De Echo van Sevenum van afgelopen week is er nu een antwoord op de meeste vragen.Naar welke ‘steine paol’ is de rotonde vernoemd? Woordvoerder Mart Lenssen van Heemkundevereniging Sevenum bevestigt in het artikel in De Echo mijn op 5 april uitgesproken vermoeden: ‘De naam duidt op een oude grenspaal tussen Horst en Sevenum. Die grenspaal stond tegenover het voormalige Landbouwbelang.’
Zijn er nog meer Sevenumse rotondes met een naam? Ja, ook de rotonde op de kruising Steinhagenstraat – Venloseweg – Grubbenvorsterweg heeft een naam: De Derperschâns. Wie heeft de naamborden geplaatst? ‘De naamgeving is een initiatief van de Heemkundevereniging Sevenum’, aldus De Echo.
Wie moet de naamgeving van rotondes op provinciale wegen goedkeuren: de provincie of de gemeente? Allebei als we het artikel mogen geloven. Over de rotondes aan de Horster en de Venloseweg heet het: ‘De gemeente Horst aan de Maas heeft ingestemd met de naamgeving van de rotondes.’ Maar Mart Lenssen zegt tevens: ‘We willen ook de drie rotondes op de Midden Peelweg van een naam voorzien. Daarvoor zijn we in overleg met de provincie.’ En de afsluiting van het artikel luidt: ‘Het is nog niet bekend of (en wanneer) de provincie hiermee akkoord gaat.’
Welke namen suggereert Heemkundevereniging Sevenum voor de drie Midden Peelwegrotondes? De Driêfkoêle, De Kerkekoêle en de Graâskoêle. Heb ik nog steeds niets tegen rotondes met dialectnamen? Nee. De noodzaak of de wenselijkheid – ‘nut en noodzaak’ schijn je tegenwoordig te moeten zeggen - ervan ontgaat me nog immer, maar overwegende bezwaren heb ik evenmin.
Nog naamsuggesties voor Horster rotondes? Ok, twee dan. De Doêf voor de rotonde op de kruising Westsingel – Americaanseweg en De Henneschoël voor de nieuwe rotonde op de kruising Pastoor Debijestraat – Stationsstraat – Handelstraat.

Klein mysterie 149 – Kwakzalver

Dat er wat aan scheelde, was al langer duidelijk. Aangezicht wat bleekjes, vitaliteit verdwenen, weinig eetlust, schwung eruit. Inderdaad ja, ik heb het over het centrum van Horst. Wat er nu precies aan de hand was, viel voor mij als leek op medisch gebied lastig te bepalen. Daarom was ik maar wat blij dat De Echo van Horst afgelopen donderdag dokter Van Lin de gelegenheid bood de diagnose voor het Horster centrum te stellen: ‘Horst is een anorexia-patiënt. Van buiten wil het er zo mooi mogelijk uitzien met kapitale panden, maar van binnen uit teert het centrum weg en helpt het zichzelf naar de knoppen: minder parkeergelegenheid en meer leegstand leidt tot wegtrekkende ondernemers en nog meer leegstand.’Anorexia! Was me dat even schrikken. Want zelfs leken op medisch gebied weten dat anorexia een verdomd moeilijk te genezen ziekte is. Maar mijn angst was ongegrond. Dokter Van Lin openbaarde in dezelfde Echo namelijk meteen het geneesmiddel: ‘Investeren in de parkeerplaatsen.’ Met tweehonderd parkeerplaatsen erbij, zo vertrouwde hij Hallo Horst aan de Maas toe, is het centrum van Horst weer het mannetje.Intussen was mijn belangstelling voor anorexia gewekt. Ik besloot me verder in de ziekte te verdiepen middels internetencyclopedie Wikipedia. Onder het kopje ‘Hulp’ valt daar te lezen: ‘Het aandragen van oplossingen door de hulpverlener leidt niet tot een wezenlijke verandering.’ Vertaald naar patiënt Horst-centrum zou dit betekenen dat de door hulpverlener Van Lin aangedragen oplossing (investeren in parkeerplaatsen) niet leidt tot een wezenlijke verandering. Opmerkelijk. Bracht mijn vertrouwen in dokter Van Lin toch enigszins aan het wankelen.Kunnen ouders (in het geval van patiënt Horst-centrum is dat de gemeente) dan misschien bijdragen aan de genezing? Wikipedia zegt daar het volgende over: ‘Het betrekken van de ouders van (met name jonge) patiënten kan de genezing bespoedigen, mits zij niet als de “schuldigen” worden aangewezen.’ De ouders niet als schuldigen aanwijzen? Dokter Van Lin doet in De Echo niet anders: ‘Mijn vertrouwen in de gemeente staat op een heel laag pitje. De gemeente doet waar ze zelf zin in heeft. Dit is een ramp voor de ondernemers. We worden continu belazerd. Het lijkt wel of de gemeente aandelen heeft bij Inter Chalet. Daar kan alles.’Is het niet de hoogste tijd dat iemand de papieren van die dokter Van Lin eens controleert? Hij zal toch geen kwakzalver zijn?

Top 5 – Tweets waarin wethouder Litjens z’n frustraties over de linkse media de vrije loop laat

Onlangs maakte burgemeester Van Rooij zich op z’n weblog boos op Dagblad De Limburger. Dit vanwege ‘negatieve berichtgeving’ over kennismakingsbijeenkomsten van het gemeentebestuur met de inwoners van Meerlo en Tienray. ‘Misschien de journalisten meer op hun verantwoordelijkheid aanspreken?’, zo vroeg de burgemeester zich af. Toevalligerwijs was ik juist op dat moment verdiept in Nederlandse journalisten houden niet van journalistiek van Jan Blokker. Op pagina 145 citeert de auteur Arendo Joustra, de hoofdredacteur van Elsevier: ‘Wij moeten niets, wij staan buiten de instituties. De enigen aan wie wij verantwoording moeten afleggen zijn onze lezers. Verder aan niemand.’ Wijze woorden, die de burgemeester van Horst aan de Maas zich misschien ter harte zou kunnen nemen. Qua mediakritiek staat de burgemeester overigens niet alleen in het Horster college. Tegen wethouder Litjens legt hij het zelfs op alle fronten af. Op 10 september van het afgelopen jaar twitterde de wethouder al: hoe zit het met de eigen verantwoordelijkheid v media? En: jammer dat het niet meer gaat om hoor wederhoor. steeds vaker zijn media veroorzaken zij relletjes. misschien is dat het doel wel? Momenteel is dezelfde wethouder al twitterend bezig met een kruistocht tegen Nova, De wereld draait door en Pauw en Witteman. Linkse programma’s van linkse journalisten uitgezonden op linkse staatszenders die linkse propaganda maken en onderdeel zijn van de linkse propagandamachine, aldus de wethouder. Calimero (‘Zij zijn groot en ik is klein, en da's niet eerlijk, o nee’) is er niets bij. Mijn top 5 van tweets waarin wethouder Litjens z’n frustraties over de linkse media de vrije loop laat:

5. kijk naar p&w: wat een niveau. v geel hou je mond. hier kun je niets winnen. (2 maart)

4. Raymond Knops: wie betaalt de publieke omroep de PvdA of de overheid? Deel zijn gevoel: #nova #dwdd #penw linkse propaganda machine (10 april)

3. Polak - links, linker, linkst. Jammer dat ze niet zo kritisch zijn richting sp en pvda (9 april 2010)

2. in kamer veel drukte over glossy van gerda. wanneer eens drukte over publiek geld dat naar linkse staatszender #penw en #dwdd gaat? (1 april 2010)

1. kamer maakt zich druk om 'gerda'. laten ze zich eens druk linkse propoganda bij p&w. herdefinitie publieke omroep nodig! (12 maart)

Klein mysterie 148 – Circus Haegens

Fragment uit een e-mail die ik drie weken geleden ontving van Peter Janssen: ‘Zo kwam ik vanmorgen nog een mysterie op het spoor, terwijl ik de post bezorgde aan het Bondserf in Meterik. Toen ik bij nummer 20 voor de deur stond, viel mijn oog op een groot wit zeil, dat aan een muur bij het kerkhof hing. Er stond een tekst op, maar ik kon het net niet lezen.Toen ik dichterbij ging kijken, zag ik dat er “Circus Haegens” op staat.Niet echt gepast in deze sombere omgeving, maar schijnbaar hebben de inwoners van Meterik er geen problemen mee. Blijft natuurlijk de vraag: waarom? Is het om de Meterikse acrobaat die een salto mortale maakte te herdenken? Ligt hier de Meterikse clown begraven, die over zijn veel te grote schoenen struikelde en daarbij zijn nek brak? Of bevindt zich hier de laatste rustplaats van de moedige Meterikse leeuwentemmer, die op die fatale ochtend vergat zijn katachtige leerling te voeren? Ik heb geen idee, maar misschien kun jij het mysterie wel oplossen.’Hier past mij slechts een eerbiedig stilzwijgen. De mogelijke verklaringen die Peter voor dit curiosum aandraagt, ga ik niet in originaliteit proberen te overtreffen, dat zou er alleen maar afbreuk aan doen. Het mysterie oplossen kan ik evenmin. De vraag is zelfs of ik het wel zou willen: onopgeloste mysteries zijn mij liever dan opgeloste. Toch kan ik het niet nalaten twee hints te geven. Wie het mysterie per se opgelost wil hebben, komt met enig deduceren en combineren aan de hand van de volgende twee feiten misschien een heel eind in de juiste richting:
1. het telefoonboek leert me dat op het adres Schadijkerweg 15, een perceel dat aan het kerkhof grenst, een familie Haegens woont;
2. het onvolprezen worldwideweb leert me dat een zekere Jan Haegens leraar circuskunsten is aan de kunstacademie van Geraardsbergen en bovendien zelf als circusartiest optreedt (klik hier en hier voor filmpjes over zijn werkelijk fenomenale tango met een ladder).

Intermezzo – Jachthut (7)

Elk woord over de afgang van gisteren in Amsterdam zou er één teveel zijn. Laat ik daarom maar terugvallen op een thema dat mijn weekend tenminste nog een klein beetje opfleurde: de jachthut. Een ritje van een klein uur aan de andere kant van ‘de päöl’ resulteerde zaterdag in een rijke oogst aan jachthutten, waaronder deze sleephut in Vinkrath (wat zou trouwens de functie zijn van die merkwaardige toren op de achtergrond?): Aan de vraag waarom jachthutten in Duitsland zo wijdverbreid zijn – je breekt er nog net niet je nek over – zou iemand eens een promotieonderzoek moeten wijden. Is het ongebreidelde territoriumdrift? Jachtlust? Een goed ontwikkeld killersinstinct? Enfin, dat is dus meer iets voor een promotieonderzoek – Horst-sweet-Horst concentreert zich op Horst. Daar zijn jachthutten aanzienlijk dunner gezaaid dan bij onze oosterburen. Hetgeen het ontdekken van een nieuw exemplaar telkens tot een feest maakt. Zaterdag was het weer zover. Peter Janssen had me getipt over een jachthut aan de rand van de Heerepeel, het kunstmatige stukje Peel tussen de vakantieparken Loohorst en Meerdal. En inderdaad:Architectonisch gezien nu niet bepaald een hut waar je meteen van achterover slaat. Toch hebben we hier te maken met een extraordinaire hut. Bij nadere beschouwing werd me namelijk duidelijk dat het hier ging om een nog niet eerder door mij waargenomen type, dat ik voor het gemak maar als ‘waterhut’ aan zal duiden: Zo weet Horst je telkens opnieuw voor verrassingen te plaatsen. Overigens heb ik wel m’n twijfels over de duurzaamheid van dit type hut.

Actualisatie – Nummer 296

Mag je van zesjarige neefjes verlangen dat ze twee bladzijden verder kijken dan hun neus lang is? Nee.Mag je van bloggende ooms verlangen dat ze zich - voordat ze hun fantasie op hol laten slaan - realiseren dat zesjarige neefjes niet twee bladzijden verder kijken dan hun neus lang is? Ja. Dus had ik het sportplaatjesalbum van de Horster Plus nog eens goed na moeten lopen na de melding van Tom dat in het album geen plaats is ingeruimd voor plaatje nummer 296. Mea culpa dus. Mea maxima culpa zelfs. Mag ik het desondanks niet helemaal logisch vinden om plaatje nummer 296 geen plaats te geven tussen de plaatjes met nummer 295 en 297 maar tussen de plaatjes met nummer 318 en 319?

Intermezzo – Nummer 296

Apetrots was ie geweest. Na afloop van de training had z’n leider het verteld. Elke speler van het team zou een eigen plaatje krijgen in het album dat de Plus in Horst ging maken. Had hij het wel goed gehoord? Jawel hoor: elke speler met een eigen plaatje in het album. Tegen iedereen die het maar horen wilde, had hij het grote nieuws verteld. Hij, Nick Cox, 6 jaar jong, speler van de mini F’s van TOP’27 uit Tienray, zomaar met een eigen plaatje in het album van de Plus! Daar mocht je toch best trots op zijn?In de late herfst was er een fotograaf langsgekomen om Nick en z’n teamgenoten te fotograferen. Daarna was het grote wachten begonnen. Want wat duurde dat lang zeg, voordat de Plus met de sportplaatjesactie begon. Elke dag had Nick even op de website van de Plus gekeken voor nieuws over de actie. Op 20 februari was het dan eindelijk zo ver geweest. De baas van de Plus, meneer Lucassen, had op de website van zijn winkel geschreven dat het album tot 27 februari gratis verkrijgbaar was bij besteding van 25 euro. Het had Nick nog heel wat moeite gekost z’n vader zo ver te krijgen samen boodschappen te gaan doen bij de Plus in Horst. Ze gingen toch altijd naar Jan Linders bij hen in het dorp? Was toch veel handiger? Maar uiteindelijk had z’n vader ook wel ingezien dat hij Nick dit niet door de neus mocht boren. Eenmaal bij de Plus had Nick de kassajuffrouw het album bijna uit haar handen gegrist, zo benieuwd was ie. Wat was het mooi! En kijk, dáár, op bladzijde 49, daar zouden Nick en z’n teamgenoten komen. De nummers 294 tot en met 305. Welk nummer zou hij hebben?Buren, ooms en tantes, opa’s en oma’s, neven en nichten, vrienden en bekenden: allemaal had Nick ze daarna op het hart gedrukt toch vooral boodschappen bij de Plus in Horst te gaan doen en de plaatjes die dat opleverde aan hem te geven. Nick’s smeekbede had het gewenste resultaat gehad. Elke dag was er wel iemand een zakje met plaatjes komen brengen. Van z’n eigen team was het plaatje van Rik Groetelaars het eerste geweest dat hij had gekregen. Daarna waren de plaatjes van Luuk, Raël, Jur, Gijs en Bas gevolgd. En toen, op een dinsdagmiddag, net voordat ze zouden gaan eten, was de deurbel gegaan: de buurvrouw, met een nieuwe lading plaatjes. Bij het derde zakje was het raak geweest. ‘296 Nick Cox’! Het stond er echt! Nick was de trap opgesneld om z’n album te halen. Hebbes! Vlug naar bladzijde 49. Hier ja. Plaatje tussen duim en wijsvinger om de sticker los te peuteren … maar wat is dat? Het zal toch niet? Geen vakje om nummer 296 in te plakken? Dat kan toch niet?Ontroostbaar was Nick geweest. Geen vakje om zíjn plaatje in te plakken! Op school hadden z’n vriendjes ‘m uitgelachen. Bij de voetbalclub hadden ze ‘m ermee voor de gek gehouden. Van woede had hij het album kapot gescheurd en in de prullenbak gegooid.
Weken later was er ineens een brief gekomen. Van meneer Lucassen van de Plus. Dat hij had gezien dat er geen vakje voor plaatje nummer 296 in het album zat. Dat hij verschrikkelijk veel medelijden met Nick had. Maar dat die blunder jammer genoeg niet meer te herstellen was. Dat hij had begrepen dat Nick een grote fan van VVV was. Dat VVV zondag in Amsterdam tegen Ajax moest spelen. Dat hij had geregeld dat Nick mee mocht rijden met de spelersbus van VVV. Dat hij voor Nick zowel op de heen- als de terugweg in de bus een plaatsje naast z’n grote held Ken Leemans had gereserveerd. Dat Nick tijdens de wedstrijd naast Jan van Dijk in de dug out mocht zitten. Dat hij hoopte dat daarmee alles weer goed was gemaakt.
Of alles weer goed was gemaakt? Tegen iedereen die het maar horen wilde, had Nick gezegd dat dit de mooiste dag van z’n leven was. En toen moest Ajax-VVV nog komen!

(Na de melding van neef Tom dat in het sportplaatjesalbum van Plus geen plaats is ingeruimd voor plaatje nummer 296 sloeg mijn fantasie op hol.)

Klein mysterie 147 – Rotonde

Het regent de afgelopen weken primeurs in Horst aan de Maas. Na het eerste kappersstoplicht en na de eerste automatische draaideur is er nu ook de eerste rotonde met een naam (als iemand een dezer dagen aan zou komen zetten met een andere Horster rotonde die al eerder een naam had, dan zeg ik gewoon dat ik dat natuurlijk al lang wist, maar dat ik eens wilde testen of m’n lezers nog wel scherp waren):De naam verraadt al dat ze niet in Horst, Meerlo of Lottum ligt. Nee, deze rotonde ligt in Sevenum. Om precies te zijn op de kruising van Blaktdijk, Horsterweg en Spoorstraat in Sevenum. Heb ik iets tegen rotondes met namen? In het geheel niet. De noodzaak of de wenselijkheid ervan ontgaat me, maar overwegende bezwaren heb ik er niet tegen. Als viaducten en bruggen een naam mogen hebben, waarom rotondes dan niet?
Heb ik iets tegen rotondes met dialectnamen? In het geheel niet. De noodzaak of de wenselijkheid ervan ontgaat me, maar overwegende bezwaren heb ik er niet tegen. Als straten (Cuppenpedje) en gebouwen (Mèrthal) een dialectnaam mogen hebben, waarom rotondes dan niet?
Naar welke ‘steine paol’ is de rotonde vernoemd? Hier wreekt zich het feit dat ik in Sevenum minder goed bekend ben dan in Horst. Ik heb evenwel het vermoeden dat de naam vreemd genoeg verwijst naar de historische grenspaal die op 31 december 2009 op de grens tussen de voormalige gemeenten Horst en Sevenum werd geplaatst.Waarom ‘vreemd genoeg’? Omdat ik het letterlijk vergezocht vind een rotonde te vernoemen naar een paal die naar schatting honderdvijftig meter van de rotonde verwijderd staat.
Wie heeft de borden eigenlijk geplaatst? Dat is de vraag die me nog het meest bezighoudt. De rotonde ligt op een kruising van een provinciale weg en twee gemeentelijke wegen. Wie is dan verantwoordelijk voor aanleg en onderhoud van de rotonde: de provincie of de gemeente? En is degene die verantwoordelijk is voor aanleg en onderhoud tevens verantwoordelijk voor de naamgeving? Straatnaamgeving is een gemeentelijke aangelegenheid, maar rotondenaamgeving is misschien weer een heel ander chapiter. Of wordt rotondenaamgeving beschouwd als een onlosmakelijk onderdeel van straatnaamgeving en ligt de verantwoordelijkheid derhalve automatisch bij de gemeente? U merkt, ik heb tijdens de paasdagen weer meer dan genoeg stof tot nadenken gehad.